twinsssss

Toen ik deze foto maakte, leek de wereld even stil te vallen. Voor me, op een fragiele bloemstengel, zaten twee vlinders tegenover elkaar, perfect in balans. Hun vleugels stonden open als stille schilderijen, zachtgeel van kleur, dooraderd met elegante zwarte lijnen die leken op zorgvuldig getekende kalligrafie. Kleine accenten van blauw en warm oranje lichtten op langs de randen, alsof de natuur zelf had besloten een subtiele handtekening achter te laten. De bloem waarop ze rustten was teer en bijna doorzichtig, maar droeg hen moeiteloos, als een podium voor dit intieme moment. Hun voelsprieten bogen licht naar voren, alsof ze elkaar voorzichtig begroetten. Alles aan hun houding straalde rust en verbondenheid uit. Geen haast, geen beweging — alleen aanwezigheid. De achtergrond vervaagde in zachte pastelkleuren, waardoor alle aandacht vanzelf naar de vlinders werd getrokken. Het licht was mild en omarmend, precies genoeg om de fijne structuren van hun vleugels zichtbaar te maken zonder de tederheid van het moment te verstoren. Het voelde alsof ik getuige was van iets wat maar heel even bestond, iets wat je alleen ziet als je echt de tijd neemt om te kijken. Op dat moment besefte ik waarom ik fotografeer: om dit soort stille ontmoetingen vast te leggen. Momenten die nauwelijks geluid maken, maar des te meer zeggen. Deze foto is voor mij een symbool van harmonie, kwetsbaarheid en schoonheid — een herinnering aan hoe ongelooflijk verfijnd de natuur kan zijn, juist wanneer ze niets lijkt te doen.