Upload jouw foto's
De Tamron 18-400mm op reis door IJsland © review, tamron, devid

2 december 2019, 09:26

Devid Camerlynck bracht voor de tweede maal een fotografisch bezoek aan IJsland. Alleen ditmaal niet met een zware fototas met twee camerabody's en diverse objectieven, maar slechts gewapend met één camera en één objectief: de Tamron 18-400mm F/3.5-6.3 Di II VC HLD. Benieuwd hoe dit hem is bevallen? Lees dan door!


Dit is een samenwerking met Transcontinenta B.V. Lees hier wat dit betekent.

In 2016 reisde ik tien dagen door de Westfjorden van IJsland met een volgeladen rugzak met vijf lenzen en twee spiegelreflexbody's. Vaak tijdens lange wandelingen en met stevig klimwerk door ruw en rotsachtig terrein. Tijdens een dergelijke reis wil je natuurlijk niets missen en elke fotografische uitdaging kunnen fotograferen: uitgestrekte landschappen, portretten, dieren van grote afstand, close-upopnames van details, et cetera. Vaak heb je niet de tijd om je statief op te zetten en rustig je compositie te bepalen terwijl je reisgezellen staan te wachten.



Zou het mogelijk zijn om een rugzak met tien kilo aan camerabody's, lenzen en een zwaar statief in te wisselen voor één body en één allroundlens die al deze uitdagingen zou aankunnen? Dit was de uitdaging die ik aannam voor Zoom.nl met de Tamron 18-400mm F/3.5-6.3 Di II VC HLD. De reviews over deze lens klonken goed, maar kan deze lens de beloftes vervullen?

De eerste indruk

Wanneer ik de lens in ontvangst neem, ben ik alvast verrast door zijn afmetingen en het gewicht. 700 gram is niet weinig, maar vergeleken met de combinatie van andere lenzen die nodig is om dit enorme zoombereik te evenaren, is de Tamron bijzonder compact. Bij uit de hand fotograferen zorgt wat gewicht tot op een zeker niveau toch ook voor een stuk stabiliteit. Bij het inzoomen schuift de lens uiteraard een flink stuk uit. Maar zelfs al gebruik ik de LOCK-knop niet, toch schuift de lens niet spontaan uit ('lens creep'). Met zijn compacte afmeting kan ik camera en lens, mét de compacte zonnekap, nog steeds gemakkelijk in een kleine fototas opbergen of tijdens het wandelen wegstoppen onder mijn jas. Het is even wennen aan de draairichting, maar de lens functioneert geruisloos. Ik ben dus bijzonder benieuwd naar de beeldstabilisatie, AF-snelheid, macromogelijkheden, bokeh, vervorming en chromatische aberratie én natuurlijk de weerbestendigheid.

Met de Tamron 18-400mm naar IJsland

Na aankomst in IJsland kom ik 's avonds in de hoofdstad Reykjavik voor een eerste uitdaging te staan. De zogenaamde KP-waarde van het noorderlicht staat op 5, wat bijzonder hoog is. Vanaf negen uur 's avonds begint dit wonderlijke schouwspel in de lucht zich af te spelen. Het noorderlicht uit de hand fotograferen is een onmogelijke opdracht. Afhankelijk van de intensiteit van het noorderlicht heb ik toch nog een lange belichtingstijd nodig om ruis door te hoge iso-waarden te vermijden.



Ik plaats de camera met de lens op het statief en stel scherp op een referentiepunt in de verte. Het diafragma zet ik maximaal open op F 3,5 op de 18mm-stand met een belichtingstijd van 10 seconden en iso 600. Ik merk dat de proefopname toch onscherp is geworden. Hierna zet ik de beeldstabilisatie en de autofocus uit om te voorkomen dat de lens tijdens de lange belichting zelf gaat scherpstellen. Ik las later dat bij statiefgebruik de VC-beeldstabilisatie altijd uit moet. Ik ben bijzonder tevreden over het eindresultaat. 18 mm op een aps-c-camera (27 mm omgerekend naar fullframe) is weliswaar nog niet de ultragroothoek van een 10mm-lens voor aps-c/DX of een 14- of 16mm-lens op fullframe, maar toch voldoet dit zeker aan de eerste verwachtingen.

Tegenlicht

Tijdens de eerste ochtend op weg naar het Snæfellsjökull National Park (jökull = gletser) word ik geconfronteerd met een heldere lucht. Wanneer de zon langzaam opkomt, is het moment aangebroken om de lens te testen bij fel tegenlicht. Ondanks de kleine zonnekap slaag ik erin het landschap met tegenlicht te fotograferen zonder vervelende 'flares' te krijgen. Op mijn scherm zie ik alvast dezelfde warme gloed terug, zodat ik dit later in Lightroom bij mijn raw-bestand bijna niet meer hoef aan te passen. Tijdens dit kortstondige fotomoment is het bijzonder handig om verschillende composities te kunnen maken, zowel op de 18mm-groothoekstand als ingezoomd, zonder van lens of camera te moeten wisselen.



Ook 's avonds aan de voet van Kirkjufellsfoss (foss = waterval) is het aangenaam werken met deze lens, wanneer ik deze combineer met filters om een lange belichtingstijd van 5 seconden te bereiken. Tijdens de nabewerking in Lightroom constateer ik weinig verandering met de lenscorrecties van de fabrikant. De kleurafwijkingen en vervormingen zijn minimaal.


