Meld je gratis aan
7 van jullie bijzondere fotoverhalen uitgelicht

27 november 2018, 11:05

Op onze oproep om een foto op Zoom.nl met ons te delen die een bijzonder verhaal vertelt of die je herinnert aan een bepaalde gebeurtenis kregen we een hoop reacties. We hebben alle geüploade bijzondere fotoverhalen gelezen en lichten er hieronder zeven uit.

Travel-Jett

Een aantal jaar geleden is onze moeder overleden. Mijn broer, zusje en ik besloten om haar as in kleine potjes mee te nemen tijdens al onze vakanties en reizen. We laten haar op bijzondere plaatsen achter, daar waar we aan haar denken, het graag met haar hadden willen delen.
Van elke plaats waar ik haar een beetje achterlaat schrijf ik een verhaal. Dit is voor het eerst dat ik het deel met buitenstaanders, de rede? Een prachtig plaatje waar ik nog steeds kippenvel van krijg. De lievelingskleur van mijn moeder was paars!


Tijdens een bruiloft schud ik Peter de hand en ik stel me voor: 'Hoi, ik ben Jette en ik ga met jou op vakantie.' Tien maanden later lopen we samen rond in prachtige parken op Madagaskar. We zien maki's en tanalahi's (kameleons) in alle kleuren en maten tijdens tochtjes en avontuurlijke wandelingen in nationaal parken en daarbuiten. Twee weken rijdt een chauffeur ons rond in een 4x4. Ik voel me als een prinses, maar verlang stiekem ook naar het avontuurlijke van zelf op pad zijn. En dat gaan we!

De Nederlander die ons de stoere blauwgrijze omgebouwde Renault 4 verhuurt, geeft ons duidelijke instructies mee en dan gaan we op pad naar het oosten van het eiland. Na de laatste grote stad besluiten we door te rijden naar de kustplaats vanwaar een veerboot naar een - naar zeggen - paradijselijk eiland vertrekt. We merken al snel dat dit geen gewone tocht gaat worden. Peter manoeuvreert de oldtimer langs kuilen, over zand en losliggend grint. Deze weg was meer geschikt geweest voor onze 4x4 van vorige week, maar ik zie het nog steeds als een avontuur.

Als Maps me aangeeft dat we nog niet op de helft zijn en de klok vertelt dat het over twee uur donker is, wordt het toch iets te avontuurlijk. Met een turquoise zee en palmbomen voor ogen lukt het mij om positief te blijven en door te rijden. Als de schemer valt, neem ik het stuur over. Het wordt nu wel erg spannend om met schaarse verlichting de kuilen te ontwijken. We passeren auto's die duidelijk beter geschikt zijn voor deze rit en besluiten om het laatste stuk de volgende ochtend bij daglicht te rijden.

Nog een dag later zitten we, blij dat we de rit hebben overleefd, op de veerboot naar het eiland. Zullen we onderweg al een walvis zien? Een van de redenen dat we naar Il Sainte Marie gaan, is dat veel walvissen hier een onderkomen zoeken voor het baren van hun nageslacht. Tijdens de boottocht weten we niet waar we moeten kijken. In de verte zien we overal om ons heen walvissen ademen en springen. Aangekomen op het eiland rijdt de taxi Renault 4 ons met piepende banden naar een paradijselijke baai waar we twee dagen relaxed vertoeven, met uitzicht op zee.

's Avonds eten Peter en ik een gigantische kreeft, die voor twee personen zelfs te groot is. We luisteren naar de Dire Straights en ik moet aan mama denken. Soms slaat de twijfel toe als ik richting het einde van een reis nog geen mooie plek heb gevonden om mama achter te laten. Deze vredige baai lijkt mij een geschikte plek. Het perfecte moment is er echter nog niet.

