We Zijn Hier!

Nou Henk, je doet me een enorm plezier met zulke fraaie woorden over mijn werk! Heel blij mee, dank! :) Zoom kost erg veel tijd wil het tweerichtingsverkeer zijn, das een nadeel. Echter de voordelen zijn ook daar... :) Ik zie dat sommige Zoomers het opgelost hebben door bij tientallen reacties niets of bijna niets te zeggen (alleen als het inhoudelijk is) en bij de volgende foto iedereen te bedanken. Mogelijk ga ik dat ook doen als het 'te' wordt... :) Groet, Tom

Leuk! Dank je Marcel, heel blij met je mooie reactie! :)

Thanks Gijs, erg blij met je fijne reactie! :) Ik doe buiten vrijwel alles met het Sony SEL18200 zoom-objectief. Toplens! Daarnaast (ook buiten) de Samyang 12mm en de Samyang 8mm fisheye. Ook erg fraaie dynamische lenzen! Binnen (en buiten bij slecht licht) gebruik ik de Nikon 85, 50 en 24mm G-serie. Absolute klasse! :)

Dank je Allard, erg mooie positieve beschrijving waar ik zeer blij mee ben! :) Gelukkig heb je het toch gedurfd je mening te geven, stel ik zeer op prijs; ‘mening en kritiek’ is voor mij zelfs voor 80% de reden om op Zoom te publiceren (die resterende 20% is het plezier te weten dat men naar je foto’s kijkt). Het is niet mijn ‘stijl’ om zo te werken, ik heb eigenlijk geel stijl, maar wel een idee. Mijn hele leven wordt beheerst door dwarsliggen wegens ‘nadenken’ i.p.v. ‘doen’. ‘Heilige huisjes’ kunnen beter dekking zoeken want ik heb er geen enkel respect voor (wel voor personen die daar wel blij mee zijn trouwens, maar niet voor het dogma, het huisje op zich). Dat uit zich bv. ook in muziek, speel gitaar en luister naar hardrock en metal (ook klassieke muziek trouwens), hoe choquerender de teksten hoe beter. Ben het er vaak niet eens mee eens, maar stelt wel ‘automatismen’ aan de kaak, met name die van een geloof-beïnvloedde maatschappij, van welke soort ook. Ook hier wel respect voor de individu, maar niet voor ‘oplegging aan derden’… Ook bij mijn fotografie zie je dat terug, maling aan geldende ‘regels’ en de stelling dat ‘alles mag’. Dat is mijn enige regel; ‘alles mag’! Daarnaast erg veel plezier in ‘duister, ‘donker’, ‘overdreven’ en vooral ‘vervormen van de werkelijkheid’ (vervreemding). Ook in de analoge tijd niet vies van bovengenoemde: [url=http://zoom.nl/foto/concertfotografie/metal-zanger-aan-het-werk.2569899.html]Metal-zanger aan het werk[/url] [url=http://zoom.nl/foto/concertfotografie/metalzanger.2579930.html]Metalzanger[/url] Beide foto’s bij hetzelfde optreden. Ben ook best technisch onderlegd, dus let wel goed op zaken als ‘goed belichten’ (ik haat overbelichte plekken, tenzij functioneel), ‘scherptediepte, sluitertijd, ISO’ (met kennis van de sensor-grenzen, het dynamisch bereik en belichtingscurve); kennis van het objectief, onderwerp contrast, enz. Ook qua bewerken best veel kennis van zaken en let goed op, bv. het door jou genoemde ‘banding’ (wat ik zeer haat) is een punt van ferme aandacht. Ga ik nog even op in: ik werk met [u]‘Internet publicatie’ of ‘afdrukken’[/u] als bestemming ALTIJD met JPeg in de camera (8bit sRGB ) en werk binnen mijn editor (Corel PhotoPaint X7) altijd in het ICC-profiel ‘sRGB IEC1966-2.1’ (bij afdrukken met het CMYK-profiel van de afdrukcentrale) wat ik uiteraard ook mee insluit bij de foto als klaar. Geen RAW en geen Adobe RGB. Immers na conversie naar sRGB is al dat voordeel van16bit weer weg (de grotere kleurdiepte is wat mij betreft het enige voordeel van 16bit; voordelen waar je vaak over leest zijn allen daartoe te herleiden). Je ziet alleen als je zo werkt al tijdens bewerken hoe het er op internet uit gaat zien, op alle sites en met alle browsers; met alle software (sRGB is het enige wat werkelijk wereldwijd gestandaardiseerd is). Tevens benut ik met JPeg de ingebouwde camera-software, die bij Sony (de A6000) extreem goed is, lenscorrecties zijn perfect, geen spoortje chromatische aberratie en erg handige gereedschappen zoals HDR en DRO. En nog veel meer… :) Dan treedt er door de geringe kleurdiepte bij bewerken soms banding op, doe er alles aan dat te voorkomen of te maskeren (een ‘analoge’ Rodinal-korreltje er overheen; werkt perfect en nog mooi ook). Heel soms geloof ik het allemaal wel, zo’n ramp is het nu ook weer niet want iedereen is inmiddels al gewend aan deze digitale rommel… Uiteraard voor opdrachten ligt de zaak anders; de eindbestemming telt. Wil de klant RAW, dan werk ik volledig in RAW (16bit). Weet dan wel dat die klant er van alles mee gaat doen voor zijn doel, drukwerk, internet (converteren). Een professionele klant kan dat beslist heel goed (bv. een modellenbureau). Is de opdracht voor internet bedoeld, dan werk ik toch in sRGB; voor drukwerk contact ik eerst de drukker, wat daar kan en voor de juiste ICC-profielen en aanleverformaat (welk type bestand). Adobe-RGB (in de camera al gekozen en 16bit bewerkt) komt dan mogelijk in beeld; sommige moderne printers kunnen daar voordeel uit halen. Nu ja, een ferm verhaal, maar nu weet je waarom mijn foto’s er uitzien zoals ze er uitzien… :) Groet, Tom

