Meld je gratis aan
Is de Sony A9 de ultieme concertcamera? 15 praktijkminuten bij Queen+Adam Lambert © blog, erik, queen, a9, sony, concertfotografie, 26

6 januari 2018, 15:00

Tijdens zijn vuurdoop als concertfotograaf tijdens het concert van Queen+Adam Lambert krijgt blogger Erik Keulers een tweede buitenkans. Sony Nederland leent hem de Sony A9 met 70-200GM voor het concert. Is de camera ook in deze omstandigheden zo goed als de specificaties op papier doen vermoeden? Erik krijgt 15 minuten de kans om daar achter te komen en deelt hier zijn ervaringen.

Een dubbele uitdaging

Het lijkt misschien vragen om moeilijkheden. Op het moment dat je voor het eerst van je leven een concert mag fotograferen ook nog een camera meenemen die je nooit eerder in je handen hebt gehad. Dat noem ik met recht een dubbele uitdaging. Mijn vraag om de Sony 70-200GM lens te mochten testen tijdens het concert wordt gevolgd door mijn vraag of het niet verstandig is als er een body aan de lens zit....niet dat mijn eigen A7Rii niet geschikt is, maar in mijn voorbereidingen heb ik gelezen dat lenzen wisselen niet verstandig is tijdens een concert en ik wil ook mijn eigen 24-70GM lens gebruiken tijdens deze avond, op mijn eigen body. Groot is de verrassing als de body die aan de lens vastzit het vlaggenschip van Sony, de A9 blijkt te zijn.

iso 160, 114 mm, Sony A9 met 70-200GM (foto: Erik Keulers)

Ik mag deze avond een buitenbeentje zijn met Sony uitrusting, de Sony A9 zorgt wel voor nieuwsgierigheid bij een aantal van de professionele concertfotografen. Met name de opnamesnelheid van de camera, 20 beelden per seconde zonder black-out van de zoeker, spreekt de professionals aan. Ik krijg al snel de vraag of ik Sony-ambassadeur ben, anders kan het niet zijn dat ik deze apparatuur heb meegekregen. Ik kan alleen maar antwoorden dat ik graag Sony-ambassadeur zou zijn, maar het niet ben. Al voor het concert zorgt de camera dus voor de nodige gespreksstof op de fotografenbank.

Een klein uur later volgt de vuurproef. De specificaties op papier zijn om te watertanden. Slaat Sony's vlaggenschip zich in de praktijk ook met vlag en wimpel door het concert?

Een kleine stap in gebruiksgemak

Als gebruiker van de A7 serie vraagt de Sony A9 in de basis niet veel aanpassingsvermogen van me. Veel knoppen zitten op dezelfde plekken. Ik moet een tijdje zoeken naar de instelling van mijn continue autofocus, daar blijkt een nieuwe draaiknop bovenop de body voor aanwezig, én naar de instelling van het autofocus veld, en dat blijkt via het menu onder de functietoets onder te kunnen brengen. Voor de rest wijst alles zich vanzelf.

Wat wel bijzonder is: de camera maakt geen enkel geluid. Je hebt dus niet direct of je al dan niet een foto gemaakt hebt. Ook vanwege het ontbreken van de al eerder genoemde black-out. En juist dat is iets wat we als fotografen zo gewend zijn. Alle spiegelreflexen kennen het kenmerkende zwarte moment, wanneer de spiegel wegklapt. Een ook voor de systeemcamera's is dat beeld niet anders....tot nu....Later tijdens het concert zal ik die verandering nog nadrukkelijker merken.

iso 100, 70 mm, Sony A9 met 70-200GM (foto: Erik Keulers)

Qua ergonomie ligt de camera prettig in de hand en is de combinatie met de 70-200GM lens een gebalanceerd geheel. Het geheel van camera en lens ligt bijzonder evenwichtig in de hand en ik voel dan ook nauwelijks vermoeiing optreden. Over de lens gesproken, dat is een wonderbaarlijk stukje techniek, nauwelijks groter of zwaarder dan mijn eigen 70-200/4 lens, maar wel met een diafragma van 2.8. Focussen met deze combinatie gaat razendsnel, wanneer ik het bij daglicht probeer.

iso 320, 197 mm, Sony A9 met 70-200GM (foto: Erik Keulers)

