Zeemanserve Vlissingen

Opname gemaakt op de open monumentendag. Het Zeemanserve, aanvankelijk de Hooge Erve of Cornelia Quack's Hofje genoemd, is een monumentaal hofje bestaande uit 24 woningen in de binnenstad van Vlissingen. Het Cornelia Quack's Hofje is in 1643 gebouwd op de zogenoemde zelkheuvels (asheuvels), een restant van een vroegere zoutverwerkingsplaats. Het bestond toen uit 23 huisjes gebouwd in een vierkant met in het midden een bleekveld voor gezamenlijk gebruik en was bereikbaar door een poort aan het eind van wat toen de Korte Zelke was. Het hofje was voor de huisvesting van armen, is gebouwd door het stadsbestuur van Vlissingen en volledig gefinancierd door Cornelia Quack uit Den Haag, weduwe van provinciebeambte Carel Nijs. Al in 1650 vertoonde het hofje gebreken door slecht onderhoud en zijn de huisjes overgedragen aan de diaconie van de Nederduits Gereformeerde Kerk in Vlissingen. Als bijzondere bepaling had Cornelia Quack in de akte van overdracht laten opnemen dat zij het recht behield om te kunnen beschikken over de eerste drie woninkjes rechts van de poort voor zichzelf of haar familie. In 1786 is het hofje door de diaconie geschonken aan de in 1754 opgerichte Zeemans- en visschersbeurs en ontstond de naam 'Zeemanserve'. De huisjes verkeerden in een slechte staat en moesten worden hersteld waarbij de gehele noordkant van het hofje is afgebroken en opnieuw opgebouwd. De twee grootste huisjes werden verbouwd tot drie huisjes en het aantal woningen in het hofje kwam hiermee op 24. Ter herinnering aan deze werkzaamheden is in de zuidelijke gevel van het hofje een gedenksteen ingemetseld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep het hofje grote schade op. Bij de naoorlogse herstellingen is het aantal huisjes van 24 terug gebracht naar 22. Een gevelsteen in de oostelijke gevelwand herinnert aan deze restauratie. Tot 1968 werd de Vlissingse binnenstad ingrijpend gesaneerd en kwam het Zeemanserve in een geheel andere context te liggen. Het omliggende stratenpatroon verdween, er werd een muur om het hofje gebouwd en de huisjes werden voor het eerst ook van ramen aan de buitenkant van het hofje voorzien. Bij een inspectie op last van de overheid in 1975 werd geconstateerd dat de huisjes in het Zeemanserve niet meer voor bewoning geschikt waren en het hofje werd afgekeurd. Met hulp van de gemeente Vlissingen is het hofje van 1976 tot 1980 grondig gerenoveerd waarbij de 22 huisjes zijn verbouwd tot 13 grotere huisjes. In 1995 is het Zeemanserve door de toen nog steeds bestaande Zeemans- en vissersbeurs verkocht aan de Vlissingse woningcorporatie VVV en kort daarop kreeg het hofje een beschermde status als rijksmonument.