Na weer een relaxte dag neem ik een douche. De wolken veranderen van kleur en het begint te regenen. De laaghangende zon zorgt voor een magisch paars licht als we ons flesje wijn openen. Terwijl we van onze veranda over de zee turen vraag ik Peter of hij getuige wil zijn als ik mama hier achterlaat. Op zee de witte gloed van springende walvissen, tegen deze achtergrond van paars licht - dit is het moment.

We proosten op mijn moeder: 'Cheers mam, doe nog maar een paar springende walvissen!'
Nog geen twee tellen later springen ze in de verte omhoog, om met een klap en veel spattend water in de oceaan te belanden. Ik wil hiervan genieten, maar ik wil het ook vastleggen. Ik pak m'n camera en vertrouw erop dat wat ik doe goed is.... met een prachtig filmpje als resultaat. Het wordt donkerder en de springende walvissen komen steeds dichterbij. 'Ohhhhh!' en 'Waaaaaauw!' is het enige wat wij kunnen uitbrengen.

Als de lichtjes van de vissers ver op zee aangaan, wordt het moeilijker om de reusachtige walvissen nog te zien. Met het geluid van de zee op de achtergrond pak ik mijn iPad en schrijf deze tekst. Thanx mam, je blijft me vertrouwen geven!

augustus 2018

Houdoex

Dit is niet mijn bijzondere verhaal. Maar zijn bijzondere verhaal.

Deze Arnhem-veteraan wordt meteen na afloop van de jaarlijkse herdenking in Oosterbeek omringd door Britse soldaten. Schouder aan schouder luisteren ze ademloos en vol respect naar het soft-spoken verhaal van deze oud-militair. De brug tussen toen en nu, tussen de gouden generatie en die van u, was zelden zo voelbaar als daar op die oorlogsbegraafplaats in Oosterbeek.

Lest we forget!

Krulkoos

Ik bezocht met mijn vriendin Lillo een oud vestigingsstadje dat midden in de havens van Antwerpen ligt. Normaal gesproken is het daar altijd lekker rustig, omdat het maar 35 inwoners telt (1 café).

Bij aankomst zagen we al een hoop auto's en dachten we dat er misschien wel een festival zou kunnen zijn of iets dergelijk. Nadat we een hoop mensen tegenkwamen met externe accu's aan hun telefoon wisten we genoeg.... Pokémon Go spelers. Bizar om te zien hoeveel mensen er opeens in dit rustige knusse stadje rondliepen (schat 400 man).

Aan de ene kant leuk om te zien hoe druk het opeens is, maar aan de andere kant bijna eng om te zien dat mensen alleen maar naar een plek gaan als hun smartphone-app dat zegt.

cshoekstra



Fotografie en wielrennen zijn twee van mijn passies. Als de start en finish van de Binck Bank Tour dan vlak bij huis (Leeuwarden) zijn, moet ik daar natuurlijk bij zijn. Op 13 augustus 2018 was dit het geval. De start in een zonovergoten Heerenveen en de finish in een regenachtig Bolsward. Voor mij prima te doen om bij beiden te zijn voor start- en finishfoto's. Maar ik wilde ook graag een mooie foto halverwege de tocht maken. Waar en hoe ga ik dit doen...?

Omdat een groot deel van de etappe dezelfde route had als de jaarlijkse Elfstedentocht die ik zelf gereden heb, ging mijn idee uit naar een plekje op de dijk bij het IJsselmeer. Mijn keus viel op de dijk bij het plaatsje Skarl. Waarom? Omdat de weg hier op, in plaats van naast, de dijk loopt. Hierdoor kon ik het IJsselmeer op de achtergrond fotograferen. Daarbij loopt de weg hier een stukje omhoog, waardoor er kansen zijn op eventuele ontsnappingen uit het peloton en een langgerekt peloton. Allemaal goed voor de foto's.

De volgende stap voor mij: de route uitstippelen vanuit Heerenveen en via Google Maps zoeken naar de ideale fotoplek en plaats voor mijn auto, mijn plaats en lens bepalen en foto's maken. Na een zonnige start van de etappe in Heerenveen, begon het onderweg naar de dijk te regenen en stormen, en dat werd alleen maar erger. Met mijn camera in de regenhoes heb ik in de stromende regen foto's staan maken. Van een kleine kopgroep, het peloton en een achterblijver. Een achterblijver met een verhaal.