In de Ziggo Dome laat de combinatie pas echt zien wat ze waard is. De autofocus blijft razendsnel en betrouwbaar, ook bij minder licht, en de 20 beelden per seconde zijn ongelooflijk. Het afwezig zijn van de black-out werkt vervreemdend omdat het ontbreken van de blackout je feitelijk geen indicatie meer geeft of en hoeveel foto's je maakt. Het duurt tot halverwege het kwartier voor ik in de viewfinder zie dat de ruimte op de SD-kaart terugloopt. Tegelijkertijd is het ontbreken van de blackout goud waard omdat je geen moment de artiesten kwijt hoeft te raken, die toch zeer beweeglijk over het podium bewegen. Hen volgen is op deze manier geen enkel probleem.

iso 100, 200 mm, Sony A9 met 70-200GM (foto: Erik Keulers)

Lichtshows tijdens concerten wisselen in een hoog tempo. De twintig beelden per seconden geven mij de mogelijkheid om juist dat optimale lichtmoment vast te leggen. Ik weet zeker dat ik bij een lagere snelheid een aantal zeer fraaie momenten gemist zou hebben. Het wegschrijven naar de geheugen kaart (in dit geval een Sony 64GB SD-kaart met een schrijfsnelheid van 300MB/s) gaat razendsnel en nergens stopt de camera met functioneren vanwege het wegschrijven. Alleen wanneer je gemaakte foto's wil terugkijken dan zie je dat er nog weg moeten worden geschreven uit de camerabuffer en zie je eerder gemaakte foto's, niet de laatste. Nu is er tijdens het concert toch al bijna geen tijd om terug te kijken, dus dat is maar een kleinigheid.

iso 200, 95 mm, Sony A9 met 70-200GM (foto: Erik Keulers)

De viewfinder van de camera is buitengewoon doeltreffend. Zelfs tijdens de stroboscoopscenes blijft de zoeker feilloos werken, zonder merkbare trillingen of wat dan ook. Waar de zoeker van mijn A7Rii onder sommige omstandigheden wel die neiging kan hebben is dat hier geen enkele keer het geval. Het voelt alsof ik rechtstreeks naar het concert kijk, niet door een elektronische zoeker.

iso 250, 102 mm, Sony A9 met 70-200GM (foto: Erik Keulers)

Een kwartier testen met een nieuwe camera is kort. Zeker tijdens een concert. Wisselen van instellingen is er maar beperkt bij, ook al omdat alles nieuw voor me is. Maar wat deze krachtpatser vanavond laat zien is zeer indrukwekkend. Als ik ooit concertfotograaf zou willen worden, weet ik welke camera ik bij me wil hebben. De camera is licht, maar zijn prestaties zijn dat verre van! De tijd van verschillen tussen systeemcamera's en spiegelreflexen is wat mij betreft definitief voorbij.

iso 250, 162 mm, Sony A9 met 70-200GM (foto: Erik Keulers)

En als de nieuwe A7Riii maar een deel van de specificaties van deze A9 heeft overgenomen, dan kan met recht gezegd worden dat Sony bezig is een indrukwekkende reeks camera's op te bouwen. De andere fabrikanten zijn gewaarschuwd!

iso 400, 148 mm, Sony A9 met 70-200GM (foto: Erik Keulers)

Met dank aan Sony Nederland voor het ter beschikking stellen van de Sony A9, SEL70200GM en SEL2470GM;

Met dank aan Julia van Zoom.nl voor het zorgen dat de testapparatuur tijdig beschikbaar kwam;

Met dank aan Shally van MOJO voor het mogelijk maken van het fotograferen van het concert en voor het beantwoorden van mijn beginnersvragen;

Special Thanks to Phil at Queen Management and to Brian May, Roger Taylor and Adam Lambert for giving me the opportunity for experiencing this once-in-a-lifetime moment! I will never forget it!!

Lees over al Erik's ervaringen, voor, na en tijdens het concert in het eerste deel van deze blog!

avatar

Mijn naam is Erik Keulers. Sinds 2005 ben ik mij meer en meer gaan verdiepen in de fotografie. In 2008 stond ik aan de basis van de oprichting van Fotogroep Gotcha. In de modelfotografie intrigeert me vooral de interactie en communicatie die nodig is om dé foto te maken. Naast modelfotografie hou ik me met portret-, reis-, wildlife-, natuur en straatfotografie. Het vastleggen van pure beelden spreekt mij steeds meer aan. Daarom zie ik mijn interesse steeds meer verschuiven naar portretfotografie en documentaire fotografie. Ik vind het leuk onbekende gebieden van de fotografie te ontdekken en te experimenteren. Ik werk met de A7-series van Sony. Op instagram en facebook ben ik actief als Simply Erik Photography.

Reacties (1)

Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn

 
Carol55 op 17 mei 2018 om 20:55

Ik begrijp niet half hoe je een concert kan fotograferen met 100 iso