Dank je Tom. Deels was het me al duidelijk maar nu weet ik helemaal waar en hoe je staat in de fotografie. Uiteraard heb je, mede door je beroep, een hoge belangstelling voor het technische aspect van de fotografie. Dat had ik ook en dat heb ik nog steeds maar ik merk bij mezelf wel een geleidelijke overgang van mijn technische interesse naar de vraagstelling "Waarom loopt/kijkt/beleeft de ene foto zoveel beter dan andere?". Het maken van technisch redelijke (laten we de lat niet te hoog leggen) foto is vandaag de dag geen hercules opgave meer. Het is verbazend hoe mooi de standaard output van een instap camera kan zijn. Althans vergeleken met de eerste generatie digitaaltjes of de prints van de analoge budget centrale. Op dat vlak wordt het dan ook steeds lastiger onderscheidend te zijn. Want ons een beetje onderscheiden, dat willen we toch allemaal? Zo was ik in de digitale begintijd (dat betekende voor menigeen eindelijk een vorm van eigen controle over het eindresultaat) veel te fanatiek bezig foto's te "verbeteren". Totdat ik na enige jaren er achter kwam dat veel van die "verbeteringen" eigenlijk averechts werkten. Goed, evenals jij kan ik niet tegen evidente technische tekortkomingen. En als het te mooi is om waar te zijn dan is het vaak niet waar. Dan keldert zo'n foto teveel in mijn mijn belevingswaarde, hoe mooi zo'n foto ook gemaakt kan zijn. Tegenwoordig ben ik dus veel meer met de inhoud van een foto bezig dan de wijze waarop het onderwerp geregistreerd is. Inhoud betekent voor mij in de meeste gevallen een goede samenwerking van compositie, het licht en, indien van toepassing, het moment. Sommige fotografen hebben het in zich om die elementen, al dan dan niet bewust, optimaal te laten samenwerken. Anderen, waaronder ik, moeten daar hard aan werken. Dat is dan ook de reden dat ik, bij tijd en wijle, vele foto's onder mijn oog door laat gaan. Indien de foto me inspireert dan probeer ik op zoek te gaan naar de onderdelen die in mijn beleving de foto "maken". En dat probeer ik vervolgens op te schrijven. En dan maar hopen dat de fotograaf reageert. Want ik ben eigenlijk heel benieuwd naar de inzichten/overwegingen van die fotograaf. Daar kan ik misschien ook weer mijn voordeel mee doen. Wat die tegen reacties betreft is het ronduit frustrerend hoe weinig zoomers de moeite nemen überhaupt nog wat van zich te laten horen. Volg clubjes daar doe ik niet aan. Dat betekent vaak veel overhaaste stereotype reacties en de morele verplichting te gaan reageren bij foto's die me eigenlijk niets doen. Blijft over het "vrije" circuit. Maar dat is zo hopeloos dat ik er na verloop van tijd de brui aan geef en me hele lange perioden niet meer laat zien. Totdat het weer gaat broeien want ik wil de fotografie toch wel wat breder beleven dan mijn eigen hard schijf. Dat RAW heeft zeker voordelen, maar lang niet zo groot als menige RAW adept ons wil doen laten geloven. Het is verbazend hoeveel (on)zin er bestaat omtrent de (on)mogelijkheden van RAW vs JPG. Ik heb het afgeleerd mijn vingers daar aan te branden. Al heel wat oeverloze wellles/nietes discussies gehad met figuren die de klok wel hadden horen luiden maar, ook bij benadering, niet wisten waar klepel gezocht moet worden. Zo, dat was het voor vanavond. Praat een volgende keer graag met je verder. Groet, Allard

