Meld je gratis aan

Onbekende camera

Stuk van deze zeer merkwaardige dag uit mijn dagboek:
Gernika is de hoofdstad van de ETA en het meest bekende werk van Picasso.

Aan het eind van het stadje een scherpe bocht naar rechts en daar wacht me een helling zo steil en vol keien dat me de moed in de schoenen zakt, ik ben al zo moe en moet me echt naar boven hijsen, iets wat steeds moeilijker gaat. Er lijkt geen einde aan te komen maar dat komt er natuurlijk toch en ik begin aan een afdaling die me op een provinciale weg brengt waar misschien wel honderd mensen langs de kant staan. Ik hoor muziek en er komt een reklame caravaan langsrijden gevolgd door 'n peleton wielrenners die bij nadere beschouwing van het vrouwelijk geslacht zijn. Mijn vermoeidheid doet me het onderscheid niet maken. Nu moet ik toch wel in de buurt van het doel van vandaag, Morga, komen. Onoplettendheid doet me links in plaats van rechts gaan iets dat ik veel te laat opmerk. Na elke bocht verwacht ik het einddoel te zien, iets dat maar niet wil komen. Tot overmaat van ramp is het weer beginnen te regenen terwijl ik voortploeter en er maar geen Morga opdoemt. Midden in 'n bos staat plotseling op een houten bordje Lazana 15 kilometer. Lazana, daar moet ik helemaal niet zijn dat is het doel van morgen? De moed zakt me in de schoenen, 15 kilometer ga ik echt niet meer redden, het is inmiddels 17.30 en ik ben al van kwart over zeven onderweg. Hier sta ik in de regen met mijn ziel onder de arm en weet echt niet wat te doen. Uit het niets verschijnt er 'n man die me vraagt waar ik heen moet, Morga is het antwoord, Morga ? .... dat is hier kilometers vandaan en dan wel terug. Verbeeld ik het me of speelt er echt een flauwe glimlach over zijn gezicht? Hij ziet mijn wanhopigheid en maakt me duidelijk dat ik even moet wachten, tenminste dat maakt er eruit op. Ik wacht en wacht en na een kwartiertje verschijnt er midden in dat bos 'n splinternieuwe auto met mijn redder achter het stuur. Instappen gebaart hij en we rijden in 'n behoorlijk tempo door bossen, modder en grote plassen, die man moet hier heel goed de weg weten, het lijkt meer op crossen dan op autorijden, tot we ergens in een dorp komen. Gewoon op deze weg blijven lopen zegt hij en je bent over drie kilometer in Lazana, hij geeft me 'n hand en voor ik hem heb kunnen bedanken is hij verdwenen. Ik kijk de auto achterna en zie hem omkijken en z'n duim opsteken. Waarom hij die laatste drie kilometer niet verder rijdt weet ik niet.
Ik ben natuurlijk allang gelukkig dat ik weer in de bewoonde wereld sta en ook weer op de juiste route zit. Ik kan weer lopen en drie kilometer kan er nog wel bij. In Lezama aangekomen volg ik de pijlen en bordjes alberque, maar hoe ik ook kijk en zoek ik vind geen alberque, ik spreek 'n Spanjaard aan die me weet te vertellen dat er in dit dorp helemaal geen albeque is, hij houdt 'n jonge vrouw aan die perfect Engels spreekt en ook die weet niet van het bestaan van zo'n onderkomen in het dorp. De volgende plek waar dat wel is is in Bilbao, ze weet wel 'n hotel en is zelfs bereid me daar heen te brengen, te voet wel te verstaan. De vrouw, ik schat haar 'n jaar of 24 is bloedmooi en spreekt zoals gezegd perfect Engels, iets dat we als aux pair in Londen heeft geleerd. Ze is er twee keer één jaar geweest en nu terug in Spanje studeert ze medicijnen aan de universiteit van Madrid. Even op bezoek bij haar ouders hier in het dorp en nu begeleid deze schoonheid me naar het hotel. Is dat boffen of niet, voor mij dan wel te verstaan. Dat hotel is nog niet zo een, twee, drie gevonden. Ze vertelt heel spontaan over haar studie, ouders het uitgaansleven in dit dorp en ook in Madrid ( een wereld van verschil ) en zo valt me het lopen niet al te zwaar. Na weer 'n drietal kilometers, dichter bij Zamudio dan bij Lazama vind ze het gezochte hotel en regelt gelijk een zacht prijsje voor onderkomen en maaltijd en ook nog ontbijt voor morgenochtend. Uiteraard wil ik haar graag 'n drankje aanbieden maar dat slaat ze beleefd af, geeft me een kus op de wang wenst me succes met de verdere tocht en....is verdwenen. Ik kom op de kamer en zie Petrus me met een merkwaardig glimlachje in de spiegel aankijken.

