Upload jouw foto's
De Tamron 18-400mm op reis door Costa Rica © Simone Diederich

9 juli 2019, 13:18

Afgelopen juni stond er voor Simone een rondreis naar Costa Rica gepland. Met zoveel mooie natuur en wildlife zou dat betekenen dat ze vaak van lens zou moeten wisselen. Gelukkig mocht de lens van Tamron met haar mee op reis. In deze review lees je haar bevindingen en laten we je een paar van haar mooiste foto's zien.

Dit is een partnerbijdrage. Lees hier wat dit betekent.

Ik besloot de gok te wagen en alleen maar deze Tamron 18-400mm mee te nemen. Hiermee kan ik snel schakelen tussen een landschapsfoto en bijvoorbeeld een plotseling voorbij rennende aap. Je weet maar nooit wat je tegen komt!


Als ik de lens binnenkrijg, schrik ik eerst van het gewicht. Ik fotografeer voornamelijk met de 55-250mm van Canon, en de lens van Tamron is toch wel een stukje zwaarder. Dit is echter geen belemmering voor mij geweest. Waar ik ook aan moest wennen, is de draairichting van de lens. Als ik snel moet handelen bij het fotograferen van een dier, verlies ik toch wat tijd omdat ik dan eerst per ongeluk de verkeerde kant op draai. Dat is echter gewoon een kwestie van gewenning. Na een paar dagen gaat het prima!





Wat me opvalt is dat de lens bliksemsnel scherpstelt. Als ik van onderwerp wissel terwijl ik maximaal heb ingezoomd, stelt de lens binnen een seconde scherp op het nieuwe onderwerp. Een andere fijne bijkomstigheid is dat het objectief nagenoeg geruisloos is. Niet alleen fijn bij het fotograferen van wildlife, maar ook voor de algehele ervaring. Regelmatig bevind ik me midden in het regenwoud, vol geluiden van insecten en vogels, maar aan de andere kant ook zo sereen - echt heel bijzonder. Dat de lens zijn werk in stilte doet vergroot de ervaring om te genieten van waar ik daadwerkelijk ben.








Ook erg prettig is de vochtbestendigheid van de lens. Tijdens een wandeling in dicht beboste gebieden of op een onoverdekt bootje terwijl het regent hoef ik me geen zorgen te maken over een paar druppels van een regenbui. Het regent enorm hard wanneer ik een kolibrietuin bezoek. Maar ik wil deze prachtige beestjes hoe dan ook op de foto hebben staan. Speciaal voor deze reis heb ik een regenhoes gekocht en ik doe deze om mijn camera. Het is niet de meest handige regenhoes waardoor er af en toe een klein beetje regen naar binnen komt. Maar dit is voor het objectief geen probleem. Bovendien beslaat de lens nauwelijks, terwijl het toch een erg vochtig gebied is.





Een reis naar Costa Rica kon niets anders betekenen dan dat ik veel dieren zou gaan zien. Ik heb dan ook veelvuldig foto's tussen de 300 en 400 mm geschoten. Ik hou van het vastleggen van structuren, zoals die van bijzondere planten. Ook daar heeft dit bereik goed voor gediend.





Een nadeel (en dat heeft vooral te maken met mijn bestemming) is de lichtsterkte. In het regenwoud is het voor de camera vaak aan de donkere kant; er zijn zo veel bomen en planten waar het zonlicht zich niet tussendoor kan wurmen. Dat heeft me soms wel wat belemmerd. Veel foto's zijn nét niet scherp of niet scherp genoeg.





De VC kan in dat geval ook niet echt baten. Dit ligt overigens waarschijnlijk ook deels aan mijn camera: ik schiet namelijk met een Canon EOS 1200D. De VC heeft levert overigens wél goed werk wanneer langs een riviertje loop en het idee krijg om een foto te maken met een wat langere sluitertijd. Ik heb geen statief bij me dus ik heb deze foto uit de hand geschoten.





Het grote bereik heeft voor mij zijn voor- en nadelen. Als enthousiaste amateurfotograaf wil ik graag voorkomen dat ik 'kiekjes' maak. Met zo'n lens ben je al snel geneigd om kiekjes te maken, omdat je de camera toch al in je hand hebt en alles van dichtbij en ver weg kunt fotograferen. Op een of andere manier dacht ik daardoor soms wat minder na over een foto, terwijl ik normaliter een voorwerp of onderwerp graag op een originele manier wil benaderen.





Conclusie
Al met al vind ik deze Tamron een heel fijne lens. Door het snel en geruisloos scherpstellen en brede inzetbaarheid leent hij zich ideaal om mee te nemen op reis. Het scheelt veel gewicht en gehannes met het wisselen van lenzen.


Over Simone




Simone Diederich is net afgestudeerd. Ze heeft de master Rechtsgeleerdheid: Internet, Intellectuele Eigendom & ICT gedaan aan de Vrije Universiteit Amsterdam en ambieert om advocaat te worden in het intellectuele eigendomsrecht. Fotografie - samen met koken en reizen - is een grote hobby van haar, al is ze naar eigen zeggen zeker nog maar een beginner. Simone: "Het liefst fotografeer ik architectuur, maar sinds mijn reis naar Vietnam heb ik ook liefde voor straatfotografie ontwikkeld. Mijn reis naar Costa Rica, een land vol dieren maar vooral veel natuur, zou op fotografiegebied dus een beetje out of my comfortzone zijn." Meer van haar foto's zijn te bekijken op Instagram.