Arjan & Meis

Sommige foto's gaan niet over wat je ziet, maar over wat je voelt. Op deze foto staat mijn maatje Arjan met zijn hond Meis. Ze is ongeneeslijk ziek. Waarschijnlijk rest haar nog maar enkele weken. Toen Arjan mij dat vertelde, heb ik hem aangeboden een fotoshoot met hen te doen. Niet als afscheid, maar als een viering van haar leven. Van alles wat ze hem heeft gegeven. Van de bijzondere band tussen hen. Er wordt vaak gezegd dat een hond onvoorwaardelijk van zijn baasje houdt. Misschien is dat waar. Maar wie goed kijkt, ziet dat die liefde zelden uit één richting komt. Onder een groen bladerdak, ver weg van de drukte, is geen sprake van poseren. Geen commando's. Geen geregisseerd moment. Alleen een man die zijn arm beschermend om zijn hond heeft gelegd en een hond die precies weet dat daar haar veilige plek is. Terwijl ik deze foto maakte, schoot me ineens één zin te binnen: "Liefde is uiteindelijk veel tijdlozer dan verdriet." Dat werd vanaf dat moment het uitgangspunt van de hele shoot. Natuurlijk komt het verdriet. Dat laat zich niet tegenhouden. Maar deze foto's zijn daar niet voor bedoeld. Ze zijn bedoeld om, wellicht zelfs over jaren, weer even terug te kunnen naar hoe het écht was. Naar de wandelingen, de knuffels, de stille momenten en het onvoorwaardelijke vertrouwen. Misschien is dat wel de mooiste kracht van fotografie. Niet het vastleggen van een afscheid, maar het bewaren van een leven. En soms is één foto genoeg om een hele vriendschap te vertellen.