Upload jouw foto's
Dwars door Namibië - Op fotosafari met de Panasonic Lumix G9 © IDG NL

9 februari 2019, 09:10

Van de overweldigende woestijn met ontelbare kleurtinten en lagen tot de ongerepte savanne met eindeloos veel wildlife; in Namibië is het praktisch onmogelijk om een 'slechte' foto te maken. Daar ligt dan ook meteen de uitdaging voor iedere fotograaf: hoe maak je unieke foto's van dit bijzondere land? Samen met de Panasonic Lumix DC-G9 gingen we deze uitdaging aan!

Dit is een partnerbijdrage. Lees hier wat dit betekent.

Namibië staat terecht zeer hoog op de bucketlist van veel fotografen. De beelden die we op Zoom.nl tegenkomen, liegen er niet om: dit is een land waarin je als natuurfotograaf wordt geconfronteerd met extreme landschappen en wildlife. Dat maakte de voorbereiding van de reis niet makkelijk, want wat neem je wel mee en wat niet?

Ik had het geluk dat ik met de Panasonic Lumix G9 op pad mocht: een systeemcamera met een Micro Four Thirdssensor (MFT). Dat bekent simpel gezegd dat zowel de camerabody als de bijbehorende objectieven een stuk kleiner zijn dan die van een traditionele spiegelreflexuitrusting. Dit omdat een spiegelhuis ontbreekt en de beeldsensor relatief klein is. Zo kon ik met gemak de volgende objectieven in de handbagage meenemen: (omgerekend) een 16-35mm (H-E08018E), 24-120mm (H-ES12060E), 100-400mm (H-ES50200E) en zelfs een 200-800mm (H-RS100400E).

Naast het bereik van de objectieven is ook de lichtsterkte van belang. De meeste roofdieren zijn vooral 's ochtends net voor zonsopkomst en 's avonds actief. In die situatie heb je nu eenmaal weinig licht tot je beschikking, moet je de sluitertijd kort houden vanwege de beweging van de dieren en wil je de iso-waarde niet te hoog zetten om ruis te voorkomen. F 2,8 is dus geen overbodige luxe. Tot slot natuurlijk genoeg extra accu's en back-upmogelijkheden voor onderweg. Ik stap in het vliegtuig met het gevoel: wat er ook op mij afkomt in Namibië, ik ben er klaar voor!

De verschillende lagen zand van de Namib woestijn.

Extra paklijst voor Namibië

SCHOONMAAKSET VOOR JE CAMERA
De kans is groot dat je camera herhaaldelijk in een enorme stofwolk belandt. Neem dus een goede schoonmaakset mee, bestaande uit een blaasbalg, voldoende microvezeldoekjes en een lenskwast.

EEN GOED (UV-)FILTER
Als extra bescherming voor je objectieven is het aan te raden om hier nog een uv-filter (of ander beschermingsfilter) op te schroeven. Met name kleine zanddeeltjes kunnen krasjes veroorzaken op het glas.

EEN FLINKE POWERBANK
Op veel plekken in Namibië is elektriciteit schaars. Het komt voor dat je twee of meer dagen achter elkaar geen volwaardig stopcontact tegenkomt. Met een powerbank van bijvoorbeeld 30.000 mAh kun je dan prima uit de voeten om niet alleen je telefoon maar ook je camera op te laden.

BACK-UPMOGELIJKHEDEN
Op safari ben je als fotograaf algauw enthousiast aan het klikken. Bewaar die foto's vooral veilig op een externe harde schijf of laptop. De grote nachtmerrie is natuurlijk een corrupte SD-kaart. Of dat je spullen kwijtraakt, waardoor meteen ook al je foto's verloren zijn.

EEN LOKALE SIMKAART
Voor fotografen die meteen foto's willen delen vanaf hun smartphone is het onbetaalbaar om dit te doen met een Nederlandse simkaart. Door op het vliegveld in Windhoek meteen een prepaidkaart te kopen met bijvoorbeeld 5 GB kun je prima de hele reis meedoen. Verwacht echter niet veel van de mobiele internetverbinding.



Door het lage avondlicht krijgen de lagen in het zand meer contrast.

Ander licht

Na een lange nachtvlucht vanuit Frankfurt via Johannesburg naar de hoofdstad Windhoek begint het avontuur. Het is even wennen aan het felle licht dat in Namibië schijnt. Dit steekt sterk af tegende rode tinten in het zand van de kleurrijke savanne. Op het vliegveld staat gids Hini klaar, die ons de komende zeven dagen het land zal laten zien. Nu is dit geen makkelijke taak. Namibië is iets groter dan Frankrijk, telt slechts 2,5 miljoen inwoners en is lang niet overal voorzien van verharde wegen. Gelukkig reizen we in een Toyota Landcruiser die moeiteloos over de 'wegen' scheurt, al dan niet op en neer bonzend.