In Bolsward heb ik de finish en de huldiging van winnaar Fabio Jakobsen van Team Quick Step kunnen vastleggen. Bij thuiskomst mijn foto's op de computer gezet en bekeken. Wat bleek..... de achterblijver bleek de latere winnaar Fabio Jakobsen in de achtervolging op het peloton na materiaalpech (dit begreep ik later van hem zelf via Instagram).

Mijn gekozen plek voor het maken van de foto, het onheilspellende weer en het 'geluk' van de uiteindelijk winnaar alleen op de foto maakt deze foto voor mij dan ook erg bijzonder. En ooooh ja, de auto met BAH RAIN (Gatver Regen) zorgt ook wel voor een grappig aspect.

Keesie

In mijn tienerjaren zag ik voor het eerst een foto van het noorderlicht. Ik vond het toen een onvoorstelbaar mooi natuurverschijnsel en droomde ervan het eens te mogen zien.

Het bleef altijd in mijn gedachten en 40 jaar later ging ik speciaal voor het noorderlicht naar de Vesterålen in Noorwegen.

De eerste avond gingen we gelijk op pad en zagen heel flauwtjes het noorderlicht en dacht: is dit het nou? De derde avond was het noorderlicht intenser en werd het alsmaar mooier. Eerste een paar strepen in de lucht en toen werd het boven de berg ineens veel feller. Het noorderlicht maakte een spiraal die links boven begon en rechts verdween. Wat een fantastisch moment, wat heb ik daar staan te genieten, wat een ongelofelijk schouwspel. Mijn droom kwam uit. WAUW. Ik had al eens gelezen dat je bij intens noorderlicht en volle maan (dat was het die avond) gewoon de krant kan lezen en dat is waar. Wat een bak licht. Het leek wel overdag.

Die avond terug in ons huurhuis kwam de eigenaar van het huisje nog even langs. Ik vroeg hem naar zijn mooiste herinnering aan het noorderlicht. De oude Noor vertelde over zijn jeugdjaren, waarin er nog geen straatverlichting bestond. Laat staan verlichte pistes. Bij avonden zoals deze met intens noorderlicht en volle maan ging hij altijd skiën met z'n vrienden in de bergen en heeft dat altijd als magisch ervaren.

Na deze reis heb ik deze foto ingestuurd voor de Frans Lanting Award. De foto werd gepubliceerd in het boek Wereld Natuur, hoogtepunten van de Frans Lanting Photo Awards 2016 , waar ik nog steeds trots op ben. Iedere keer als ik deze foto terug zie in het boek, doe ik dit met een glimlach op mijn gezicht. Dan denk ik heel blij terug aan mijn gekoesterde wens die uitkwam op dat magische moment en het verhaal van de oude Noor die hetzelfde had ervaren in zijn jeugdjaren.

Infinity-Pictures

Een grote droom van mij is in vervulling gegaan: Ik ben naar Tsjernobyl geweest!! In mijn omgeving werd hierop wisselend gereageerd. De meesten vonden het enorm gaaf, maar sommigen vroegen zich af of het wel verstandig is gezien de nog steeds aanwezige straling.

Onder begeleiding van een gids heb ik twee volle dagen rondgelopen in het gebied dat al ruim 32 jaar verlaten is. Het was zeer indrukwekkend. Speelgoed op een kinderdagverblijf dat overal lag. Alsof er zo een groepje kinderen kon binnen lopen om ermee te gaan spelen. Het ziekenhuis waar nog bedden stonden, lampen in de operatiekamer aan het plafond hingen en medicatie in vitrinekasten stond. Het voelde alsof de tijd had stilgestaan. Terwijl buiten duidelijk te zien is dat de tijd is doorgegaan. Bomen en planten die weer groeien, zelfs op daken van gebouwen. Bloemen die openen, vogels die je hoort fluiten.

