Porn Theater. Party Theater.

Flora Theater aan het begin van de Verwersdijk. Wat oudere Delftenaren kennen ook de bijnamen: het vlooientheater of de pornobioscoop. Het werd gebouwd in opdracht van Mienette Storm-van der Chijs, een Delftse feministe en sociaal hervormer die op 22-jarige leeftijd een flink terrein aan de Cellebroersstraat kocht. Op het terrein kwamen arbeiderswoningen en in 1845 het gebouw dat nu het Flora Theater is. In 1896 kreeg het gebouw een nieuwe eigenaar: de Delftse afdeling van de Rooms Katholieke Volksbond. Deze vakbond en vereniging voor katholieke Delftenaren maakte er een verenigingshuis van. Ze lieten het pand grondig verbouwen en een mooie theaterzaal aanleggen. In 1913 verhuisde de Katholiek Volksbond, maar ze bleven wel eigenaar van het pand. De nieuwe huurder was de heer Rethans die het over een andere boeg gooide en van het pand een bioscoop maakte. In 1925 verbouwde hij de grote zaal tot een echte bioscoopzaal en gaf hij het gebouw de naam die je nu nog steeds kent: Flora Theater. Witte bioscoop In de Tweede Wereldoorlog pikte de Duitse bezetter het Flora Theater in om er Duitse propagandafilms te draaien. Na de oorlog kreeg de Katholieke Volksbond het gebouw terug, maar zij hadden het niet meer nodig. Daarom verkochten ze het in 1951 aan ondernemer Antonius Peeters die er een Witte Bioscoop van maakte. Dit is een bioscoop waar films werden gedraaid voor een christelijk publiek die waren gecontroleerd door een dominee. In deze films mochten geen geweld of andere prikkelende thema’s zitten. Vanaf de jaren 1960 schoot het ‘liefelijke’ karakter van de films een beetje door: in de Flora Bioscoop draaiden toen vooral erotische films. De Flora Bioscoop stond toen vooral bekend om de vieze films die er draaiden. En toch kúnnen en mógenwe in onze erotische cultclassics-reeks niet voorbijgaan aan wat in onze contreien indertijd bekendstond als de ‘Tiroler seksfilm’ (wat eigenlijk een dwaling was: het was niet in Tirol maar in Beieren dat de camera’s stonden), en dit om de eenvoudige reden dat het tussen 1972 en 1977 in Duitsland, Nederland en Vlaanderen werkelijk storm liep voor die films; in die mate zelfs dat hele wijkbioscopen jarenlang van het fenomeen konden leven.Titels als ‘Slipjes In De Alpen’ en meer van dat soort natuurfilms. Dat had de dominee vast niet zo bedoeld.’ Dit duurde tot midden jaren ’80 toen ondernemer Aad van Doeveren het gebouw kocht. Hij knapte het Flora Theater grondig op en maakte er de theater- en feestzaal van.