Tekst: Jasper de Weerd - Foto’s: Robert Alderliefste
Even voorstellen
De roots van Robert Alderliefste (40) [eenmomentjesvp.zoom.nl] liggen aan de kust van IJmuiden. Daar is hij sinds zijn geboorte altijd blijven wonen. Als kleine jongen leerde hij dankzij zijn ouders de schoonheid van het buitenleven waarderen. Van het strand om de hoek tot aan de Alpen in het hart van Europa: ‘We gingen uren wandelen. En ik liep altijd voorop.’ Robert is op 6 juni 2008 getrouwd met zijn Poolse vriendin: ‘Op D-day. Ik vraag me nu eigenlijk af of dat toeval is, aangezien geschiedenis eveneens een hobby van me is.’
‘Als fotograaf blijf ik een perfectionist’
"Deze foto is voor mij zeer persoonlijk, omdat ik gek ben op bergen. Ik heb vele uren moeten lopen om speciaal deze ene foto te kunnen maken."
Het is ochtend. De wekker rinkelt in alle vroegte. De week gaat weer beginnen, en voor Robert Alderliefste betekent dat post bezorgen. Maar op deze zomerse dag in juli loopt het anders. Robert gaat even op de bank zitten, want hij voelt zich niet lekker. Zijn hart gaat als een dolle tekeer, zijn hoofd barst zowat uit elkaar en zijn rug doet pijn. ‘Jij gaat naar de dokter’, roept zijn vrouw. Na een paar weken huisarrest en een psychologische test gaat het snel. De diagnose burn-out slaat in als een bom.
Ruim een half jaar na dato lijkt Robert weer de weg uit het dal te hebben gevonden. We drinken een kop koffie in Amsterdam, waar Robert - na een afspraak met de psycholoog - geheel in IJmuider stijl arriveert met de boot.
Zo te zien gaat het nu beter met je ...
Ik heb geleerd om me niet overal druk om te maken. Bij TNT Post kon ik goed voor mezelf en mijn collega’s opkomen. Maar daarbij hield ik ook rekening met het bedrijf. Eigenlijk hield ik te veel rekening met alles en iedereen. Ik streefde te veel naar perfectie. Dat nekte mij op den duur.
Dat doe je nu niet meer?
Streven naar perfectie is mijn kracht, maar ook mijn valkuil. In het dagelijks leven probeer ik me niet meer alles aan te trekken en alles voor iedereen perfect te doen. Dicht bij mezelf blijven is mijn doel. Zodra je dat doet, valt er een last van je af. In mijn fotografie is en blijft perfectie mijn doel. Dat ben ik verplicht aan de natuur.
‘Ik loop soms uren door de natuur voordat ik mijn camera pak’
"Dit mooie tafereel kon ik niet links laten liggen… dus met schoenen en al te water gegaan."
Waarom voel je die verplichting?
De natuur toont mij zoveel schoonheid; daar voel ik dankbaarheid voor. Wanneer ik ga fotograferen, loop ik soms uren rond en geniet ik van de omgeving. Daarna ga ik pas aan het werk. Als ik dan een mooie foto heb gemaakt, kijk ik over mijn camera en zeg ik soms hardop: ‘Bedankt!’ Zo voelt het ook ... als een cadeautje.
Heb je tijdens je ziekte veel aan fotografie gehad?
Drie weken voordat mijn burn-out werd bevestigd, had ik mijn nieuwe camera gekocht: de Canon EOS 5D Mark II. Toen ik ziek was, durfde ik hem wekenlang niet aan te raken, uit angst dat ik hem zou laten vallen. Daarnaast voelde ik me schuldig dat ik zo’n dure camera had gekocht. De reden dat ik hem kon betalen, was dat ik als klein kind geld opzij had gezet, en dat geld kwam toen vrij. Mijn vrouw heeft me aangemoedigd om die camera te kopen. Anders had ik het niet gedaan.
Waarom heb je ‘zo’n dure camera’ gekocht?
Met mijn toenmalige Sony liep ik steeds tegen de beperkingen aan. Ik wilde meer dynamisch bereik en minder ruis, en kunnen fotograferen op ISO 50 is natuurlijk ook niet verkeerd. Ik zie dat er veel mensen zijn die gigantisch dure camera’s kopen, terwijl ze nog niet ‘klaar’ zijn met de oude. Mijn tip: spaar eerst voor een mooie lens en probeer daar fantastische resultaten mee te behalen. Dat is waarschijnlijk veel effectiever. Nu ik de 5D heb, spaar ik door voor een mooie telelens. De Alpha is tegenwoordig mijn back-upcamera.
‘Voor ingrijpende fotobewerkingen mis ik het geduld’
Twee verschillende merken camera’s: is dat niet onhandig?
Dat je geen objectieven van de ene camera op de andere kunt gebruiken en zo, zie ik zelf niet als een probleem. De Sony is en blijft een mooie camera. Wanneer ik nieuwe spullen koop, zijn die voor de Canon. Maar de Sony gaat altijd mee, net zoals mijn oude Coolpix.
Bewerk je veel aan je foto’s?
Vrij weinig: de standaard dingen. Het is wel eens nodig om de horizon recht te zetten. Soms maak ik de foto iets lichter of donkerder, en ja: ook ik moet af en toe wat stofdeeltjes verwijderen. Maar al met al heb ik het geduld niet voor een ingrijpende fotobewerking. Daarom moet alles met de camera gebeuren.
"Hier heb ik de camera zo ingesteld dat hij een ouderwetse warme tint aan de situatie geeft."
