Upload jouw foto's
In the picture: Konrad Zebracki

26 maart 2010, 11:31

Voordat hij op fotoreis gaat, weet Konrad Zebracki al wat hij gaat vastleggen. Dankzij grondige online research hebben bestemmingen zelden nog geheimen voor hem. Ter plaatse rondt hij zijn voorbereiding af met een bezoek aan de souvenirshop. Wat niet wegneemt dat één van zijn mooiste platen een toevalstreffer is ...

Even voorstellen

De 27-jarige Konrad Zebracki woont in Tilburg en studeert in Delft. Binnenkort hoopt hij zijn masterstudie Civiele Techniek af te ronden. In dat vakgebied zoekt hij daarna een mooie baan, terwijl fotografie een belangrijke vrijetijdsbesteding zal blijven. Konrad werd met het fotografievirus aangestoken door zijn schoonvader. Van de Canon EOS 350D ging het via de 30D en de 40D naar de 5D waarmee hij nu werkt. Ook investeerde Konrad in de loop der jaren flink in randapparatuur: 'Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb het aangeschaft.'
konrad-zebracki.zoom.nl
www.zebracki.nl

Konrad Zebracki zoekt zijn leven lang al creatieve uitdagingen. Grafisch ontwerpen, dancemuziek componeren, video's bewerken ... hij deed het. Toen hij vijf jaar geleden voor het eerst een fototoestel oppakte, bleek hij al snel over talent te beschikken. Mede dankzij de enthousiaste reacties werkt hij regelmatig in opdracht, bijvoorbeeld bij trouwreportages. Reisfotografie is eveneens een passie geworden. In het verleden deed Konrad al enkele mediterrane landen en Mexico aan. In de nabije toekomst hoopt hij met de camera op pad te gaan naar Latijns-Amerika en Lapland. Zijn mooiste fotoreis maakte Konrad een jaar geleden, toen hij Australië en Nieuw-Zeeland bezocht.

Mijn vakanties zijn erg gericht op fotografie.

Het is prachtig om er vroeg in de ochtend op uit te trekken.

Ga je echt op reis voor de fotografie?

Als je 's ochtends om half vijf uit je bed komt om een foto te maken, dan zegt dat denk ik wel genoeg ... Het is een vakantie, maar met een erg sterke focus op fotografie. De grap is natuurlijk dat het zo juist genieten is. 's Ochtends vroeg is de wereld prachtig, zo stil. Het is geweldig als je in een ver oord op een populaire locatie staat terwijl de rest van de wereld nog slaapt. De natuur is dan ook op haar mooist. Als je eenmaal op deze manier hebt gereisd, wil je geen strandvakantie meer!

Begin op internet je voorbereiding

Schemering is een mooi moment om te fotograferen.

Hoe bereid je je voor op zo'n reis?

Dat begint voor mij vooral met kennis verzamelen op internet. Ik struin alle mogelijke fora af om te lezen hoe anderen zich op mijn vakantieadres hebben weten te redden. Mensen schrijven alles van zich af; dat maakt online fora een geweldige bron van informatie. Ik weet daarna meteen wat ik ongeveer bij me moet hebben, zodat ik mijn materiaalkeuze kan maken. Ik zorg dat het allemaal in een heel klein tasje past, want ik ga het liefst licht én veelzijdig op pad. Zodat mijn spullen me niet hinderen, maar ik wél in alle situaties uit de voeten kan. Meestal lukt dat prima. Naar Australië en Nieuw-Zeeland heb ik bijvoorbeeld mijn telelens thuisgelaten en mijn groothoekzoom meegenomen. Ik ben niet zo'n vogelaar, dus dat bleek de juiste keuze. Een map met filters heb ik ook altijd bij me. Dat zijn mijn grootste vrienden.

Wanneer je eenmaal op je bestemming bent, wat is dan je focus?

In Australië en Nieuw-Zeeland richtte ik me puur op landschappen. Ik heb gemerkt dat je daar heel veel kanten mee op kunt, en in die landen helemaal. De natuur is daar zo uniek: je ontkomt bijna niet aan een focus op het landschap. Maar als ik nog eens op reis naar Azië ga, kan het best zijn dat ik me meer op andere thema's richt. Mensen bijvoorbeeld.

Ik heb vooral gefotografeerd met een groothoeklens.

Natuur is prachtig, ik vind het ook leuk om de aanwezigheid van mensen daarin te laten zien.

Loop je zo geen risico op een eenzijdig repertoire?

Nou, ik zoek in landschappen wel altijd het menselijke element. Het komt erop neer dat ik liever niet te veel mensen in beeld wil hebben, maar in een landschap toch altijd een element van beschaving zoek. Ik wil de menselijke aanwezigheid laten zien. Dat uitgangspunt maakt mijn werk afwisselend.
Een mooi voorbeeld vind ik de foto die ik bij Queenstown in Nieuw-Zeeland maakte. In zijn totaliteit is het gewoon een beeld van een baai met een bergketen. Maar de veerboot in de verte geeft er een wending aan. Bijna altijd als ik een levend element toevoeg aan een compositie, is dat een verrijking.

Heb je op reis nog een eigen werkwijze?

In bijna alle gevallen sta ik een half uur voor zonsopkomst op om het eerste licht te vangen. Overdag is het licht te hard, waardoor je meestal niet de mooiste platen maakt. Een scheutje schemering is voor mij het ideale licht. Ik geniet daarom overdag van de vakantie en laat mijn camera liggen. Wel verken ik overdag locaties, waar ik dan later op die dag of de volgende ochtend vroeg terugkom.
Wat ik in een nieuwe omgeving als eerste doe, is een souvenirwinkel binnengaan. Daar bekijk ik dan ter inspiratie alle ansichtkaarten en posters. Daarop vind je vaak de mooiste locaties van een gebied. Die 'voorbeelden' probeer ik vervolgens te overtreffen. Om diezelfde reden bezoek ik voor vertrek ook regelmatig fotosites. Daarop zoek ik dan naar de best beoordeelde foto's van een bepaalde locatie.