http://pjhtheunissen.zoom.nl/


Reacties (17)

Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn

 
k-b-2-7-9 op 26 juli 2017 om 13:26


Een engeltje op je schouder dat is natuurlijk mooi meegenomen
Zo zie je maar Peter dat er altijd lieve mensen zijn die bereid zijn en je willen helpen.
Gr.Klazien

BNN op 19 juli 2017 om 22:45

Wat een verhaal...je komt heel wat welwillende mensen
tegen Peter en allemaal zijn ze bereid je te helpen! dat is toch super, ze zijn er
dus nog! mooie verhaal weer!!, morgen lees ik weer even verder!!

groetjes Nieske

mariontcvb op 12 juli 2017 om 16:09

weer een engel op je pad. ze weten je te vinden

watikziefotografie op 11 juli 2017 om 20:22

ik heb wel medelijden met je.................maar je komt dus ook lieve mensen tegen die je een eind op weg helpen.............
behalve dat ik vandaag medelijden met je heb................vind ik je moet om dit te doen wel heel erg groot!!!
groetjes, Ellie

camino1945 op 11 juli 2017 om 20:43

Je hoeft absoluut geen meedelende met mij te hebben Ellie
Bij een bedevaart tocht hoort ook afzien en los daarvan, ik doe het mezelf aan.gr.peter

leny60 op 11 juli 2017 om 08:47

Zo zie je ! er is altijd op het juiste moment een Reddende Engel in nood.
een verhaal met veel gebeurtenissen, maar bovenal de hulp van de mensen dat maakt toch een zware dag weer lichter.
Groetjes
Leny

camino1945 op 11 juli 2017 om 10:08

Namate de tocht vordert raak ik steeds meer overtuigd dat er meer moet
zijn tussen hemel en aarde Leny. ik bed dat ook op eerdere tochten ondervonden.
gr.peter

leny60 op 11 juli 2017 om 10:13

Daar ben ik het helemaal mee eens Peter ! er is zeker iets tussen hemel en aarde
gelukkig maar dat er Engelen zijn die er op het juiste moment er voor je zijn als je het heel hard nodig hebt.
ik spreek uit ervaring .
Groetjes
leny

IreneD op 11 juli 2017 om 08:04

wat weer een spannend verhaal en het is wel duidelijk dat je een heel leger beschermengelen hebt die je op je tocht vergezellen. Gr.Irene

camino1945 op 11 juli 2017 om 10:09

Een heel leger dat ben ik helemaal met je eens,
een vredeswegen dan wel.gr.peter

Jennepen50 op 9 juli 2017 om 11:42

Wat een fantastisch avontuur en wat een aardige behulpzame mensen....wat een geluk!
Wat zal jij moe geweest zijn....
Groetjes Jenny

camino1945 op 9 juli 2017 om 11:52

ik droomde van engeltjes en toetjes Jenny.gr.peter

Jennepen50 op 9 juli 2017 om 11:54

Gelukkig maar en niet van boze mannen....ha ha!
Groetjes Jenny

rob1951 op 8 juli 2017 om 21:53

Ja........een geweldig verhaal.

