Narcis

Een zee van zon in bloei gezet, de lente spreekt met elk sonnet. Een narcis trots, vol gouden pracht, staat vooraan in het zachte licht van de dag. Omringd door broeders, geel en fris, maar één vangt ‘t oog — een koninklijke prins. Zijn kroon van vuur, zijn steel zo rank, een stille ode aan de ochtendklank. Geen storm, geen tijd, geen vaag verdriet breekt door dit kleurensymfoniet. Hier heerst alleen het zachte zoemen, van bijen die hun dansje roemen. Dus sta ik stil, en buig mijn hoofd, voor wat de zon mij heeft beloofd: Dat schoonheid vaak in stilte bloeit, waar alles leeft, en niets zich moeit.