Upload jouw foto's
Fotoseries finalisten SIGMA Talent Quest © Robert Smits

28 oktober 2019, 17:39

De strijd om de winst van de SIGMA Talent Quest is in volle gang. De drie finalisten hebben inmiddels allemaal een workshop gegeven over hun eigen expertise. Daarnaast zijn ze allemaal aan de slag gegaan met het maken van een fotoserie met een bijzondere opdracht: maak een serie van 3 foto's met het Japanse thema 'wabi-sabi'.

Dit is een samenwerking met SIGMA. Lees hier wat dit betekent.

Fotoserie van Jolien Kramer

Als een van de drie finalisten van de SIGMA Talent Quest is Jolien aan de slag gegaan met de opdracht om een fotoserie te maken met het thema 'wabi-sabi'.

Lees hier meer over de opdracht en de objectieven die Jolien en de andere twee finalisten mee hebben gekregen voor hun fotoserie.
Wie is Jolien Kramer?

Mijn naam is Jolien Kramer. Ik ben 25 jaar, fotograaf & grafisch vormgever en woon op Urk. Ik onderscheid mij door het anders kijken naar de wereld en door te focussen op de dingen waar andere mensen aan voorbij lopen. Ik wil juist die dingen laten zien aan mensen en hen er bewust van maken dat ook de dingen waar je achteloos aan voorbij loopt, bijzonder kunnen zijn. Ik ben aan de opdracht begonnen met 10.000 ideeën en heb er ongelofelijk veel plezier in gehad. Heel veel kijk- en leesplezier!

'Toen ik de opdracht las was ik helemaal blij. Dit thema sluit naadloos aan op de pitch en de workshop die ik gegeven heb. Direct had ik veel ideeën. Ik wilde verval laten zien. Datgene waar ik zo van houd. In eerste instantie heb ik mij laten inspireren door mijn eigen foto's uit vorige series. Die heb ik goed bekeken en nagedacht waarom ik juist deze foto's gemaakt heb en waarom deze een plek op mijn website gekregen hebben.
Met mijn serie wil ik laten zien dat er heel veel dingen zijn die vroeger een doel of functie hadden maar nu staan te verloederen. Afval, maar niet afval op de manier waar je het in eerste instantie mee associeert.

Aan de slag


Ik wilde eerst de objectieven uitproberen en kijken welke foto's ik het beste met welk objectief kon maken. Ik heb vaker met een 14-24mm en een 24-70mm gewerkt, maar nog nooit met een 70-200mm. Ik moest dus goed kijken en bedenken hoe ik die wilde gaan gebruiken. Daarvoor ben ik naar een oude verlaten school op Urk gegaan. Die is een doorn in het oog, maar heel mooi voor deze opdracht natuurlijk!

Als eerste heb ik een moodboard gemaakt om te bedenken welke foto's ik ongeveer wilde maken en wat mij daarin inspireert. Daarna ben ik op pad gegaan en heb vooral geprobeerd om het gevoel van het gebouw vast te leggen en te kijken hoe ik de lenzen het beste kon gebruiken. Ik heb ervoor gekozen om de foto's tegen zonsondergang te maken zodat het licht niet te hard was, om het mysterieuze karakter te behouden. Ik heb daar veel foto's gemaakt vanuit verschillende hoeken, met alle drie de lenzen. Daaruit is een eerste serie gekomen en leerde ik dat ik wel voor oude gebouwen wil gaan, maar niet zó oud. Ik wil dat je bij het kijken naar mijn serie denkt: 'hé wat is dit, waar kijk ik naar?'

Proefserie 1
Gemaakt met (v.l.n.r.) de SIGMA 14-24mm F2.8 DG HSM Art, de SIGMA 70-200mm F2.8 DG OS HSM Sports en de SIGMA 24-70mm F2.8 DG OS HSM Art


Blijven verbeteren


Met deze bevindingen ben ik met een tweede serie aan de slag gegaan. Hiervoor ben ik naar een autosloop gegaan vol autowrakken die al gedeeltelijk overwoekerd zijn. Daar wilde ik de kleuren, de ruwheid en de verweving van de auto's met de natuur vastleggen. Er zitten zoveel verhalen en karakters in de kapotte en gesloopte auto's.

Wat een geweldige locatie was dit! Prachtig vervallen, en die kleuren... Ik was als een kind in een snoepwinkel. Hier heb ik optimaal gebruik kunnen maken van alle drie de lenzen en ik ben dan ook zeer blij met het eindresultaat. Ook bij deze foto's wilde ik dat het een serie van drie zou worden maar ook dat het afzonderlijk drie sterke beelden zouden zijn.


Selecteren

Na het maken van een eerste selectie had ik nog veel teveel foto's over. Daarom heb ik de overgebleven foto's uitgeprint en op de tafel gelegd, gesorteerd per objectief. Daarna ben ik weer gaan schuiven om series te maken. Daaruit heb ik uiteindelijk deze als beste gekozen:

Proefserie 2
Gemaakt met (v.l.n.r.) de SIGMA 14-24mm F2.8 DG HSM Art, de SIGMA 24-70mm F2.8 DG OS HSM Art en de SIGMA 70-200mm F2.8 DG OS HSM Sports


Ik heb gekozen voor deze volgorde omdat het begint met een doorkijk vanuit de werkschuur naar de sloperij. Het is het begin van de 'ontdekking'. Daarna komt een detail foto, een auto omringd met onkruid. Van een doorkijk naar een doorkijkje op een andere manier, door een auto heen. En de derde foto is net een schilderij vind ik. Die kleuren passen bij de andere twee foto's en het is precies wat je van een autosloperij verwacht, alleen dan op een kunstzinnige manier vastgelegd.