Tijdens de eerste rit zie ik het landschap veranderen van een eenzame stad in de savanne tot een kurkdroge woestijn. De ruige Erongobergen komen tevoorschijn en na een paar uur strak rechtdoor rijden zien we de eerste zandheuvels boven de horizon uitsteken. We zijn in de kustplaats Swakopmund. De felgekleurde zandduinen van soms meer dan honderd meter hoog vormen hier het decor van de iconische foto's die je vaak van Namibië tegenkomt. Het oranjerode zand zorgt gecombineerd met de diepblauwe lucht voor adembenemende contrasten, die zelfs om drie uur 's middags prachtig zijn om te fotograferen. In Swakopmund merk je goed dat Namibië ooit een Duitse kolonie is geweest.

De bebouwing bestaat voornamelijk uit Duitse villa's uitkijkend over de oceaan, om je heen wordt Duits gesproken, en de kans is groot dat je in ieder willekeurig café een braadworst kunt bestellen. Soms wel van wilde oryx of impala gemaakt, maar volledig in Duitse stijl geserveerd. Hier kun je onderscheidende foto's maken door een klassieke toeristenfout te vermijden: ga niet dineren tijdens zonsondergang. Een laagstaande zon boven een woestijnlandschap zorgt voor een adembenemend reliëf in de lagen zand, wat leidt tot prachtige kleurschakeringen en details. Ook na zonsondergang is er ruimte om een unieke foto te maken, door juist de sterren te fotograferen.

Het licht in de verte komt van de haven bij Walvis Bay.

Leven in de woestijn

De volgende ochtend begint het echte werk. We gaan met bioloog Tommy zijn 'Living Desert Tour' doen, op zoek naar kleine diertjes in de woestijn. Op blote voeten (!) loopt hij richting de eerste heuvel terwijl hij ons toespreekt: 'De meeste mensen zien een woestijnheuvel en denken er niks bij. Logisch, want het ziet er verlaten uit. Maar als je goed kijkt ...' Tommy wijst met zijn stok naar een paar gaatjes in de grond: 'Hier zitten drie spinnen, verderop is een gekko, en hier bij dit kleine plantje zit een salamander.'

De gekko is volledig doorzicht. Alle kleuren die je ziet komen van de organen.

De kameleon biedt de fotograaf wat rust: hij beweegt amper.

Bij kleine beestjes is het lastig om een perfect scherpe foto te maken: het scherpstelpunt moet precies goed zijn. Veel macrofotografen zijn dan ook gewend dat ze een flink deel van de gemaakte foto's bij thuiskomst moeten weggooien. Gelukkig weet Tommy de dieren zo voor ons te positioneren dat we ruim de tijd hebben voor een goede compositie en correct scherpstelpunt.

Met Tommy door de eindeloze woestijn bij Swakopmund.

Surrealistisch

Dan is het tijd om langs de oceaan richting Walvis Bay te rijden. Hier wisselen flamingo's, zoutwinningsterreinen en industriële havens elkaar af. Bij Walvis Bay slaat Hini af richting een schiereiland, dat een immens grote zandbank blijkt te zijn.

Na een half uur hobbelen zien we in de verte een vuurtoren staan: Pelican Point, tevens ons hotel voor de nacht. Dit is een bijzondere ervaring. Er staat een krachtige oceaanwind die het zand langs de kleine heuveltjes blaast, naast de vuurtoren ligt een aangespoelde walvis begraven, en aan het water spelen duizenden zeehonden in kolonies, wier gebrul als boventoon op de oceaanwind te horen is. Voor mijn gevoel bevind ik me op een vreemde planeet.

Het avondlicht en de groothoek benaderen het reliëf in het zand en de grootte van de vuurtoren in één foto.

In deze omgeving wordt overigens de apparatuur behoorlijk op de proef gesteld: het zand schuurt er constant langs (de G9 is gelukkig afgedicht tegen stof en vocht) en de sterke wind maakt het stilhouden van de camera niet bepaald makkelijk. Voor een fotograaf de kans om unieke foto's te maken: het zand heeft prachtige vormen en structuren en de roestige vuurtoren is een dankbaar onderwerp te midden van deze woestenij. Vooral een groothoekobjectief komt hier van pas, dat vanuit een laag perspectief een mooi overzicht biedt.

Een aangespoelde walvis bij Pelican Point.

