Tekst: Hans Kluppel - Foto’s: Theo Peekstok.
Theo Peekstok, 35 jaar, is geboren in Ridderkerk en woont nu in het naburige Hendrik-Ido-Ambacht met zijn vrouw en kinderen. Na de mts bouwkunde kon Theo al bij zijn huidige werkgever, een architectenbureau in hartje Rotterdam, aan de slag. Naast zijn werk deed hij in deeltijd hbo Bouwkunde. Voor zijn tegenwoordige functie, projectleider, heeft hij ook nog een HTI-opleiding bouwmanagement gevolgd.
Als projectleider bij een architectenbureau heeft Theo gevoel voor vorm en structuur nodig, en dat zie je terug in zijn foto’s. Voor zijn werk rijdt hij het hele land door, vaak met camera onder handbereik. Als hij een mooie plek ziet, maakt hij gelijk een foto of noteert hij de locatie om later terug te gaan. Ook op straat kijkt Theo vaak om zich heen op zoek naar bijzondere gebouwen of fraaie structuren.
Ben je al lang met fotografie bezig?
Nee, niet zo lang. Vroeger had ik wel een compactcamera, maar daar deed ik niet veel meer mee dan wat kiekjes maken op vakantie. Sinds 2006 heb ik een digitale spiegelreflex. Eerst een Canon EOS 350D, en daarna een 50D. Vanaf dat moment ben ik de fotografie echt gaan ontdekken. Ik was in het begin nog niet genoeg technisch onderlegd, maar ik bekeek wel foto’s op internet en vroeg me af waarom bepaalde foto’s me aanspraken. Ook daar leer je veel van. Omdat ik merkte dat er meer in de camera zat dan dat ik eruit haalde, ben ik een cursus gaan volgen op het gebied van camerabeheersing. Zo heb ik veel geleerd over hoe je met je camera en de belichting moet omgaan, en welke instellingen je wanneer moet gebruiken. Later heb ik ook nog een cursus voor gevorderden gevolgd. Daar kwam meer aan bod over compositie, en waarom een foto wel of niet goed is en je wel of niet aanspreekt. Door artikelen te lezen en tutorials op internet te volgen, kreeg ik Photoshop steeds meer onder de knie.
Bewerk je jouw foto’s vaak na?
Ja en nee. Dat wisselt een beetje per periode. Ik heb er niks op tegen om een foto zwaar te bewerken, en evenmin om er elementen uit te halen of dingen in te stoppen die er oorspronkelijk niet waren. Er zijn fotografen die daar heel ver in gaan, maar je moet wel na blijven denken welk doel het dient en of dat altijd gewenst is. Ik ben daar wel eens in doorgeschoten; nu probeer ik er wat voorzichtiger mee te zijn. Vaak doe ik een omzetting naar zwart-wit en dan voeg ik achteraf een subtiele kleurtoning toe.
Waren gebouwen altijd al jouw ding?
Voor mijn werk ben ik bezig met gebouwen, en daardoor ook met composities, vlakverdeling, verhoudingen, kleuren, licht en beleving. Toen ik begon met fotograferen, merkte ik dat ik automatisch met al die dingen in mijn foto’s aan de slag ging. Ik ben erg geïnteresseerd in architectuur en de omgeving van gebouwen. Dit komt ongemerkt ook heel vaak terug in mijn foto’s. In het begin moest alles zo mooi mogelijk, vanwege een bepaald gevoel voor esthetica. Er zat alleen nog niet veel verhaal in. De uitdaging was meer diepgang in het beeld te krijgen, zodat de kijker er iets bij kan bedenken.
Het station van Luik: toen ik de foto nam, werd het gebouw bijna opgeleverd. Het mooie hieraan vind ik dat het bakje van de glazenwasser heel goed de schaal aangeeft.
En verder ..?
Gaandeweg ben ik meer met landschappen gaan doen. Door op een grafische manier met lijnen en kleuren te werken, kun je meer dan heel saai gewoon een landschap neerzetten, heb ik ontdekt. Voor mijn werk kom ik op veel verschillende plekken. Wanneer ik dan ergens ben, zie ik soms een bepaald beeld. Die locaties noteer ik, en later ga ik terug voor een foto. Op dat lijstje staat zowel het station van Luik als gewoon een straatje ergens.
