Waar niemand meer kijkt

Op het Spui schuurt de tijd langs hem heen, maar neemt hem niet meer mee. Hij zit daar, losgeraakt van het ritme, alsof hij ooit deel uitmaakte van deze stroom en onderweg is achtergebleven. Schoenen uit, zonnebril op, aan zijn ketting prijkt een kogel. Zijn lepel vindt mechanisch zijn weg, terwijl om hem heen het leven zich blijft bewijzen. Niemand stopt, niemand kijkt. De stad herkent hem niet meer en misschien herkent hij zichzelf ook niet meer terug.