Laatste stap


Deze serie straalt voor mij het verval uit waar ik naar zocht, maar het was het toch net niet. Toen heb ik de opdracht nog een keer bekeken en heb ik onderstreept wat voor mij belangrijk is en wat ik wilde dat de serie uit zou stralen. Dus ging ik op zoek naar eenvoud, stilte, abstract, steen, uniek, minimalisme en alleen de essentiële dingen.

Toen ben ik op gaan schijven welke locaties hier bij zouden passen en kwam ik al snel uit op een locatie die al een tijd op mijn bucketlist staat: de Bijlmer Bajes! Dus ik heb een afspraak gemaakt, heb de rondleiding betaald en ben op stap gegaan. Ik keek mijn ogen uit en heb vol aandacht naar de oud-cipier geluisterd die zoveel interessante verhalen te vertellen had. Wat een plek, wat een geschiedenis, wat een emotie en wat was ik blij!

Nabewerking


Na het selecteren van de foto's ben ik met de nabewerking aan de slag gegaan. Ik heb bij alle foto's de lenscorrectie toegevoegd en de kleurafwijking eruit gehaald. Verder heb ik ook bijna alle muren rechtgetrokken, want een omvallend gebouw of scheve muren vind ik niets. Ik heb niet heel veel bewerkt aan de foto's. Veel foto's vielen al snel af omdat het best donker was in de gevangenis en ik geen statief bij me had waardoor ik mijn ISO heel
hoog moest zetten. Daardoor zat er in sommige foto's teveel ruis, wat ik niet wilde voor deze serie.

Definitieve selectie


Nadat ik mijn favorieten had bewerkt, heb ik ze geëxporteerd en allemaal naast elkaar gelegd om zo een keuze voor een serie te kunnen maken. Ik heb gekozen op basis van de opdracht natuurlijk, maar ook op basis van wat ik wil dat de foto's uitstralen. Zo is dit mijn uiteindelijke serie geworden:


Foto: Jolien Kramer
SIGMA 24-70mm F2.8 DG OS HSM | Art



Foto: Jolien Kramer
SIGMA 14-24mm F2.8 DG HSM | Art



Foto: Jolien Kramer
SIGMA 70-200mm F2.8 DG OS HSM | Sports


Deze foto's laten voor mij echt de leegte, het verval en het minimalisme zien van de gevangenis. Ik heb voor deze drie foto's gekozen omdat ze allemaal met elkaar in verbinding staan. Zo zijn bij alle drie de zwarte tralies goed te zien, waaraan je herkent dat het een gevangenis is, maar omdat hij gesloopt wordt zie je op de laatste foto dat er tralies ontbreken. Ook zie je daar nog net de gele deur die je ook terug ziet op de eerste foto. Het beton geeft het ruwe van de gevangenis weer. Op de tweede foto is het totale leegte. Dat was een luchtplaats van de isolatie-afdeling. Als je daar moest zitten had je straf terwijl je al een straf aan het uitzitten was. Zulke kleine dingen intrigeren mij.

Alle drie hebben ze gemeen dat je licht ziet. Licht van buiten door het dak, door de tralies en de lucht op de achtergrond. Wat ik zo gaaf vind aan deze foto's is dat licht en steen hand in hand gaan en elkaar versterken. Het minimalisme en abstracte van de foto's word versterkt door het licht en laat zien dat er meer is dan alleen die kleine hokjes waar de mensen in opgesloten zaten. Het zet je aan het denken omdat ik geen cellen heb gekozen voor de serie maar juist foto's waarbij je langer moet kijken en nadenken voordat je ziet waar je naar kijkt. Het zijn drie totaal verschillende foto's maar toch een geheel. Zoveel verhalen, zoveel emotie, zoveel torens en nu is alles leeg. Het enige wat nog over is, is het beton waar het allemaal mee begon.

Conclusie


Het was een eer om de drie lenzen van SIGMA te mogen testen en ik ben zeker fan! De 14-24mm staat heel hoog op mijn lijstje. Normaal zou ik niet zo snel een 70-200mm pakken omdat ik niet weet wat voor foto's ik daarmee moet maken. Het was dan ook puzzelen en proberen om zien waar de lens het beste tot zijn recht kwam, maar wat een toffe foto's kwamen eruit! Zelfs op 200mm was de lens ongelofelijk scherp.
Ik heb veel geleerd door het maken van deze series en heb mijzelf verbluft met meerdere foto's die ik gemaakt heb. Zo kan ik nog breder gaan kijken naar de dingen om mij heen.'

Bekijk ook de fotoserie van finalisten Robert Smits en Thirsa Nijwening.

« vorige 1 2 3 4 volgende »