Meld je gratis aan
Sigmadag Photo Adventure: Peter Westerik © Sigmadag, Peter westerik, foto 3

7 augustus 2017, 13:22

Peter Westerik Peter Westerik fotografeert momenteel met een wat ouder beestje: de Canon 7D. Maar voor Peter is de body minder interessant dan het glas wat ervoor zit. En laat het daar vandaag nu net om gaan!

De Dag
Bij het krieken van de dag sta ik op om medezoomer en medetester Mirjam op te pikken bij de carpoolplaats en na een tussenstop voor een kop koffie komen we mooi op tijd aan bij het Landschaftspark in Duisburg.
Bij het zien van al dat industriële geweld begint mijn hart wel sneller te kloppen.
Merel (van Zoom) stelt ons voor aan de 2 mannen van Sigma. Helaas hebben de heren 2 enorme tassen met speelgoed bij zich, dus hun namen kan ik me helaas niet meer herinneren.
De ochtend gaan we besteden aan het beklimmen van 1 van de torens op het complex en omdat we kruipdoor-sluipdoor zullen, gaan kies ik ervoor 2 objectieven mee te nemen: De Sigma 8-16 én de Sigma 18-35.


8-16mm F4-5.6 EX DC HSM
Deze lens en ik blijken elkaar niet zo te liggen. De 8mm lokte me vooral omdat ik een Samyang 8mm lens heb en die enorm vervormd. In combinatie met krappe ruimtes, enorme machinerie en het urban-gevoel leek die vertekening me perfect toe te passen.
Wat blijkt: nagenoeg geen vertekening. Dat is heel erg knap van Sigma, maar wel een beetje jammer.
De lens heeft wel veel last van strooilicht/flare als ik de zon in beeld krijg. Maar dat kan ook exemplarisch zijn.
Als natuurfotograaf ben ik ook geneigd om filters op lenzen te schroeven, maar dat kan dus niet op deze lens.
De zonnekap is onderdeel van de lens en kan niet verwijderd worden. Dat zou ook geen nut hebben, het frontelement is vrij bol, dus daar past geen filter overheen.


Deze foto heb ik vooral gemaakt om te kijken hoe deze lens zich verhoud tot de 18-35. Omstandigheden zijn identiek, lightroomsettings zijn identiek, maar toch is het een hele andere foto. Vooral de kleuren ogen anders.


Ondanks het feit dat de lens nauwelijks vertekent, heb je, bij een laag standpunt, toch wel echt dat enorme groothoekgevoel. Ondanks F11 is toch vooral het focuspunt (het mangat) scherp en loopt de scherpte daarachter wel af.

De Sigma 18-35mm F1.8 DC HSM Art
De Sigma 18-35 heeft een aantal sterke punten:
- Hij voelt aan als degelijke lens.
- Hij is lichtsterk
- Op een crop-camera is 35mm iets meer dan 50mm, waardoor het eerder een
alrounder is dan een groothoek
- Had ik al gezegd dat ie heel lichtsterk is, en wel over het hele bereik?
- Hij focust snel
- Z'n minimale scherpstelafstand is erg kort.
- Bij het zoomen blijft de lens dezelfde lengte.


De reden dat ik deze lens mee wilde nemen de toren in, was vooral vanwege F1.8. Wat een verademing in lastige omstandigheden.
De eerste foto die ik nam was vrij duister en heb ik door een stuk gaas heen gemaakt.
Dankzij het grote diafragma blijven hier alleen wat vlekjes van over die voor mij juist bijdragen aan de sfeer. Vlak daarna spelen met contrasten en veel tegenlicht.




De lens houdt zich voorbeeldig. Heel weinig chromatische aberratie. Bij het zien van een soort van afgrond komt deze lens voor mijn gevoel toch iets tekort in het groothoekbereik, dus ik schroef de 8mm er weer op.





Verbazingwekkend om achteraf te zien dan de 18-35 aanzienlijk meer details toont dan de 8-16, terwijl het diafragma zelfs nog iets meer open stond (F3.5 t.o.v. 4.5).
Dé manier om lensfouten boven water te krijgen is HDR. Geen idee waarom, maar bij een HDR foto valt de chromatische aberratie nog meer op.
Onderstaande foto's zijn prima voorbeelden van dat deze lens zich voorbeeldig gedraagt. Daarna was het vooral een kwestie van spelen. De lens had zich wat mij betreft bij foto 1 al bewezen. Prettig vind ik dat de lens zich gedraagt zoals je zou willen: hij focust snel, voelt goed aan en doet z'n werk gewoon erg goed.








