Boot vol herinneringen

Soms zie je iets dat je even stil laat staan. Een oude boot, half verscholen in het riet. Ooit voer hij over het water, vol gelach, zon op het gezicht, misschien een koel drankje in de hand en nergens haast. Nu ligt hij er vergeten bij. Verweerd. Stil. En toch vertelt hij een verhaal. Over dagen waarop plezier vanzelfsprekend was. Over momenten die we toen misschien gewoon vonden, maar die achteraf goud waard blijken. Terwijl wij ons druk maken over agenda’s, deadlines en alles wat “moet”, ligt daar een stille herinnering: dat vreugde vaak zat in de kleine dingen. In samen zijn. In even wegvaren van de kant. Misschien moeten we af en toe, net als bij die oude boot, even terugkijken. Niet om stil te blijven staan in het verleden, maar om weer te voelen wat ons ooit liet lachen. Want soms ligt het kompas naar nieuw geluk gewoon verstopt in een oude herinnering.