A place between worlds

Ik geloof dat er plekken bestaan waar de wereld zichzelf nog herinnert. Plekken waar het licht zachter lijkt te vallen. Waar de bomen verhalen vertellen aan wie bereid is te luisteren. Geen paleizen. Geen grootse wonderen. Alleen een klein huisje verscholen tussen het groen. En toch voelt het als magie. Omdat het je herinnert aan iets wat je misschien was vergeten: dat rust ook een vorm van rijkdom is. Dat schoonheid geen aandacht vraagt. En dat sommige dromen niet gevonden worden in een andere wereld, maar verborgen liggen in deze.