Wilde olifanten

Mijn reis gaat verder richting het noorden door Damaraland, het leefgebied van de befaamde woestijnolifant. Vanuit het Ozondjou Trails-tentenkamp zijn we al vroeg in de ochtend met een ranger langs de Ugab-rivier op zoek naar de laatste 27 wilde woestijnolifanten van Namibië. Dit doen we samen met Elephant Human Relations Aid (EHRA), een organisatie die zich inzet voor het behoud van deze bijzondere dieren in het wild.

Damaraland is gigantisch en aangezien er nog maar 27 exemplaren rondlopen, duurt het even voordat we de eerste olifant tegenkomen. Het zijn vooral de opgedroogde rivierbeddingen waar ze nog bomen en planten kunnen vinden in de droge zomerperiode. Het is muisstil in de vallei, tot ineens het gekraak van een omvallende boom klinkt. 'Daar!', roept de ranger vanachter het stuur. Tussen de bladeren zien we een slagtand verschijnen en al snel volgt de rest: onze eerste woestijnolifant in het wild! Hij komt kijken wie we zijn. Omdat het hier om een wilde olifant gaat, kregen we van tevoren al instructies om zo stil mogelijk te opereren. Op steeds meer professionele systeemcamera's, waaronder de Lumix G9, kun je een stille modus inschakelen. Hierbij werkt de camera met behulp van de elektronische sluiter volledig geluidloos (dus ook geen klikgeluidje).

Wilde woestijn olifanten in Damaraland.

De olifant komt dusdanig dichtbij (zelfs de ranger wordt er stil van) dat we absoluut geen geluid mogen maken. Waar andere fotografen de camera neer moeten leggen, kan ik nog doorgaan met fotograferen. Toegegeven, wél met trillende handen... In dit geval betekent de stille modus het verschil tussen de foto kunnen maken of niet. Even verderop vinden we zelfs een hele kudde olifanten bij een drinkplaats, die al spelend met elkaar door de vallei banjeren. Dit is prijsschieten voor iedere fotograaf, waarbij we onder de indruk zijn van de autofocus van de Lumix G9. Deze is niet alleen heel snel, maar weet ook de rennende olifanten tussen de takken, bladeren en bomen goed te volgen. Af en toe trompetteren de olifanten van blijdschap door de vallei: een bijzonder geluid dat in de rivierbedding nog heel ver weerklinkt.

Deze olifant kwam erg dichtbij. Voor deze foto is de stille modus van de camera gebruikt.

Het tentenkamp in Damarand, dichtbij de wilde woestijnolifanten.

Post Focus met de Lumix G9

Voor macrofotografen heeft de Lumix G9 een interessante optie: Post Focus. In deze modus schiet de camera een video van één seconde (30 beelden) waarbij hij alle focuspunten afgaat van dichtbij tot veraf en deze overlapt in één beeld. Als fotograaf kun je dan achteraf het scherpstelpunt bepalen door dit te selecteren op het lcd-scherm. Vervolgens kun je de foto met het gekozen scherpstelpunt als een jpg-bestand van 18 megapixels opslaan. Het is opmerkelijk hoe deze functie je geruststelt als fotograaf: je weet gewoon zeker dat ten minste één van die dertig beelden die je hebt geschoten precies goed scherp is. Daarnaast zijn 18 megapixels ruim voldoende om een grote afdruk van te laten maken bij thuiskomst. We verwachten dat deze techniek in toekomstige camera's wordt doorontwikkeld, zodat er ook in raw mee gefotografeerd kan worden.

High Resolution Mode

Vooral voor mooie landschappen wil je soms meer dan 20 megapixels aan resolutie. Daarom heeft de G9 een speciale High Resolution Mode. Door de pixel-shifttechnologie kan de camera vanaf een statief een foto van 80 megapixels produceren in raw-formaat. Met dergelijke resoluties heb je het gevoel dat je met een middenformaatcamera werkt. Een slimme functie van de G9 om ook de veeleisende landschapsfotograaf te voorzien van bijzonder grote beelden met een hoog dynamisch bereik.

Vooral landschappen lenen zich voor High Resolution Mode.

Het échte Afrikagevoel

Dan is het tijd voor natuurpark Etosha in het hoge noorden van Namibië, grenzendaan Angola. Dit immens grote gebied beslaat in totaal meer dan 22.000 vierkante kilometer (meer dan de helft van Nederland) en wordt gekenmerkt door de enorme zoutpan in het midden, waar grote zoogdieren als leeuwen, giraffen, zebra's, olifanten en neushoorns omheen bewegen.