Rond lunchtijd werden we weer terug verwacht op het terras, waar de mannen van Sigma achtergebleven waren. Na een prima lunch (curryworst en bier) mochten we ons speelgoed omruilen voor nieuw materiaal. Medezoomer Mirjam en ik hadden dezelfde voorkeur: de 100-400.


100-400 F5-6.3 DG OS HSM Contemporary
Omdat Mirjam en ik beide weinig trek hadden in de fotobeurs besloten we een stuk om/door het park te lopen. Een zoomlens met een dergelijk bereik heeft dan grote voordelen: je kunt details vastleggen, maar ook het grotere geheel lukt nog wel. Daarbij is het natuurlijk zo dat je door de telelens wel echt de diepte 'in elkaar drukt'.


Eerst maar eens een paar testopnames:
Een detail van een trein (IMG_1903) op 400mm pakt prima uit. Spoorrails grofweg halverwege het zoombereik op F6.3 (IMG_1919): de scherptediepte loopt mooi weg. Er is niet echt sprake van een sweetspot.








De 100-400 blijkt zich, net als de 18-35 vanochtend, weinig aan te trekken van lastige lichtomstandigheden. Scherpte is spot-on en het bokeh oogt vriendelijk.
Nog een voordeel: mijn filters passen erop, dus kan ik (i.c.m. met mijn big- en little stopper) wat spelen met langere sluitertijden zonder m'n diafragma te veel te moeten knijpen.





Dan spot ik een waterjuffer: toch even snel macro proberen.
Dat valt tegen: de minimale scherpstelafstand is 1.6 meter, dus ik moet redelijk wat afstand nemen. Dan toch maar weer die 400mm aantikken en dan blijkt focussen (handmatig met de camera op statief) vooral in die eerste 2 meter lastig. Het focuspunt verschuift zo snel dat ik blij ben dat de juffer de tijd neemt.
Maar goed, dat kun je de lens niet aanrekenen, het is geen macro-lens.





Inmiddels begin ik de lens redelijk door te krijgen: hij is redelijk vlot qua focussen, al zit hij er wel soms volledig naast. De lens heeft 4 schakelaars, o.a. om autofocus uit te zetten. Voor de autofocus kent hij dan weer 2 modi.
Misschien moet ik volgende keer toch de handleiding lezen.
Voor focussen kun je kiezen uit 3 bereiken: Full, tot 6 meter en vanaf 6 meter.
Bij mij hangt ie aan een blackrapid strap om mijn schouder. Dit zorgt ervoor dat mijn broekriem deze schakelaar nog wel eens in een verkeerde stand wil zetten.
Grappig, want aan dit exemplaar loopt alles redelijk stroef, behalve de schakelaars. Bij het zoomen wordt de lens ongeveer een centimeter of 10 langer. Qua gewicht hoor je me niet klagen, Hij weegt iets meer dan een kilo en dat past prima bij het gewicht van mijn body + accugrip.
Wel is het zo dat deze lens geen eigen lensmount (zoals bijvoorbeeld mijn Canon 70-200) heeft.
Hierdoor wordt het geheel op statief toch topzwaar waardoor hij de neiging heeft om iets voorover te hellen.
Nog zo'n irritant dingetje: de zoom zit vooraan en de focus achteraan. Dit is voor mij de eerste lens die "andersom" werkt en ik grijp best vaak mis.


Conclusie
Mijn conclusie na het testen was: leuk ding, gaaf bereik: ik ga sparen voor de Canon 100-400. Maar toen kwam ik thuis en begon m'n foto's te bekijken.
De scherpte is bizar (IMG_2248 / 302mm F7,1), de kleuren ogen fijn (IMG_2421) en eigenlijk ben ik heel erg onder de indruk. Wordt dus toch sparen voor de Sigma?


Over Peter Westerik
Peter Westerik (geboren in 1975) is sinds zijn jeugd bezig met fotografie.
Peter: "Eerst op de Pentax van m'n ouders en later met mijn eigen Canons.
De laatste jaren leg ik me vooral toe op natuurfotografie, maar een leuk evenement, gave reis of vervallen gebouw is voor mij toch ook altijd wel reden om m'n cameratas te pakken en er op uit te gaan."

Reacties

Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn