Lijn E

Officieel is het de metrolijn die Den Haag met Rotterdam verbindt. Maar wie hier op Den Haag Centraal omhoog kijkt, ziet vooral waarom die naam fotografisch zo mooi past. Want eigenlijk bestaat bijna alles uit lijnen. De rails verdwijnen richting horizon. De bovenleidingen snijden door de blauwe lucht. Staal en glas vormen een raster van rechte, schuine en gebogen lijnen dat zich als een enorme transparante tunnel om het perron vouwt. Alles kruist elkaar, alles lijkt door elkaar heen te lopen en toch heeft iedere lijn zijn functie en bestemming. Precies zoals het station zelf. Beneden en tussen al dat staal bewegen mensen. Ze wachten, stappen in, stappen uit. Voor de één begint hier de reis naar Rotterdam, voor de ander eindigt hij juist in Den Haag. Duizenden individuele routes, samengebracht op één plek. Niet alleen een verbinding tussen twee steden, maar een verzameling lijnen van mensen die elkaar voortdurend kruisen. Meestal zonder elkaar te kennen, soms maar voor een paar seconden. Architectuur, techniek en menselijk verkeer gevangen in één groot lijnenspel. En midden daarin loopt er één helemaal van Den Haag naar Rotterdam.