Brussel ontwaakt

Brussel ontwaakt op een regenachtige zaterdagmorgen. De stad rekt zich uit onder een sluier van grijs, druppels fluisteren verhalen op het oude plaveisel, waar stilte wandelt tussen glanzende stenen. Een duif strijkt neer op het balkon van gisteren, koffiegeur zoekt zijn weg langs openstaande ramen, en in de verte, een tram die droomt van bestemming, langzaam, alsof zelfs de tijd even schuilt. Zo ademt Brussel — nat, zacht en traag — in de armen van een ochtend die niets haast.