Beeldstabilisatie

Naast het Snæfellsjökull National Park is ook de Jökulsárlón Glacier Lagoon een ideale uitdaging om deze 18-400mm-lens te gebruiken. Weidse landschappen met de gletsjer en de bergen op de achtergrond en reusachtige ijsbergen drijvend in de lagune, met daarin ook nog zeehonden, vormen het speelterrein om van een groothoekstandpunt snel over te schakelen naar detailbeelden en vervolgens de superzoom te gebruiken. Deze foto's zijn genomen vanaf een varend amfibievoertuig, waarop een statief letterlijk onbruikbaar is. De beeldstabilisatie is hier echt wel een grote meerwaarde. Zowel zoomen als scherpstellen gaat zeer snel en geruisloos. Ook houdt de lens de scherpstelling vast tijdens de verplaatsingen van het varen.



Met zijn uiterste telestand van 600 mm omgerekend naar fullframe heeft de lens ook geen hoog 'teletoetergehalte' waarmee ik andere fotografen of toeristen in het voertuig zou hinderen. Als ik steeds zou moeten wisselen van een groothoek- naar een telelens, dan zou ik bijzonder veel tijd verliezen. Met diafragma F 8 haal ik een mooie scherpdiepte, zowel bij de groothoekcomposities van de ijsschotsen als bij de teleopnames van de zeehonden. Dankzij het zonlicht kan ik hierbij makkelijk sluitertijden halen tot 1/1250 seconde met iso 200.

Bestand tegen weersomstandigheden

Na de zonnige dagen in Snæfellsjökull en Jökulsárlón wordt het weer echter miezerig en sterk bewolkt tijdens het bezoek aan Skóga en de Sólheima. Door de lichte regen/waterdamp en wind beslaat de lens onmiddellijk. Met andere woorden: er moet snel gefotografeerd worden, anders krijg ik overal regendruppels en overstraling op mijn foto's te zien. Mijn dochter Julie met haar gele regenjas staat hier model. Zo krijg je een indruk van de grootsheid van de gletsjer en de waterval, maar ook een mooi kleurcontrast. Op beide opnames haal ik met iso 200 nog steeds een sluitertijd van 1/320 seconde bij diafragma F 9. De weerbestendigheid van de lens bewijst hier ook z'n nut.

Detailopnames

Op het zwarte strand van Solheimafjara met het Dakota-vliegtuigwrak ontmoet ik later een dame die wil poseren in haar bruidsjurk. Zij vraagt mij om voor haar wat foto's te nemen. Het is laat in de namiddag en ondanks de bewolking staat de zon al vrij laag. Er is wederom weinig tijd om deze shoot voor te bereiden, en dus moet ik opnieuw met één lens en camerabody flexibel kunnen werken. Ik kan hierbij uit de hand blijven fotograferen, zelfs tot 1/40 seconde, waardoor ik mijn iso-waarde laag kan houden en met diafragma F 7,1 toch een mooie scherptediepte kan krijgen.



IJsland kent tijdens de winter weinig bloemenpracht of insecten om de macro-eigenschappen van de lens te kunnen testen. Toch maak ik enkele detailopnames, zoals ijs dat zich aan de keitjes op het strand vasthecht, sneeuw tussen het gras en het bekende IJslandse mos op de lavarotsen. Deze lens kan inderdaad, met een maximale afbeeldingsmaatstaf van 1:2,9, sterk inzoomen op onderwerpen dichtbij. Maar een 1:1-weergave zoals met mijn 'echte' macrolens haal ik niet. Ondanks deze meerwaarde vergeleken met andere zoomlenzen beschouw ik dit eerder als een sterke close-upfunctie dan als een macrofunctie.

Conclusie

Eindconclusie voor mij? Deze lens heeft zeer veel mogelijkheden. Het bereik van 18 mm groothoek tot 400 mm supertele gecombineerd met een zeer goede beeldstabilisatie maakt dit werkelijk een prachtige allround-vakantielens, zowel voor de amateurfotograaf als de semiprof. De compactheid, het lage gewicht en het grote gebruiksgemak van de lens maken steeds kwalitatief hoogstaande fotografie mogelijk. Kortom: voor een dergelijke prijs ben je met de Tamron 18-400mm F/3.5-6.3 Di II VC HLD op alles voorbereid!



Over Devid Camerlynck
Devid Camerlynck (45) is een gepassioneerde autodidactische amateurfotograaf uit West-Vlaanderen. In het dagelijkse leven hoofdcommissaris, en in zijn vrije tijd oprichter en voorzitter van de Fotoclub in Poperinge. Zijn favoriete onderwerpen zijn landschaps-, macro- en natuurfotografie, maar hij mag eveneens graag concerten, sport en architectuur fotograferen. Hij werd in 2015 uitgeroepen tot een van de beste fotografen van Europa na het winnen van de internationale CEWE-fotowedstrijd 'Our World is Beautiful'. Zijn werk kun je volgen op www.devid.be en via @devidcamerlynck op Instagram.

Reacties (2)

Om te kunnen reageren, moet je ingelogd zijn

 
Johnvz op 7 december 2019 om 15:17

Beste Devid,
Interessant artikel! Welke body heb je gebruikt?

sdanckaarts op 2 december 2019 om 13:54

Leuk artikel Devid. Ik heb dezelfde lens getest in hetzelfde land . Leuk om te lezen dat we min of meer dezelfde ervaring hebben. Onze lokaties waren niet hetzelfde maar ik weet zeker dat je er even veel (landschaps)plezier aan hebt beleefd als ik !