Steeds meer

Hij wilde niet poseren. Ik zat wat te spelen met mijn camera en precies op dat moment keek hij mijn kant op. Geen voorbereiding, geen afspraak, alleen een blik die bleef hangen. Dit is mijn vader. Onze geschiedenis is niet eenvoudig. Er zijn jaren geweest waarin hij er niet was, jaren waarin boosheid harder klonk dan begrip. Ik heb hem zelfs gehaat. Maar tijd schuift dingen. Scherpe randen worden zachter. Wat eerst afstand was, wordt langzaam herkenning. In dit gezicht zie ik meer dan rimpels en een witte baard. Ik zie mijn eigen trekken. Dezelfde ogen, dezelfde manier waarop de mond iets omhoog krult. Vroeger stoorde ik me daaraan. Nu herken ik het. En soms schrik ik ervan hoe vanzelfsprekend het voelt. Ik heb zijn handen gekregen, zijn manier van kijken, zijn drift die langzaam plaatsmaakte voor rust. Waar ik ooit dacht dat ik alles anders zou doen, merk ik dat zijn woorden op mijn lippen liggen. Dat ik praat zoals hij spreekt. Dat ik reageer zoals hij reageerde. Niet omdat ik hem kopieer, maar omdat hij in mij voortleeft. Ik begrijp steeds beter dat zijn intenties altijd goed waren. Dat hij handelde vanuit zijn eigen verhaal, zijn eigen worstelingen, zijn eigen overtuigingen. Ieder mens draagt zijn geschiedenis met zich mee. Hij de zijne. Ik de mijne. En ergens onderweg kruisen die verhalen elkaar opnieuw, op een andere manier dan vroeger. We blijken verrassend hetzelfde in hoe we naar de wereld kijken, een gedachte die ik vroeger verschrikkelijk vond. Nu stemt het me rustig, zelfs blij. Het voelt als thuiskomen naast elkaar, zonder alles te hoeven benoemen. Misschien is dat volwassen worden. Dat je ziet wat je eerder niet kon zien. Dat je vergeeft wat je vroeger niet kon dragen. Dat je ontdekt dat liefde soms pas zichtbaar wordt wanneer de boosheid is gaan liggen. En hoe ouder ik word, hoe vaker ik het denk, soms met een glimlach, soms met ontzag: Ik lijk steeds meer op hem.