Weteringschans 16- 18

De huidige Weteringschans maakte deel uit van de 17de-eeuwse verdedigingsgordel van Amsterdam. Na verlies van de militaire functie werd de omwalling in de loop van de 19de eeuw ontmanteld en de Singelgracht - de oorspronkelijke verdedigingsgracht rondom de stad - ‘genormaliseerd’. In 1872 werd de Singelgracht ter hoogte van dit gedeelte van de ‘schans’ tot 30 meter versmald door aanplemping van het water aan de stadzijde. Aanvankelijk bestond het plan om op de nieuw gewonnen grond een overdekte markt voor groenten, bloemen, wild en fruit te bouwen, maar in verband met de bouw van het Rijksmuseum en het daarachter geplande luxe Museumkwartier vond de gemeenteraad dit ongepast. In 1878 werd besloten de grond in publieke veiling te verkopen en te bestemmen voor villabouw met daartussen enige door de gemeente aan te leggen kleine plantsoenen. Tussen het gebouw van de Vrije Gemeente/thans Paradiso (1879/80, architect G.B. Salm) en het Eerste Weteringplantsoen verrezen in de periode 1878/84 zes kolossale villa’s, waarvan er vier bewaard zijn gebleven. De rijk gedecoreerde villa’s - die overigens voor dubbele bewoning waren ingericht - van links naar rechts genummerd 10-14 (1882/84, J. Daverman), 16-18 (1882, N. Vos), 20-22 (1882, J. Daverman) en 24 (1878/80, P.F. Laarman), zijn opgetrokken in een eclectische bouwstijl met veel aan de Hollandse renaissance ontleende motieven. De asymmetrische in pleister - en metselwerk uitgevoerde opbouwen zijn voorzien van (trap)torentjes, erkers, balkons, balustraden en dakkapellen. De villa’s zijn thans overwegend in gebruik als kantoren en behoren tot de 200 nieuwe rijksmonumenten. BRON : http://www.bmz.amsterdam.nl/adam/nl/msp/wetschans.html Groet Nick