begin

Het was vroeg in de ochtend toen ik deze foto maakte. De lucht hing nog koel boven het land, maar je voelde het al: de lente had voorzichtig haar eerste adem uitgeblazen. Tussen het frisse groen, dat bijna licht gaf in het zachte zonlicht, zat hij daar. Een kleine kikker, alsof hij zelf ook nog moest wennen aan het nieuwe seizoen. Ik lag bijna plat op de grond om hem vast te leggen. De aarde rook vochtig en rijk, vol belofte. Om ons heen zag ik hoe de natuur zich langzaam uitstrekte na de winter. Jonge grassprietjes priemden door de bodem, fris en felgroen. Hier en daar glansden dauwdruppels als kleine spiegels waarin het ochtendlicht brak in zachte tinten goud en pastel. Dit is de tijd van het jaar waarin de kikker- en paddentrek weer op gang komt. Je merkt het aan alles. Het water roept. In de verte hoorde ik het lage, ritmische gekwaak dat als een oerlied door de slootkanten trok. Er hangt iets vastberadens in de lucht, een stille drang om te bewegen, om nieuw leven mogelijk te maken. Deze kikker zat even stil, alsof hij poseerde. Zijn huid glansde in schakeringen van olijfgroen en bruin, perfect afgestemd op de omgeving. Zijn ogen – helder en goudomrand – leken me kort aan te kijken. Alsof hij wilde zeggen: “Het is weer zover.” Wat me raakte toen ik de foto maakte, was die overgang. Niet alleen van winter naar lente, maar van stilte naar beweging. Alles stond op het punt te beginnen. De knoppen in de struiken stonden op springen, het water werd weer bewoond, de aarde werd weer zacht onder mijn handen. Voor mij vertelt deze foto niet alleen het verhaal van een kikker. Het is het verhaal van hoopvolle herhaling. Van terugkeer. Van de eerste moedige stap uit de winterrust, de wereld weer in. En terwijl ik daar lag, met mijn camera in het gras, voelde ik het zelf ook een beetje: dat stille, groene begin.