Hoe ben je als fotograaf gevormd?
Als ik kijk hoe mijn ontwikkeling tot nu toe gelopen is, denk ik dat ik verschillende fases doorlopen heb. In 2005 ben ik begonnen met digitale fotografie. Ik kocht een Nikon Coolpix. Ik vond het leuk om hiermee aan de slag te gaan, maar veel verder dan kiekjes kwam ik niet. Toen deze kapotging, kocht ik - vlak voor mijn vakantie - een spiegelreflex: een Sony Alpha 100. Maar ik wist vrijwel niets van dat ding en gebruikte hem niet optimaal.
Precies! Vanaf 2007 ging ik me veel meer in de materie verdiepen, in het bijzonder in landschapsfotografie. Omdat mijn hart bij landschapsfotografie ligt, maar ook met een meer pragmatische reden. Fotografie is een dure hobby. Geld om te investeren in een arsenaal lenzen heb ik niet, dus de keuze was snel gemaakt. Met mijn groothoeklens wil ik het maximale resultaat behalen.
En wil dat een beetje lukken ..?
Jazeker. Aanvankelijk lag ik soms uren in bed na te denken. Wat zou ik in deze of die situatie doen? En wat als het opeens bewolkt wordt en gaat regenen? Hoe verander ik dan mijn instellingen? Tegen het einde van 2008 merkte ik dat ik de kennis in huis had om automatisch op zulke dingen te reageren. Dat was een enorme vooruitgang. Sindsdien hoef ik niet meer te piekeren over instellingen en veranderende omstandigheden. Ik kan me nu echt volledig overgeven aan de locaties en het plaatje dat ik wil maken.
‘Nederland vind ik minder mooi om te zien, maar makkelijker mooi te fotograferen’
Hoe kom je aan die prachtige locaties?
Door heel veel rond te lopen, uren achter elkaar. Het is ook een kwestie van intuïtie en gevoel. Ik geniet enorm van de omgeving. De sneeuw van de maanden december en januari was prachtig: ik voelde me als een kind in de snoepwinkel! Ik ging naar Marken en Burgerdam. Plekken die op mijn lijstje van mooie fotolocaties stonden, maar ik was er nog nooit geweest. Met al die sneeuw wilde ik de kans niet laten schieten. Ik vergat de kou en heb prachtige foto’s gemaakt. Al hebben mijn vingers nog wekenlang getinteld ...
"Misschien niet de beste situatie die je als fotograaf kan bedenken, want elke minuut moest ik mij terugtrekken in verband met de vloed, maar het was wel een van de momenten die ik niet snel zal vergeten."
Je voelde in eerste instantie de kou niet ..?
Eigenlijk niet ... Dat was ook al zo toen ik klein was. Tijdens het wandelen met mijn ouders kon ik opeens midden in een rivier staan. Ik liep simpelweg waar ik naartoe wilde, en voelde het water nauwelijks. Mijn fantasie ging met me aan de haal. Ik was nieuwsgierig en beleefde mijn eigen avonturen, precies zoals in de stripverhalen van Johan en Pierewiet. Stel dat ik morgen in Polen fotografeer, dan klim ik gerust tegen een steile bergwand op, of sta ik bij temperaturen rond het vriespunt rustig in een rivier of de zee. Gewoon omdat ik een mooie foto als doel heb. Ik zie dat bijna als mijn plicht. Daardoor zet ik een stap extra: dat is mijn grootste troef. Het is mijn droom om als fotograaf aan het werk te gaan. Aan mijn enthousiasme en inzet zal het niet liggen ...
Wat zijn je favoriete landschappen?
Ik vind Nederland minder mooi om te zien, maar makkelijker om mooi te fotograferen. In de bergen, bijvoorbeeld de Oostenrijkse Alpen, ben ik als een vis in het water. Die lucht, die natuur en uiteraard de rust ... heerlijk gewoon! Maar probeer die bergen maar eens mooi op de foto te zetten. Dat blijf ik gigantisch moeilijk vinden.
Je krijgt veel reacties op je foto’s. Wat doe je daarmee?
Zulke reacties zijn natuurlijk geweldig leuk en leerzaam. Het is sowieso bijzonder dat mensen de tijd nemen om je foto te bekijken. Als ze commentaar achterlaten, is het extra speciaal. Ik doe ook enorm mijn best om daar weer op te reageren.
"In deze foto moest zowel rust als spanning terugkomen."
Beantwoord je die soms wel honderd reacties allemaal?
Zo veel mogelijk wel. Soms mis ik wel eens iemand, maar dat is natuurlijk niet mijn bedoeling. Je moet het zo zien: Zoomers nemen echt de moeite om iets met je foto te doen. Ze bekijken hem en laten een reactie achter. Dat is waardevol, en daarom wil ik graag op mijn beurt iets terugdoen. Dat lijkt me wel zo beleefd.
Dat streven naar perfectie moest je juist loslaten, toch ..?
Zo zie ik het niet, en daarbij vind ik het ook leuk om te doen. Zo zit ik, simpel gezegd, in elkaar.
Wanneer ga je weer aan het werk?
Ik ben er weer klaar voor! Althans, ik voel me stukken beter. Morgen heb ik een sollicitatiegesprek bij de Media Markt. Ze zoeken een servicemedewerker. Ik heb me expres niet enorm voorbereid. Volgens mij willen mensen met een klacht geen robot tegenkomen, maar een echt mens. Dat ga ik morgen laten zien!
"Rust, eenvoud en schoonheid zijn voor mij belangrijke elementen."
Permalink