Het licht overdag is fel, maar achteraf kun je de hierdoor ontstane schaduwen nog best goed terughalen voor meer details in je foto.

Om vijf uur 's ochtends vertrekken we om het eerste licht op te vangen tijdens onze 'game drive'. Na een paar checkpoints komen we in het park en zien we meteen dieren bij een drinkplaats. Hier krijg je het typische 'Afrikagevoel' van, vooral door de enorme verscheidenheid aan diersoorten die zich ogenschijnlijk vredig naast elkaar verzamelen.

Leeuw in Etosha.

Vanuit iedere ooghoek zie je wel een impala, springbok, oryx, jakhals, giraf, zebra, gier, arend, struisvogel of geitje. Er hoeft ook maar het minste geluidje vanuit de bosjes te komen of alle dieren schrikken op. Dit is dan ook een ideale situatie om de 6K Photo-modus van de Lumix G9 in te zetten. Hiermee 'film' je als het ware met dertig beelden per seconde bij een resolutie van 18 megapixels, waarna je achteraf een of meer beelden kunt selecteren om daar een jpeg-bestand van te maken. Aangezien dieren in het wild fotograferen vooral wachten op actie is, zit je met deze modus gegarandeerd goed.

Een drinkplaats in Etosha trekt veel dieren aan, waaronder honderden vogels.

Ook de interactie tussen verschillende dieren is hiermee fijn vast te leggen: je kunt in alle rust achteraf het mooiste moment bepalen en daar een foto van produceren. Vooral gecombineerd met de stille modus van de camera komt de 6K Photo-modus zeer goed tot zijn recht bij wildlifefotografie.

Door 6K Photo Modus te gebruiken kun je gemakkelijk het moment van actie omtoveren tot een foto van 18 megapixels.

Als fotograaf wil je natuurlijk vooral werken met mooi ochtend- of avondlicht, maar dat is schaars in Etosha. Om negen uur 's ochtends staat de zon al pal boven je, wat hard licht creëert. Pas aan het eind van de dag wordt het licht weer beter. We hebben geluk: in de verte slenteren vier leeuwen richting een drinkplaats. Ze hebben net gegeten en de koppen zijn nog lichtrood van het bloed. Ze komen steeds dichterbij (stille modus aan!), en heel even kijken ze recht in de lens voordat ze doorlopen. Een bijzonder gevoel bekruipt je als fotograaf wanneer je deze koning van het dierenrijk in zijn ogen kijkt. In een dierentuin in Nederland is de leeuw duidelijk bij ons op bezoek, hier is het andersom. Deze andere machtsverhouding dwingt respect af, waar je toch echt even stil van wordt. Voor mij is dit het summum van het échte 'Afrikagevoel'.

Het echte Afrikagevoel tijdens de zonsondergang in Etosha. Vergeet op safari naast je teleobjectief ook zeker niet een groothoek!

Haal meer uit het moment

Met dat gevoel sluiten we de reis ook af. Namibië is een land van extremen, of dit nu de gierende wind is over de zandheuvels aan de kust, de felle zon op de savanne of de bijzondere diersoorten die je alleen dáár kunt vinden. Hoe maak je unieke foto's? Kies bijzondere standpunten, gebruik vooral ochtend- en avondlicht, heb veel geduld met het wildlife dat je tegenkomt, en ken je camera door en door, zodat je vliegensvlug alle instellingen kunt aanpassen.

Leeuw in Etosha bij avondlicht.

Natuurlijk ligt het uiteindelijk aan de fotograaf of je op zo'n bestemming de mooiste foto's kunt maken. Maar ik heb wél ontdekt dat de Lumix G9 je - zeker bij de combinatie dieren en landschappen - kan helpen om daar met unieke functies nét wat meer uit te halen.



Wil je zelf ook op reis naar Namibië? Of wil je meer weten over de camera? Kijk op www.zoom.nl/namibie voor meer informatie, foto's en video. Daarnaast kun je er zelfs meedoen aan een wedstrijd om de volledige reis te winnen!

Deze reis werd mogelijk gemaakt door Panasonic, BMS Travellers, Namibia Tourism Board & South African Airways.

Reacties (4)

Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn

 
kingcanon op 13 februari 2019 om 10:13

Neem, zeker voor je foto's in de woestijn, een polarisatiefilter mee.

MaartenJacobi op 14 februari 2019 om 17:25

Hey kingcanon, zeker! Hele goede tip!

p9 op 9 februari 2019 om 09:26

Mooie Trip ...en foto,s Maarten

MaartenJacobi op 9 februari 2019 om 09:32

Bedankt!