De wilde fazant op bezoek in mijn tuin.

Het is bijna niet te geloven: De wilde fazant trakteert me elke dag op één of twee bezoekjes. 's Morgens vroeg, als het net licht is, en in de namiddag, vóórdat het gaat schemeren. Het is werkelijk prachtig om dit mee te maken. Hij heeft een schitterend gekleurd verenpak en als hij loopt, dan loopt hij eigenlijk niet, maar hij schrijdt met een opgeheven hoofd, zo trots als een pauw. Vanmiddag heb ik de héle middag op hem gewacht en na al die uren wachten, dacht ik: hij komt niet meer. En wat schetst mijn verbazing: Op het punt dat ik mijn fotospullen wilde opruimen, kwam hij, (nota bene via het tuinpad), aangeschreden om te gaan eten van het vogelvoer. Vermoedelijk heeft hij zijn nest in een dicht dennenbosje, wat grenst aan mijn tuin. Mijn moeite werd uiteindelijk beloond met deze foto, die ik vanuit mijn veranda, dus achter glas, heb gefotografeerd. (Vanuit de veranda gefotografeerd omdat hij heel schuw is, als ik naar buiten zou zijn gelopen, was hij met zekerheid vertrokken).