Maak je dan niet dezelfde foto's als iedereen?

Ik probeer mijn foto's altijd een eigen draai, een eigen identiteit mee te geven. Voor mij is dat juist ook de uitdaging: een vaak gefotografeerde locatie het mooist vastleggen. Soms pakt dat heel bijzonder uit. Ik ben bijvoorbeeld trots op mijn foto van de boom in het water bij Wanaka in Nieuw-Zeeland. De dag ervoor had ik heel lang naar die locatie gezocht, en die ochtend was ik er om half vijf. Het was een beetje regenachtig en het licht had een bijzondere gloed. Als dat dan zo'n resultaat oplevert, geeft dat een erg goed gevoel!

Dit is een toevalstreffer, maar het is wel een van mijn favorieten geworden.

De natuur in Australië is uniek.

Mis je jouw camera nooit overdag?

Ik kan me geen situaties herinneren waarin ik mezelf voor m'n kop sloeg omdat ik mijn camera niet bij me had. Wel vind ik het vaak jammer dat een spiegelreflex niet handzaam genoeg is om altijd op zak te hebben. Hier in Nederland mag ik bijvoorbeeld graag 'snapshotten': uit de heup schieten om dagelijkse taferelen vast te leggen. Iemand als Henri Cartier-Bresson deed dat ook veel; zijn camera was bij wijze van spreken vastgegroeid aan zijn hand. Een spiegelreflex is daarvoor niet geschikt. Ik krijg daardoor steeds meer interesse in 'hybrides' zonder spiegelhuis, die veel compacter zijn zonder dat je inlevert op kwaliteit.

Je hebt dus nog nooit een bijzonder moment gemist?

Eerder andersom: één van mijn mooiste foto's is een toevalstreffer. In Australië is Whitehaven Beach een populaire trouwbestemming, omdat dit één van de mooiste stranden ter wereld is. Toen ik er passeerde, was er net een trouwerij aan de gang. Ik heb toen een foto gemaakt van het moment waarop de bruid haar boeket over haar schouder gooit. Op de foto zie je meisjes in bikini klaarstaan om de bloemen op te vangen. Het is een beeld met veel dynamiek, terwijl de compositie het bijna surrealistisch maakt. Het grappige is dat, terwijl ik zelf regelmatig trouwreportages verzorg, ik mijn mooiste huwelijksfoto op vakantie in Australië heb gemaakt. Ik ben er hoe dan ook erg trots op.

Met deze foto ben ik heel bewust bezig geweest.

Bewerk je achteraf veel aan je foto's?

Mensen vragen daar vaak naar. Kleur speelt een belangrijke rol in mijn reisfoto's, waardoor het resultaat soms overkomt alsof het heftig bewerkt is. Maar ik heb juist een hekel aan overmatige nabewerking. Bij het maken van de foto probeer ik zoveel mogelijk in te spelen op de omstandigheden, zodat het onbewerkte beeld al goed is. Het belangrijkste daarbij is voor mij de belichting. Daarom werk ik ook veel met filters. Als je die op de juiste manier gebruikt, dan is de nabewerking eenvoudig. Ik gebruik bijvoorbeeld vaak grijsfilters. Daarmee voorkom ik dat het licht uitgebeten wordt, iets wat achteraf sowieso amper te redden is. Veel mensen grijpen naar HDR - waarmee je verschillend belichte opnamen kunt samenvoegen tot één beeld - om hoge contrasten te overbruggen. Je ziet dat vaak bij Amerikaanse landschapsfotografie. Persoonlijk vind ik beelden daar vaak 'nep' van worden. Ik houd mijn foto's liever echt.

Wat vind je jouw beste foto tot op heden?

De opname bij Makarora vind ik nog altijd één van de mooiste die ik ooit heb gemaakt. Veel mensen zien er gewoon een landschap in, maar ik weet wat ik ervoor heb gedaan. Het is een hele bewuste compositie. Het begon met die boom, waar ik erg van onder de indruk was. Dat ik die boom ging vastleggen, stond meteen al vast. Ik heb toen heel lang rondgewandeld voordat ik die bloem op de voorgrond tegenkwam. Vanuit laag perspectief heb ik die in de compositie gezet. Die kreeg met de bloem, de boom en het landschap de drie-eenheid van 'near, middle and far'. Dat maakt een beeld altijd heel sterk. Dat de lijn van de wolken samenviel met de lijn van de berg links, pakte extra mooi uit. Dat beeldritme maakte het helemaal af.

Horizon recht? Straat scheef! Een grapje met beeld.

4 tips van Konrad Zebracki

  • Bezoek vooraf alle mogelijke internetfora met ervaringen van mensen die je voorgingen naar je reisbestemming.
  • Vlooi om inspiratie op te doen in plaatselijke souvenirwinkels door ansichtkaarten. Die vertellen je wat de mooiste locaties in de omgeving zijn.
  • Zorg dat een afbeelding er op het scherm al goed uitziet. Hoe meer je achteraf bewerkt, hoe groter de kans dat je je hand overspeelt.
  • Neem een wekker mee. De zonsopkomst zorgt vaak voor prachtig licht. Voor de mooiste foto's moet je dus vroeg uit de veren.

Reacties

Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn