Wij kijken, zwijgend...

In het warme avondlicht wordt zelfs de ruwheid zachter. Een leeuwin bij haar prooi. Leven dat verdergaat dankzij het einde van een ander leven. Geen wreedheid, geen oordeel — alleen noodzaak. De cirkel die zichzelf sluit. We hebben lang gewacht. Uren van spanning, van zoeken, van onzekerheid. En dan… rust. Rust omdat zij eindelijk kan eten. Omdat de hectiek van de jacht is gaan liggen. De buffel ligt er. De enige spanning die nog in de lucht hangt, is de kans dat dit haar wordt afgenomen. Maar dat moment is er nog niet. Wat overblijft is puurheid. Rauw. Eerlijk. En onverwacht vredig.