Meld je gratis aan

Onbekende camera

Triangles of Napp


Reacties (10)

Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn

 
bloemke op 13 maart 2017 om 21:09

loeischerp op de voorgrond , de bergen , daartussen in het zilte zachte water , hoe heb je dat nou voor elkaar gekregen ???
hoe het ook zij , een fraai geheel
gr bl ++

grekenrooi op 13 maart 2017 om 21:07

Een boeiende foto om naar te kijken, door de onzichbare lijn van het rotsformatie in de voorgrond naar de achterliggen besneeuwde bergen. De foto 'lijkt' scherper dan zijn opvolger.
grt. Greetje

TommyDijkwel op 10 maart 2017 om 13:25

Erg fraaie plaat Glenn!

In drie delen lijkt het wel (minder een geheel dan vaak bij jou): drukke grijze voorgrond, watten-water en zeer rustige achtergrond.
Een fraai geheel, maar weet niet goed waar te kijken. De voorgrond boeit enorm (wel druk en niet scherp; hoog contrast), de achtergrond prachtig, vooral door de subtiele lage contrasten en bloedje scherp; het water probeer ik te negeren omdat het er zo onnatuurlijk uitziet... Maar dat kan niet, omdat de 'onderwater elementen' zo belangrijk zijn in het totaal...

Als losse elementen niet heel enthousiast (behalve de bergen), maar het is 1 foto, 1 geheel, en als zodanig juist wel erg enthousiast, al kan ik niet aanwijzen waarom...

Dus heel veel tekst zonder dat ik er eigenlijk iets van begrijp...
++

Blackdog op 10 maart 2017 om 23:03

Mooi dat je een hele serieuze poging doet. En je zit behoorlijk in de buurt. Tussen de opnames gemaakt in Lofoten, heeft deze voor mij een bijzondere betekenis. Ik zal het proberen uit te leggen:

De scheiding tussen de drie afzonderlijke elementen in de foto is juist erg belangrijk om te laten zien dat er verbinding is. En die verbinding wordt gedragen door de aanwezigheid van min of meer gelijkwaardige tone en vorm tussen verschillende onderdelen. De markante stenen vooraan verwijzen naar de bergen links in de verte. Gelijke tone en vorm betekent dat er een relatie is. Eigenlijk had ik die bergen daarom meer helder willen maken, maar daarmee zou de foto voor mij wat te onwerkelijk zijn geworden. Ver weg en meer contrast en helderheid strookt niet goed. En nu is het ook nog steeds te zien, die lichtere indruk. Een korte sluitertijd zou de overbrugging naar de verte moeilijker gemaakt hebben omdat structuur in het water remmend gewerkt zou hebben op de flow naar de overkant. De diagonaal van linksonder naar rechtsboven legt een tweede verbinding. Bergjes donker zeewier in het water richting witte bergen.
Een relatie is in mijn ogen nodig om iets los te maken bij het kijken naar de foto. Voor mij is dat in dit geval afstamming, verwijzing naar de oorsprong. Dat is wat de stenen doen. Het zeewier verwijst naar de zee en vervloeit daarin. Nog even over de scherpte, zonder daar overigens weer helemaal over uit te willen gaan weiden; de streepjes zeewier vooraan zijn in werkelijkheid zo scherp, dat je er sardientjes mee kunt fileren. Heel veel dank voor je reactie Tom; je dwingt me om zaken onder woorden te brengen en dat is prima. MVG Glenn

TommyDijkwel op 11 maart 2017 om 01:51

Erg mooi uitgelegd Glenn, waardeer je uitgebreide omschrijving ten zeerste!

Maar nu wordt het moeilijk voor me, ik dacht het al eerder, maar kon niet aanwijzen wat, maar nu denk ik het te weten (geen ‘waarheid’, maar een mening, slechts mijn idee)…

Bemerk steeds meer dat je heel erg goed weet hoe je eigen werk in elkaar zit; reacties van derden laten je nadenken over je werk waardoor je het nog beter weet, maar je laat je niets wijsmaken (zo lijkt het vaak, niet altijd; doch iemand als Arnold lijkt wel enige invloed te hebben)…

Je maakt geen foto, maar een bouwwerk dat een eigen leven lijkt te leiden, een verhaal vertelt; zoals een sprookje elementen heeft als ‘kwetsbaar meisje’, gemene wolf’, ‘begrijpende lieve grootmoeder’ en een ‘brute reddende jager’, waarbij het toch niet goed afloopt terwijl men daar wel op hoopt... Er is spanning en met hoop op een wel goede afloop wandelt men naar het volgende sprookje…

Met verbazing lees ik je omschrijving en vraag me af of je iedereen in de maling neemt of juist serieus bent. Welnu, ik denk toch dat je serieus bent; zeer serieus.
Twee werelden, werelden van beleving, geeft een totaal ander verhaal aan jouw foto dan ik ervaar.

