Meld je gratis aan
Fotograferen met een oogaandoening © concertfotografie, Concert, creatief, blog

5 juni 2014, 11:00

De Eindhovense fotograaf Paul Verhagen ziet maar 15 procent en is bovendien lichtschuw en volledig kleurenblind. Toch maakt hij prachtige concertfoto's. Kristie Raaijmakers gaat bij hem op bezoek om achter zijn fotografiegeheim te komen.

Fotograferen is schrijven met licht. Het is een kwestie van goed kijken, een mooie compositie maken en op het juiste moment afdrukken. Dat is toch wel hoe je fotografie in algemene zin kunt omschrijven. Bijzonder verbaasd was ik dan ook toen ik een persbericht onder ogen kreeg van de Eindhovense fotograaf Paul Verhagen die zou gaan exposeren met concertfoto's, terwijl hij ernstig slechtziend is. Hij ziet namelijk maar 15 procent en is bovendien lichtschuw en volledig kleurenblind. Maar op zijn site staan prachtige foto's. Voor de lokale krant waarvoor ik schrijf, had ik een interview met hem en het was een zeer inspirerende ontmoeting.

Concertfotograaf Paul Verhagen

Fotografie als hobby

De 41-jarige Paul Verhagen is geboren met de oogafwijking achromatopsie. In het dagelijks leven kan hij goed omgaan met de beperkingen die deze afwijking met zich meebrengt. Hij legt me uit dat hij donkere lenzen draagt die een zonnebrileffect hebben, vanwege zijn lichtschuwheid. Zijn zicht verslechtert bovendien naarmate hij verder weg moet kijken. Als voorbeeld pakt hij zijn telefoon erbij en houdt hem net boven zijn schoot vast. "Als jij je telefoon even wilt bekijken, houd je hem zo vast en zie je alles prima." Vervolgens houdt hij zijn telefoon op zo'n tien centimeter van zijn gezicht. "Ik moet mijn telefoon zo houden, om het goed te kunnen lezen." Dan wijst hij naar zijn vrouw die op enkele meters afstand in de keuken staat. "Ik zie dat er iemand staat, maar als ik niet wist dat het mijn vrouw was, zou ik haar niet herkennen."

Hoe komt deze ernstig slechtziende man toch bij de hobby fotografie, is de vraag die mij sinds het lezen van het persbericht heeft beziggehouden. "Eigenlijk heb ik fotograferen altijd al leuk gevonden", vertelt hij, "maar toen we vijf maanden lang op huwelijksreis gingen, was ik elke dag bezig met het maken van foto's. Tijdens de reis heb ik ook mijn eerste spiegelreflexcamera gekocht." Omdat Paul altijd in bandjes gespeeld heeft en dol is op muziek ging hij bij thuiskomst concerten fotograferen. Het begon met concerten van bevriende bands en dat groeide steeds verder uit. Inmiddels is Paul een van de huisfotografen van de Effenaar, hij fotografeert voor het VPRO-programma 3voor12 in de regio Eindhoven en vorige maand exposeerde hij dus voor het eerst met zijn concertfoto's.

Zwart-wit

En dat fotograferen voor Paul anders is dan voor de meeste mensen die gewoon goed kunnen zien, blijkt uit zijn verhaal. Omdat hij geen kleuren ziet, is hij - in tegenstelling tot veel andere concertfotografen - niet bezig met dat ene bijzondere lichteffect. "Ik let meer op emotie en daardoor druk ik meestal net op een ander moment af dan een collega-fotograaf die naast me staat." Het werk van Paul kenmerkt zich door zwart-wit met hoge contrasten. Op die manier kan hij met zijn foto's aan mensen laten zien hoe hij de wereld ervaart. "Maar de camera is voor mij ook een verlengstuk van mijn ogen", legt Paul uit. "Door een camera met telelens kan ik de wereld dichterbij halen en kan ik alsnog zien wat er verder weg gebeurt."

Van de kenmerkende stijl die veel andere fotografen zien in Paul's werk is hij zelf niet zo bewust. "Ik kan niet zo goed uitleggen wat ik doe, want ik werk op gevoel. Ik bewerk mijn foto's in Lightroom, zet ze om naar zwart-wit en ga vervolgens met de schuifjes spelen." Paul gebruikt geen vaste instellingen, maar bewerkt elke foto afzonderlijk. "Fotografie is voor mij een creatieve uitlaatklep". Op wens van klanten levert hij ook kleurenfoto's. Die bewerkt hij op gevoel en dan laat hij zijn vrouw controleren of de foto kleurecht en netjes bewerkt is.

Achrome moments

"Doordat de camera een verlengstuk is van mijn ogen heb ik mijn aandoening ook verwerkt in mijn fotografennaam 'Achrome moments'. Ik heb van mijn zwakte mijn sterkte gemaakt", vertelt Paul. "Natuurlijk heb ik een handicap en daar kan ik me wel naar gaan gedragen, maar zo ben ik niet opgevoed. Er zijn mensen die dezelfde aandoening hebben als ik, die met een blindenstok of geleidehond over straat lopen. Mijn vader spoorde me altijd aan om gewoon alles te doen. Ik ben me er wel van bewust dat ik een voorbeeld kan zijn voor anderen, maar ik doe ook maar gewoon mijn ding. Al zou ik het wel leuk vinden als anderen daardoor geïnspireerd raken. Ik denk dat het goed is om te laten zien dat je ondanks je handicap ver kunt komen, als je het maar graag wilt."

