Op (on)gepaste afstand

Ze staan samen bij de bushalte. Moeder en zoon, dezelfde bestemming waarschijnlijk, maar ieder alvast vertrokken naar een eigen wereld. Wat vooral opvalt, is de ruimte tussen hen. Niet alleen de meter stoep, maar de mentale afstand die bijna tastbaar wordt. Beiden kijken naar beneden, beiden naar een eigen scherm, geen blik, geen woord, geen gedeeld wachten. De digitale afstand lijkt hier zelfs een fysieke vorm te hebben gekregen. Vroeger was wachten vooral… wachten. Misschien praatte je wat, keek je om je heen of verveelde je je gewoon een paar minuten. Nu lijkt ieder ongebruikt moment onmiddellijk gevuld te moeten worden. Zelfs wanneer degene met wie je onderweg bent op een paar passen afstand staat. Wellicht één van de merkwaardigste paradoxen van onze verbonden tijd: we kunnen voortdurend met iedereen in contact zijn, terwijl degene die naast ons staat steeds verder weg raakt. Deze foto is onderdeel van mijn galerij Generation Me: https://zoom.nl/galerijen/96611/generation-me Dit zijn geen foto's ván mensen, maar foto's óver mensen.