Ik ben meer een consument die in een flits kijkt en weet of het een goede foto is of niet, of het goed werk is of niet, en laat als een onbeschreven kind, luisterend naar het sprookje, het verhaal tot mij komen. Geen analyse, alleen emotie… (das alleen bij ‘goed werk’; sterker; als ik geen emotie ervaar, dan is het geen ‘goed werk’; hooguit ‘mooi’).
Na die eerste ‘flits’ steekt de technische kant op, die de foto op elementen en gebruikte fotografische techniek inspecteert en probeert te verklaren waarom die emotie er überhaupt is.
Soms lukt dat (lijkt te lukken), nu zeker niet; doch de emotie is er, ferm, als gegeven.

Jouw prachtige uitleg maakt veel duidelijk hoe en waarom de foto is zoals die is, hoe jij de foto beleeft en ervan geniet, maar maakt me toch niet duidelijk waarom de plaat voor mij emotioneel geladen is…
Geeft wel een zeer mooi inzicht in hoe je werkt en denkt, en zo’n werkwijze, zo foto’s maken met zo’n voorbedachte rade, heb ik tot nu toe nog nooit bij iemand waargenomen (behalve bij gedreven vakfotografen, maar dat is een hele andere tak van sport)!

Toch doet jouw verhaal erg denken aan mijn meer technische benadering; je noemt elementen en hoe die verbonden raken/zijn. Het is een beschrijving, geen emotie; wel vanuit emotie! Daar maak ik de vergelijking, ook al is de beleving van de woorden volledig tegengesteld; mijn ‘technische kilheid’ vs jouw woorden ‘uit het hart’.
Heerlijk om te lezen, maar weet nog steeds niet waarom deze plaat doet wat ie doet…
Meer inzicht, geen duiding. Kan misschien ook niet…
Ga van de week de tekst nogmaals lezen, na overdenking (dit houd me bezig, ken mezelf), en vraag me af of dat een andere kijk gaat geven of zelfs duiding.

Let wel; dit is voor mij zeer confronterend, fotografie die zo doordacht uitgevoerd wordt is voor mij ‘uit een andere wereld’; kijk met groot respect en gezonde jaloersheid naar jouw werk. Zou zo willen zijn, maar ben zo anders! Weg al die technische kennis, als ik dit er voor terug zou krijgen. Maar zo gaat dat niet, zal moeten accepteren dat ik nu eenmaal geen kunstenaar ben…

Ik zie al voor me hoe je meermaals een ‘werk’plek bestudeert, kijken, weer kijken, nadenken en weer kijken; staren naar de verte; de omgeving opslurpen, eenwording, de aarde voelen...
En dan zet je je statief neer en neemt de plaat… bam! Waanzinnig fraaie plaat, een brok emotie en mooiheid als toetje… (‘mooi’ is onbelangrijk, maar zeer welkom verwacht ik).

Ik werk totaal anders! Wat nu? Hoe kan dat? Waarom heb ik dat niet? Begrijp er niets van....


Terug op de grond; over de scherpte/onscherpte van de voorgrond: ja, die is scherp gesteld en inderdaad is dat te zien aan het zeewier, maar het grote vlak, het deel met sneeuw oogt onscherp, vooral vooraan.
Dat komt denk ik omdat sneeuw (ijs) hier geen scherpe randen heeft en het zijn erg veel van die ‘onscherpe’ deeltjes; een wirwar.

Wanneer is iets onscherp? Als het onscherp is of onscherp oogt?

Voor mij oogt de voorgrond onscherp en daarmee is het voor mij onscherp.
Maar al met al doet het er niet toe; mijn benoeming van onscherpte kwam voort uit de beschrijving van elementen in mijn zoektocht naar de ferm aanwezige emotie in deze plaat.
Die benoeming is dus niet ‘waarheid’, maar ‘middel’.

Maar begrijp zeer goed waarom je dit toch even rechtzet; juist bij een techneut als ik, waar je verwacht dat als ik iets ‘onscherp’ noem, dat op techniek zal slaan. Das inderdaad vaak zo bij mij, maar dit keer niet…
En om me er nog helemaal uit te kletsen: ik beleeft het als onscherp, terwijl het scherp is, en dat is juist supergaaf want versterkt enorm de ‘beleving van’ en ‘emotie in’ de foto; het maakt het wat surrealistisch en daar smul ik van!