Deze ontmoeting heb ik ervaren als een bijzondere eye-opener. Ik heb een enorme passie voor fotografie en weet dat je jezelf altijd kunt blijven uitdagen en verbeteren, er valt veel te leren in de fotografie. Maar uit deze ontmoeting blijkt maar weer eens dat doen wat je leuk vindt nog veel belangrijker bent. Want als je kunt doen wat je leuk vindt, wordt je daar vanzelf steeds beter in.

Het werk van Paul Verhagen is te vinden op www.achromemoments.nl en via Facebook.

Tips van Paul

1 Veel beginnende fotografen steken veel te veel energie in de overtuiging dat hun gear ze teveel beperkt in hun leercurve. Probeer niet in die valkuil te stappen. Juist apparatuur in de 'instap' categorie dwingt je meteen van het allereerste begin creatief te zijn. Opereren binnen die limieten legt juist een goede basis. Het is nog steeds de mens achter de camera die een foto maakt tot wat die is. Peperdure apparatuur maakt geen goede fotograaf van iemand die niet heeft geleerd vanuit die basis te werken.
2 Geen betere plek om de kneepjes van concertfotografie eigen te maken dan dat te kleine duistere kroegje met dat te rommelige podiumpje! Probeer juist daar eerst véél ervaring op te doen voordat de focus wordt gericht op de grotere podia en festivals. Zorg ook hier dus weer dat de basis gelegd wordt, juist door de grenzen op te zoeken. Klaag nooit over het moeilijke zoals verkeerde kleur en te spaarzaam podiumlicht. Vraag ook niet aan de lichtman om rekening te houden met jouw wensen als fotograaf. Een concertfotograaf is per definitie geen regisseur op dit vlak.
3 Een technische: tweek je instellingen zo dat in de halfautomatische stand (Av of Tv in geval van Canon) het scherpstellen en de belichting losgekoppeld zijn van elkaar. Op deze manier kun je eerst scherpstellen, dan kaderen en vervolgens toeslaan als je het juiste moment (qua onderwerp en licht) daar is.
4 Laat je nooit afstoppen door kritiek van anderen. In mijn geval heb ik, zeker in het begin, de nodige weerstand, scepsis en zelfs hoon over me heen gekregen. Dit heeft mijn drive juist vergroot.
5 Geniet ook vooral van het fotograferen zonder alleen maar bezig te zijn met zorgen om je instellingen.



Wie is deze auteur?
Kristie Raaijmakers is freelance journalist en tekstschrijver met een passie voor fotografie. Deze passie komt haar goed van pas tijdens haar werk, omdat ze daardoor ook passend beeld kan leveren bij de teksten die ze schrijft voor onder meer lokale kranten en landelijke tijdschriften. Op haar website is meer informatie te vinden over haar teksten en fotografie.
Alle blogs geschreven door Kristie Raaijmakers vind je hier.

Reacties (10)

Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn

 
pathel op 22 september 2014 om 21:30

knap gedaan hoor

freddie2 op 7 juni 2014 om 22:29

Mooi verhaal, geweldige foto's die jij maakt

edwin0605 op 7 juni 2014 om 19:55

Wow..Geweldig dit en wat een prachtige foto's....Heerlijk om te zien hoe gevoel en emotie wordt vastgelegd.
Diep respect.

groet,
Edwin

awlvdd op 7 juni 2014 om 18:27

Voor een mens zonder een handicap is fotografie al moeilijk vak. Plaatjes schieten kan iedereen maar echt foto's maken en spelen met beschikbaar licht is een ware kunst. Wanneer iemand met een handicap dit niveau bereikt kun je hier niets anders dan diep respect voor hebben.

lilianstudiob11 op 7 juni 2014 om 17:33

Prachtige foto's, ik hou van de emotie die er in zit.

avaghon op 6 juni 2014 om 10:37

Geweldige fotograaf!!! Mijn zoon gaat altijd naar Roadburn en dan zie ik altijd de foto's van Paul voorbij komen. Echt super werk. Soms lijkt een beperking juist een reden om verder te 'kijken' als iemand die dat niet heeft.

Respect en bewondering voor mens en werk.

PMvRiet71 op 5 juni 2014 om 22:24

Krachtige foto's en herkenbaar verhaal, want ook slechtziend. Veel mensen beschouwen visuele waarneming als iets vanzelfsprekends, maar dat is het niet. Voor niemand eigenlijk want het is een behoorlijk complex proces. Als slechtziende weet je dat maar al te goed. Maar dat maakt fotograferen nu net zo leuk.

martendevries op 5 juni 2014 om 19:05

Daar gaat het om de zeggingskracht. Ben zelf ook brildragend en zie slecht. de procenten weet ik zo niet.
Respect oor deze man.

henkravenhorst op 5 juni 2014 om 17:24

Mooi verhaal, geweldige foto's en dikke waardering. De emotie in het werkt spreekt mij erg aan!

HNK-R op 5 juni 2014 om 17:25

En daar ben ik het als alter ego helemaal mee eens.