Wrak voor de kust bij Castricum nu verdwenen onder het zand.
Als één van de elf kanonneerboten, die tussen 1875 en 1880 van stapel liepen op de Duitse scheepsbouwwerf Weser AG, werd de "Salamander" geheel gebouwd van een gietijzersoort met als extra bepantsering rond de...

Wrak voor de kust bij Castricum nu verdwenen onder het zand.
Als één van de elf kanonneerboten, die tussen 1875 en 1880 van stapel liepen op de Duitse scheepsbouwwerf Weser AG, werd de "Salamander" geheel gebouwd van een gietijzersoort met als extra bepantsering rond de waterlijn een eveneens gietijzeren gordel met een dikte van 102 mm achter, oplopend naar 203 mm aan de boeg. De 43,5 m lange en 10,6 m brede "Salamander" was door de platte bodem in staat zich op een zandbank droog te laten zetten om dan de verdediging stationair te kunnen voeren.

De bovenbouw is er in 1910 nog gedeeltelijk afgesloopt en gedeeltelijk ook weggeslagen door de overkomende stortzeeën. Niemand echter mocht het gelukken ooit het schip te bergen.

De eerste serieuze bergingspoging werd in 1938 gedaan door de firma Borst uit Bakkum (van het cafe), die de 10 waterdichte compartimenten van het wrak wilde leegpompen met een dieselpomp, die in een directiekeet op het wrak geplaatst werd. Het schip lag toen nog gedeeltelijk boven water. Omdat Borst echter laat in het seizoen was begonnen, liep de poging op niets uit.

In 1958 werd het opnieuw geprobeerd door de firma Scholte & Co uit Diemen. Deze maakte gaten in het dek, waarop stalen kokers gelast werden, zodat ook met hoog water de compartimenten van het, inmiddels al verder weggezakte, wrak leeg gezogen konden worden door op amfibievaartuigen geplaatste, dieselpompen. Toen ook deze bergingspoging mislukte, werden de kokers van het dek verwijderd. In de jaren 70 is ook nog een poging ondernomen.

Voor een generatie van Castricumse zeevissers was de "Salamander" als visstek een begrip: waar vindt je immers een wrak dat vlak naast de strandafgang ligt en vanaf het strand te bevissen is. Tegenwoordig is het schip echter volledig onder het zand verdwenen en herinnert alleen de naam van de botenvereniging nog aan dit stukje geschiedenis.