Hartelijke groet, Tom

Blackdog op 11 maart 2017 om 10:40

Heel hartelijk dank Tom voor je machtig mooie reactie. Hier druipt zoveel oprechtheid vanaf en zo'n sterke wens om het gevoelsleven te begrijpen dat het me diep raakt. Aan techniek en analytisch vermogen ontbreekt het ons geen van beiden. Mijn techniek worden beheerst door compositie, vorm, tone en balans. Maar wat drijft ons zover en verder ?
Met de regel "maar weet nog steeds niet waarom deze plaat doet wat ie doet…" raak je in mijn ogen het geheel nog het meest.
Want hoe doordacht en overzichtelijk ik ook probeer te werken, het allerbelangrijkste is de drive waarmee ik dit doe. Vaak heb ik er zelf ook de grootste moeite mee om dit op de juiste wijze te benoemen. Maar ik weet, dat een van de meest oorspronkelijke gevoelens die mij beheerst bij het in beeld brengen van de werkelijkheid, het best vertegenwoordigd wordt door het Duitse woord "Sehnsucht". Een schitterend woord in mijn ogen, omdat het veel meer omhelst dan alleen "heimwee" of "verlangen". Soms neig ik naar "melancholie" of "weemoed", maar "Sehnsucht" is beter omdat somberheid niet vooraan staat. Bij het maken van vrijwel al mijn foto's beheerst mij dus de "Sehnsucht". Dat gebeurd zowel bewust als onbewust. Maar waarnaar ? Dat houdt me al lange tijd bezig en er zijn al vele variaties ontstaan. Mijn foto's zijn een zoektocht naar de bron van deze Sehnsucht.
Is dit wat jij herkent, of is het heel iets anders wat je bedoelt als je schrijft: "maakt me toch niet duidelijk waarom de plaat voor mij emotioneel geladen is… " ?


Hartelijke groet, Glenn

TommyDijkwel op 11 maart 2017 om 15:26

Erg mooie aanvulling Glenn, maakt nog duidelijker hoe gedreven je bent en (mogelijk) waarom. Dat het beeld spreekt, en dat jij slechts woorden uit.
Erg leuk te lezen want dat doet denken aan wat ik zoek in afbeeldingen: emotie.
Echter ben ik hier de consument en jij de fabrikant…

Je noemt je zoektocht ‘Sehnsucht’, inderdaad een prachtig woord (dat kan je aan Duitsers, als grondleggers der psychologie, overlaten), maar eigenlijk best heftig; ‘de ziekte van het lijdzaam begeren’ (verkorte betekenis maar wel de kern); ik hoop grotendeels in figuurlijke zin daar zo’n ‘ziekte’ zeer uit de hand kan lopen… En uiteraard alle begrip dat je op internet niet ter filering jezelf op tafel legt…
Maar dat het zoiets moest zijn vermoedde ik al, want je werk zet meer vragen uit dan antwoorden… Je werk toont niet alleen prachtige foto’s, maar je toont vooral je eigen ‘zoektocht’ naar jouw bron des bestaans, Prachtig!

Maar je verklaart niet mijn eigen emotie bij het zien van deze plaat (kan ook niet); ja, jij hebt de plaat opgebouwd, als een architect, en steeds wordt duidelijker wat je ‘bezield’ daarbij, maar iedereen heeft nu eenmaal zijn eigen interpretatie en beleving, zijn eigen queeste…

Daar kan niemand bij helpen, maar jouw foto’s doen steeds weer het bestaan van des mens’ queeste wakker schudden.
In al haar pracht zeer confronterend! En dat is een gave Glenn!

Dank!

Blackdog op 15 maart 2017 om 11:55

Prachtige aanvulling Tommy. Het spijt me, maar ik kan jouw emotie niet verklaren, al ben ik er wel bijzonder benieuwd naar. Mooi dat je aangeeft dat we alleen onze eigen queeste hebben, hoewel er best gemeenschappelijke kenmerken in zullen zitten. Hartelijke groet, Glenn

TommyDijkwel op 15 maart 2017 om 18:32

Ik kan mijn eigen emotie niet eens verklaren Glenn, laat staan dat een ander dat kan....
Omdat jouw foto's uitdagen tot goed kijken en laten graven tot in de diepste krochten der ziel, zal er nog wel meer onverklaarbaars verschijnen...

BADL op 11 maart 2017 om 23:58

Fantastisch om mee te lezen..............

PNCO op 12 maart 2017 om 12:11

sluit me hier volledig bij aan

TommyDijkwel op 12 maart 2017 om 00:51

kos op 10 maart 2017 om 09:44

wat een mooi geheel van vormen en contrasten. genieten. groet, kos

Blackdog op 12 maart 2017 om 09:07

Dank je voor deze mooie woorden.