Ik heb ook nog een jaartje macrofotografie gedaan, maar dat is toch niet echt iets voor mij. De macrolens die ik daarvoor had, is inmiddels de deur uit. Die manier van fotografen ligt me niet zo: je moet haast smekend gaan zitten wachten tot er een beestje langskomt en de wind mee wil werken. Het is niet zozeer dat ik daar geen geduld voor heb, maar het onderwerp en het bijbehorende felle kleurgebruik vind ik niet echt leuk. Ik houd meer van zwart-wit of een kleurtoning.
Dit station in Lissabon is ontworpen door een Spaanse architect: Calatrava. Veel van zijn werk vind ik erg mooi.
Hoe voelt dat: redactiekeuze van het jaar?
Geweldig! Het betreft een foto waarop veel gebeurt met lijnen en herhaling. Zoals ik inmiddels ontdekt had kun je ook met landschappen hele mooie dingen doen. Dit was op een late middag op de Veluwe, in de buurt van Hoog Buurlo - nog zo’n locatie die op mijn lijstje stond -, en het was ontzettend mistig. Ik ben daar bijna twee uur bezig geweest. Op zich is die bomenrij niet zo interessant ... tot ik een keer voor mijn werk in Apeldoorn moest zijn en het mistte toen ik langsreed. Ik had mijn spullen bij me, heb een vrije middag genomen en ben teruggegaan. Van deze opname heb ik ook een aantal varianten in mijn boeken (http://www.blurb.com/books/1110237) opgenomen.
Wat is de reden dat je deze boeken hebt gemaakt?
Om iets met mijn foto’s te doen; anders staan ze maar gewoon op de harde schijf. Van terugkijken komt het dan niet. Op internet staan ook wel wat foto’s, maar voor de boeken moest ik echt selecties maken. Ik blader er zelf regelmatig doorheen, en ook als je fotowerk moet laten zien, is het handig. Van beide boeken heb ik maar één exemplaar, hoewel ik er wel eens over heb nagedacht om een boek uit te geven. Maar de voorlopige conclusie is dat het erg moeilijk is om voor een breder publiek een fotoboek samen te stellen. Dat is, denk ik, slechts voor een beperkt aantal fotografen weggelegd.
Redelijk extreem qua kleur, maar dat vind ik wel mooi. Ik zat in het zand te wachten tot er mensen op de gewenste plek in beeld waren.
Laat je de boeken vaak zien aan mensen?
Het eerste wel, het laatste een stuk minder. Ik loop er liever niet mee te koop. Ik deel het wel graag met mensen die ook wat met fotografie hebben. Zoals sommige mensen op mijn kantoor: een aantal zijn actief bezig met fotografie. Zo heb ik op mijn werk ook een jaarlijkse fotowedstrijd opgezet, zes jaar geleden. Meestal hebben we iets van vijfendertig inzendingen, en hier komen altijd hele mooie foto’s uit. Je merkt dat mensen in ons vak iets hebben met vormgeving, licht en vlakken. In het begin hadden we een tweekoppige jury, maar nu beoordeelt iedereen alle foto’s. De winnaar hangt een jaar lang op een mooie plaats in het pand. Een collega is inmiddels echt aangestoken door mijn hobby. Nu bekijken en beoordelen we af en toe elkaars werk.
Doe je vaker mee aan fotowedstrijden?
Eigenlijk niet, al had ik afgelopen zomer een eerste plaats bij een fotowedstrijd. Ik doe alleen mee aan wedstrijden die bij mij passen. Ik ben actief op onexposure (1X.com), waar foto’s goedgekeurd worden voordat ze op de site komen. Dat vind ik op dit moment een grote uitdaging, en het lukt me vrij aardig. Ik heb daar nu ruim vijfentwintig foto’s op staan. Doordat de foto’s door een selectieprocedure moeten, waarbij de lat vrij hoog ligt, word je een stuk kritischer tegenover jezelf. Er zit altijd wel een bepaalde filosofie achter hun oordeel, en bij een afwijzing wordt op hoofdlijnen aangegeven wat er anders zou moeten. Hier leer ik een hoop van.
Rotterdam Blaak. De krachtige kleuren van dit station heb ik in Photoshop teruggeschroefd richting zwart-wit.
Waar haal je jouw inspiratie vandaan?
Vooral door plotseling “iets” te zien als ik ergens ben maar ik vraag ook wel eens aan fotografen waar ze een bepaalde foto gemaakt hebben als een bepaald beeld me aanspreekt. Zoals ook bij de Veerhaven in Rotterdam, één van mijn meest recente foto’s, met een lantaarnpaal en een ouderwetse klok. Ik zag deze locatie op een foto en wilde daar iets mee doen. Dus navraag gedaan bij de maker en op een mistige ochtend eerst goed rondgekeken en mijn positie ingenomen om de foto te maken. Dat gaat dan heel gemakkelijk: er zijn goede lijnen en vormen. Ik zoek naar een weergave die nét iets afwijkt van de werkelijkheid. Bij macrofotografie kan dit niet, of je moet bijvoorbeeld een fragment van een bloem in beeld nemen. Maar als het dan even waait, is je compositie alweer weg. Terwijl ik bij een foto als dit de compositie kan bepalen en daarna alleen maar hoef te wachten op de mensen die langs komen lopen.
Waar zou je nog eens heen willen om te fotograferen?
Er staat van alles op mijn lijstje, vooral klassieke locaties zijn favoriet. Het Centraal Station van Amsterdam: de overkapping heeft een hele klassieke uitstraling. En de kant van de Veluwe op heb je nog ergens een spoorlijn waar oude boemeltjes rijden. De aankleding is echt nog authentiek; daar zou ik wel iets willen doen met figuranten. Zoiets heb ik nog nooit bij de hand gehad, maar het lijkt me heel leuk om mee te experimenteren. Ook heb ik bijvoorbeeld een zwak voor het oude centrum van Dordrecht. Daar zijn de laatste jaren veel straten en gevels in authentieke staat teruggebracht.
Wat vind je jouw mooiste foto tot nu toe?
Waarschijnlijk de redactiekeuze van het jaar, hoewel er nog een variant in mijn boek staat die ik nét iets mooier vind. Maar dat komt misschien doordat ik de redactiekeuze al te vaak heb gezien. Met deze foto heb ik wel het meeste succes gehad: ook op de onexposure-site is die ‘beste foto’ geweest. Op die middag heb ik wel tien verschillende foto’s gemaakt, die naar mijn smaak allemaal gelijkwaardig zijn. Het is een foto die ik nog steeds mooi blijf vinden.
Op welke terreinen wil je nog groeien?
In elk geval qua zeggingskracht van mijn foto’s: daar valt nog een hele slag te slaan. Het lijkt me wel leuk om een keer ergens te exposeren, zodat er meer met mijn foto’s gebeurt. Verder wil ik minder architectuurfotografie en meer stads- en straatfotografie gaan doen. Met macrofotografie zal ik waarschijnlijk niet doorgaan, maar als ik kijk naar bijvoorbeeld Jan Vermeer, dan inspireert me dat wel heel erg. Iets wat klopt en mooi is, is altijd leuk om naar te kijken.
Onder andere geïnspireerd door Anco Kolstee (anco.zoom.nl) ben ik ook landschapsfotografie gaan doen. Ik ben dol op uitgestrekte lege ruimten met mensen klein in beeld.
Tips van Theo Peekstok
Less is more
Beperk jezelf in wat je per foto vastlegt. Hoe meer in de foto te zien is hoe minder sterk de foto overkomt. Als je hier bewust mee aan de slag gaat merk je dat je heel veel weg kunt laten zonder afbreuk te doen aan het totaalbeeld, juist het tegenovergestelde is waar. Op deze manier kom je tot de essentie van je foto.Bewust met licht
Experimenteer veel met belichting. Licht is in een foto het belangrijkste element om een foto zorgvuldig en goed over te laten komen en prettig te laten kijken. Belichten volgens het boekje is stap één; als je dat beheerst is een belangrijke stap om daarna verder te gaan met doelbewust onder- of overbelichten van bepaalde elementen in een foto om de kijker een bepaalde richting in te sturen. Als je dit beheerst kun je situaties helemaal naar je hand zetten.
Leer van foto’s
Analyseer foto’s die je aanspreken, hiervan kun je waarschijnlijk nog het meeste leren om verder te komen. Als je een foto ziet die je aandacht trekt, probeer erachter te komen waarom dat zo is, welke elementen sterk zijn en hoe de fotograaf dat voor elkaar heeft gekregen. Met deze wetenschap kun je in je eigen foto’s weer vooruitgang boeken.
Op een plek als dit neem ik echt de tijd, en wacht ik net zo lang tot deze mensen precies op de juiste plaats in beeld staan. Dit soort dingen vind ik momenteel erg leuk.
Permalink