24 jaar en bloedmooi

.......wat zal jij lekker geslapen hebben die nacht.

Groetjes, Rob

camino1945 op 9 juli 2017 om 11:53

en jij denk dat ik toen kon slapen
gr.peter

rob1951 op 9 juli 2017 om 13:03

......hahaha

Tanneke op 8 juli 2017 om 20:48

Wat een geluk dat je van die behulpzame mensen tegen bent gekomen.
Groetjes, Tanneke

oli op 8 juli 2017 om 19:58

wow prachtig verhaal.. t zou mij ook zomaar kunnen overkomen, met mijn oriëntatie vermogen...
Toen mijn dochters in Vilvoorde woonden, en ik eens opgegaan ben, heb ik ook overal gezeten, zelfs in Zaventem op de ondergrondse parking...
prachtig dat er zo lieve mensen bestaan, geeft je zo een goed gevoel ...
prachtige foto!!
groetjes Ingrid

camino1945 op 8 juli 2017 om 20:10

er is ongetwijfeld meer tussen Hemel en aarde Ingrid. gr.peter

janbruijns op 8 juli 2017 om 15:33

Mooie foto, vooral van het gebouw achteraan en een heel mooi verhaal (die vrouw lijkt wel een engelbewaarder van vroeger).

MVG.

camino1945 op 8 juli 2017 om 20:09

ik ben er gedurende de Camino steeds meer in gaan geloven Jan. gr.peter

Joston op 8 juli 2017 om 14:24

Inderdaad fijn dat de mensen zo behulpzaam zijn,ik vond het weer een prachtig verhaal Peter.Grt Ton

riabloemendaal op 8 juli 2017 om 13:28

Oh prachtig om te lezen Peter! Wat een geluk om deze mensen op je pad tegen te komen!

hvr2105 op 8 juli 2017 om 12:12

Onderweg zijn.Dan overkomt je van alles.Leuk om dit mee te lezen.

Groet,Herman

jenny42 op 8 juli 2017 om 11:50

Er is vast iets tussen hemel en aarde die dit heeft voorzien.
En dan de lieve mensen die spontaan helpen.
Wat een avontuur en een mooi spannend verhaal.

gr jenny..

camino1945 op 8 juli 2017 om 12:03

tijdens de toch kwam ik steeds meer tot de conclusie,
er moet meer zijn tussen hemel en aarde Jenny.
gr.peter

ronab op 8 juli 2017 om 11:20

Wat een verhaal Peter, echt leuk om te lezen! Je maakt wel heel wat mee met zo'n tocht.
gr Ron

ali op 8 juli 2017 om 11:03

wat een geweldig spannend verhaal zeg en gaandeweg kreeg ik steeds meer medelijden met je...
zulke dingen moet je niet te vaak schrijven............en steeds meer krijg ik bewondering voor je, mensen kinder..... van het lezen hiervan werd ik al bekaf....., petje af man!!
Maar je liep lieve mensen tegen het lijf, dat maakte alles een beetje goed denk ik...
afzien hoor, wat jij doet!

camino1945 op 8 juli 2017 om 11:09

er gebeurde van die merkwaardige zaken op de hele camino Ali dat ik
echt niet in toeval kan geloven.liefs,peter

ali op 8 juli 2017 om 14:34

daar kan ik me wel iets bij voorstellen Peter.... ook ik denk dat soms..

0

Stemmen

Bekeken:131

Favoriet:0

camino1945

Niveau:gevorderde
Lid sinds: 18-06-2017

Meer foto's uit de categorie Reisfotografie

  • Ook Rotterdam heeft.....
  • Vakantie
  • Gele kippetjes
  • Drombeg stone circle
Datum:
8 jul. 2017 10:39:34
Camera:
Onbekende camera
Iso:
Onbekend
Sluitertijd:
Onbekend
Diafragma:
Onbekend
Brandpuntsafstand:
Onbekend
Meer foto informatie Exif informatie
Rapporteer deze foto als ongepast