Jorien.Z. op 10 maart 2017 om 06:44

Schitterend! Wat een rust. Groetjes Jorien

Blackdog op 12 maart 2017 om 09:01

Geweldig Jorien, dank je

PNCO op 10 maart 2017 om 00:37

om stil van te worden.. heerlijk.. De titel zorgt er voor dat je gaat zoeken en al zoekende verdwaal je wetende dat alles al te vinden valt in het beeld zelf. De details springen vanzelf uit hun plek weer op hun plek. Meesterwerk dit! Door het zwart-wit ontkom je niet aan het beeld, er zijn geen details meer die je kunnen weghalen. Top dus Verdient haast een poëtische ode.. maar de stilte zegt hier meer!

Hartelijke groet Pieter

Blackdog op 12 maart 2017 om 09:00

Ongelooflijk mooi hoe je dit beschrijft Pieter. Er schuilt een groot poëet in jou. Dan je wel .

Loes-J op 9 maart 2017 om 10:12

Prachtig weer. Mooi lijnenspel. Grts loes

Blackdog op 12 maart 2017 om 08:50

Hartelijk dank Loes

jeff60bird op 9 maart 2017 om 09:54

Akelig goed gaaf z/w.Dit is wat je wilt,het beeld zoals je wilt overbrengen,
perfectie ,ingetogen contasten,tinten ect, na een week van twijfel en overwegen
Sterke z/w .verlangend om meer te zien links en rechts zoals Arnold zo mooi
overbrengt in zijn reactie.
gr Jeff

Blackdog op 12 maart 2017 om 08:50

Dat heb je ontzettend goed door Jeff. Mooi dat je nog voordat Tommy en ik zo uitgebreid ingingen op een aantal zaken, deze rake opmerking plaatste.

kb op 9 maart 2017 om 09:30

wat een standpunt en wat een schoonheid
+

Blackdog op 12 maart 2017 om 08:44

geweldig !

BADL op 9 maart 2017 om 01:58

Prachtig hoe uiteindelijk alle vormen naar links uit lijken te "waaien".... Ondanks de structuren en rauwe rotsen, creëer je toch een "vloeiend" gevoel die naar links georiënteerd is... En eigenwijs als ik ben wil ik de rotsen blijven volgen en zien waar het toe leidt als ik rechts het beeld uit loop...

Kan het niet goed uitleggen eigenlijk dat het totaalbeeld me meevoert naar links en het me juist uitnodigt te kijken naar wat niet te zien is...

Daarbij dan nog het prachtige samenspel en balans van alle schitterende zwart-wit-grijs-tinten...

IJzige stilte die al wordt doorbroken bij het zetten van de eerste nieuwsgierige stap... Dus stil staan, stil zijn, het verdringen van de drang / verleiding om verder te ontdekken, is misschien wel de ultieme manier om te genieten... Er hoeft niet altijd maar meer te zijn... Soms is niet verder zoeken het beste dat je kunt doen...

Blackdog op 10 maart 2017 om 23:43

Heb in mijn reactie op Tommy geprobeerd om uit te leggen hoe ik zelf naar links en rechts kijk.

BADL op 11 maart 2017 om 23:57

Dank dat je me erop attendeert, want anders mis ik dat soort geweldige discussies, omdat Zoom daar geen melding van geeft.... Met heel veel plezier en respect jullie reacties gelezen... Treffende diepgang met scherpe analyses....

Blackdog op 12 maart 2017 om 00:22


Blackdog op 9 maart 2017 om 02:13

Jeetje, wat beschrijf je dit toch weer prachtig. Ben erg onder de indruk, niet alleen van je scherpe waarnemingen, maar evenzeer van je uitdrukkingsgave. Ben ook erg blij met je opmerking over de "samenwerking van tinten", want dat was hetgeen waar ik naar zocht tijdens de opname, naast de vormgeving natuurlijk.

13

Stemmen

Bekeken:116

Favoriet:6

Blackdog

Niveau:gevorderde
Lid sinds: 30-06-2016

Meer foto's uit de categorie Landschap

  • Rijp aan de bomen
  • zon
  • Mooie tijd, bij de Kinderdijk!
  • dolomieten 2
Datum:
9 mrt. 2017 01:33:14
Camera:
Onbekende camera
Iso:
Onbekend
Sluitertijd:
Onbekend
Diafragma:
Onbekend
Brandpuntsafstand:
Onbekend
Meer foto informatie Exif informatie
Rapporteer deze foto als ongepast