Ogen als Kompas

Terwijl ik langs de boom liep, ving ik zijn blik—een moment van stille nieuwsgierigheid. Daar zat hij, tussen de takken, met zijn helderblauwe ogen strak op mij gericht. De zachte grijstinten van zijn vacht versmolten met het winterlicht, maar zijn ogen bleven spreken: alert, mysterieus, bijna menselijk. Een ontmoeting die ik vastlegde voordat het moment vervloog.