Waar de stilte bleef

Het strand was bijna verlaten toen ik hier liep. De zon zakte langzaam naar de horizon en kleurde het water, het zand en zelfs het kleinste stukje aangespoeld hout in warme tinten van goud. Toen zag ik dit. Een veer, gevangen tussen een paar donkere takjes, precies op de grens van land en water. De zee bewoog er zacht omheen, terwijl de laatste zonnestralen door de fijne veren gleden. Het was maar een klein tafereel. Toch bleef ik staan. Ik weet nog dat ik me op dat moment vreemd alleen voelde. Niet per se verdrietig, maar wel klein. Alsof de wereld even heel groot was geworden en ik daar, helemaal alleen op dat strand, slechts een klein onderdeel van was. Misschien was het de stilte. Misschien het langzaam verdwijnen van het licht. Of misschien vertelde die ene veer iets wat ik op dat moment zelf niet onder woorden kon brengen. Soms raakt een beeld je zonder dat je precies weet waarom. En soms is het juist die stilte die je bijblijft.