De verhalen die de gids vertelde voegden nog meer emotie toe. Hoe het leven er voor de ramp uitzag. Wat er in welk gebouw plaatsvond. Zoals de muziekschool, het sportcentrum met sportzaal en zwembaden, een café en een bioscoop. Ook vertelde de gids dat de mensen laat werden geïnformeerd over de ernst van de ramp. En dat ze opeens op stel en sprong moesten evacueren. Dit gevoel werd versterkt in bijvoorbeeld de supermarkt. Winkelwagentjes die overal en nergens stonden.

Het meest bizarre was denk ik wel een bezoek aan een vrouw die nooit het gebied verlaten heeft. Ze is inmiddels 80 jaar, verbouwt haar eigen eten en leeft samen met haar hondje. Ze vertelde over de ramp en hoe zij het heeft ervaren. Toen ze vertelde dat ze gelukkig werd van vissen kwam dat wel even binnen. Het zette wel aan tot denken. Wij leven in een maatschappij van luxe en als de Wi-Fi even wegvalt, vergaat onze wereld bijna. Deze vrouw leeft in een klein en primitief huisje. Ze heeft alleen haar hondje. Familie of vrienden heeft ze niet meer.

Eigenlijk heb ik geen woorden om te omschrijven hoe de reis daadwerkelijk was. Het was zo intens indrukwekkend, onbeschrijfelijk gewoon. Ik heb veel foto's gemaakt en het is daarom erg lastig kiezen welke ik de mooiste vind. Ik heb uiteindelijk deze foto gekozen. Hij is gemaakt in de 'gasmaskerkamer'. De kamer is op de vloer gevuld met gasmaskers. Op een kinderstoeltje staat de behuizing van een oude tv. Door de tv zie je een pop met een gasmasker op. Zelf vond ik dit een bizar contrast. De gasmaskers geven de ernst van de ramp weer en de pop het lieve schattige van kinderen die gewoon speelden en zich van geen kwaad bewust waren.

Nu zal ik stoppen, want kan een boek vol schrijven anders haha Ik hoop dat jullie het interessant vonden en mijn foto mooi.

MarjoLinders

Ik werd gegrepen door automotive fotografie in een automuseum in Brussel. Als vrouw zijnde is dat niet zo vanzelfsprekend, maar het liet me niet meer los! De volgende stap was om de mooie (historische) wagens ook eens in actie te fotograferen. Ik kocht een ticket voor een race evenement op Circuit Zandvoort en een treinticket. Eenmaal aangekomen boven op de duinen, een geweldige verscheidenheid aan wagens te zien rijden, vlak voor mijn neus, de heerlijke motorgeluiden, vooral de V8's, de benzinegeur; het was alsof iemand met een ruk een knop omdraaide: "Ik stond aan", "In vuur en vlam". Ik was misschien net twee uurtjes aanwezig toen er, niet ver van mij vandaan, een groot ongeluk gebeurde. De Franse coureur overleed een paar dagen later. Ondanks deze heftige kennismaking met de autosport is mijn enthousiasme onveranderd. Ik hou van autosport, het is een echte passie geworden en dat zal altijd zo blijven. Je denkt je bezoekt een museum om voor een schoolopdracht wat foto's te maken en je ontdekt de passie van je leven ..

Reacties (4)

Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn

 
Keesie op 5 december 2018 om 15:11

Bedankt Zoom, fijn dat jullie mijn verhaal ook bijzonder vinden.

bentink op 5 december 2018 om 08:44

leuk om het verhaal te lezen bij de foto.

Infinity-Pictures op 4 december 2018 om 20:50

Heel leuk en bedankt voor het plaatsen van mijn foto met verhaal!

houdoex op 1 december 2018 om 16:19

Leuk item! En dank voor het plaatsen van mijn verhaalt .. tje.