Heel mooi en duidelijk verhaal. Mooi hoe je verteld over de ontwikkeling in hoe je met fotografie omgaat. Bij eigenlijk alles wat je noemt ben ik het roerend eens, maar mis wel één aspect (maar het kan zijn dat het er wel is maar dat je het niet noemde, of dat ik eroverheen dacht) wat voor mij juist de essentie is: emotie. Als ik een foto zie (of schilderij of kunstwerk, zeker ook moderne kunst), dan laat ik het beeld op zich op me inwerken; het roept iets op. Dat staat helemaal los van techniek en zelfs kundigheid, als het iets doet, en wat maakt niet uit, dan is het project geslaagd. Zo kan iemand woedend worden of zwaar geërgerd zijn, bij het zien van een kunstwerk (vooral bij moderne kunst maak je dat mee), of juist heel blij, maar ‘project geslaagd’, want er is überhaupt emotie! Een werk dat niets doet heeft eigenlijk geen bestaansrecht als het ware... Dat is voor mij de kern en niet of alles klopt en of de techniek kundig is toegepast… ‘Kundigheid’ is uiteraard geen minpunt, laat dat duidelijk zijn… :) Neemt niet weg dat ik enorm respect heb voor fotografen (vakfotografen) die zeer kundig te werk gaan en los van compositie laten zien dat ze techniek begrijpen en toepassen. Ik mag zulks een vakwerk nog steeds graag zien! Is wel inmiddels voor mij een andere tak van sport, registratie vs. artisticiteit. Vakfotografie was ooit ook mijn ‘ding’; is iets wat je niet kwijt wilt raken, maar ben geëvolueerd richting ‘emotie’ als kern van het werk. Of het beeld technisch klopt is eigenlijk onbelangrijk geworden; ik wacht af wat het met me doet (geldt zeker ook voor mijn eigen werk!). Daarna kijk ik zeker naar hoe het in elkaar steekt en ga op zoek naar ‘het waarom’ van de gevoelde emotie (dat is mijn leerproces). Doordat ik nu eenmaal voorgoed besmet ben met ‘technisch inzicht’ leveren overbelichte plekken, lelijke ruis of afschuwelijke kleuren etc. nog steeds afwijzing op. Maar kan me er prima overheen zetten als het kunstwerk me toch iets doet (maar dat kan van alles zijn; ook boosheid of walging is aldus positief!)… :D Op Zoom vermeld ik (vaak) wel wat er naar mijn idee technisch niet aan klopt, of juist wel (das tenslotte een der gedachten achter Zoom), maar zal (als de moeite waard) zeker mijn emotie trachten te verwoorden. Bij de een stopt dat bij ‘mooi’, bij de ander eindigt het met ‘goed werk’. 'Goed werk' is het meest positief bij mij en geeft aan dat ik het werken op zich goed vind: 'er is goed gewerkt'. Emotie verwoorden is niet makkelijk… Vanwege sociaal inzicht kijk ik zeker ook naar het niveau; iemand die enorm zijn best doet ga ik zeker niet de grond inboren, omdat de poging op zich al een beloning waard is. Dan telt niet het resultaat, maar het ‘je best doen’, de actie op zich. Zeker bij starters! Zo kan het gebeuren dat ik een stem geef op een niet hele goede foto, ter stimulans. Favorieten bewaar ik als ‘ultieme beloning’, maar voeg een foto in principe alleen toe omdat het echt zeer goed werk is. Voeg ook regelmatig foto’s toe om ze zo makkelijker terug te vinden voor bespreking met bevriende professionals. Ook dat ‘bespreken’ is voor mij een erg leerzaam gebeuren en is effectief want in woord gaat het bespreken van foto’s veel soepeler dan in schrift… :) Die vak-vrienden begrijpen overigens heel goed ‘waar ik sta en het ontstaan daarvan’ en beperken zich niet tot klassiek commentaar, maar zeker ook ‘emotie’. Erg leuk en erg leerzaam! Nogmaals, erg mooi stuk wat je schreef en waardeer enorm dat veel tijd, maar ben zeker ook erg blij met zulks een reacties, want leerzaam, inzichtelijk maar ook gewoon erg leuk! Dank je Allard! Groet, Tom

Emotie, emotie, emoties..... Ik heb ze wel. En hoe! Maar ik heb af en toe moeilijkheden ze te handelen en dat leidt soms wel eens tot een ontsporing. Mogelijk heeft mijn ambivalente verhouding tot emoties er toe geleid deze niet specifiek te benoemen in bovenstaand verhaal. Mogelijk ook omdat emoties een vorm van drijfzand vormen onder mijn hang tot afbakening van de "tastbare" waarneming. Nu wordt ik al een beetje zweverig en ik moet ronduit toegeven dat ik niet goed ben in zweverige conversaties. Ik begrijp wel ongeveer wat je bedoelt. Denk ik. In mijn beleving is een kunstwerk vooral geslaagd indien het een "positieve" emotie oproept. Als ik het zo mag noemen. Jouw benadering van "elke emotie is goed" als er maar emotie wordt opgeroepen heeft ook wel wat. Naar analogie met Carel Weeber ken je dan ook geen slechte fotografen, die maken immers foto's die je niet opvallen. In een ander verband noemde je al het blad zoom. Ik moet zeggen dat ik daar ook snel klaar mee ben. En dat veel foto's geen emotie kunnen oproepen. En zo ja dan vaak een emotie van onbegrip. (mits dat een erkende emotie is) Behalve bij het aantreffen van eigen werk, dan denk ik, hmmm, zo slecht nog niet. Maar ik zou bij eigen keuze een andere hebben ingezonden...... Nu doe ik het blad toch een beetje te kort. Er staat af en toe wel iets in wat mij zeer kan bekoren. Dan heb ik de neiging die persoon op de zoomwebsite op te zoeken en mijn complimenten te maken. Maar dan lees ik al dat oppervlakkige gekir van de fanclub en dan denk ik "laat ook maar, op mij zit niemand te wachten...." Objectief naar eigen werk kijken is misschien wel een van de moeilijkste taken in fotografenland. Dat is een bijna schier onmenselijke opgave. De hele evolutie heeft er duizenden jaren over gedaan om ons zelf net even beter te vinden dan de rest. Juist om een eigen objectiviteit enig fundament te geven vind ik het zeer nuttig om van gedachten te wisselen in de beleving van de fotografie. Ik ben van huis uit wat cynisch en probeer bij die uitwisseling de "lik"factor er wat uit te filteren. Misschien ben ik wat te cynisch maar ik wil nogal eens ruilhandel zien in de geest van "jouw aandacht voor mijn aandacht". En dat uitruilen gaat met stroop zoveel vlotter dan met azijn. Jij ook bedankt en tot de volgende keer, groet, Allard

Een erg mooie uitleg; en erg inzichtelijk in je manier van 'omgaan met fotografie' als ik het zo mag samenvatten. 'Emotie' is het enige waarin een mens zich onderscheidt van een machine, juist dat wetende probeer ik de emotie te zien in andermans en vast te leggen in eigen werk. Technisch kan je een machine zo programmeren dat een foto altijd beter is dan die van den mensch, maar zal emotie missen alsmede creativiteit en artisticiteit (beiden een voortbrengsel van 'emotie)... Zeg maar het 'kunstaspect'. Een technische rampenfoto kan me doorgaans niet bekoren, zeker niet op een site voor fotografen; vind eigenlijk dat je pas 'fotograaf' bent als je het vak verstaat, dus 'het vangen van het licht', een technisch verhaal. Daarna 'mag' je losgaan... :) Je bent immers ook geen automonteur als je alleen olie weet bij te vullen... Toch soms erg mooie foto's; kan me een tijd herinneren dat er spotgoedkope camera's op de markt verschenen, van een gruwelkwaliteit, het was een trend. Echter supergave foto's van gezien, dat was een harde leerschool voor mij. Sindsdien is het proces van 'anders naar fotografie kijken' bij mij gestart en ontaard in wat het nu is... :D Groet, Tom

Een goede foto houdt zich ondanks rampen staande. Vandaag voorop de kunstbijlage van de Volkskrant. Harry Cock. De bijgedrukte Volkskrantletters kunnen hier weinig kwaad doen. In mijn beleving. Een op en top geregisseerde foto. Toegegeven, de fotograaf had mooi materiaal ter beschikking. De oudste dochter heeft misschien wel iets van een professioneel model. Maar toch, zo mooi gedaan! Over emoties gesproken, ik smelt van dit soort foto's. Het materiaal mens vindt ik een krachtig ingrediënt in het oproepen van emoties. Anderen doet het misschien niets, maar mij wel.

De bedoelde foto niet gevonden (heb al jaren geen krant meer), wel gekeken maar er staan veel foto's van hem in de Volkskrant...

Ik ook niet. Toch krijg ik op één of andere manier tamelijk veel kranten onder ogen. Waaronder de VK. Grofweg zo'n 80% van de artikelen roept bij mij aversie op vanwege het te sturende karakter van de informatievoorziening. Aan het fenomeen van de maakbare waarheidsvinding heb ik helemaal een broertje dood. In de VK is een oud klasgenoot van me een gevierd columnist geworden. Alleen daarom al moet ik af en toe meelezen om met de eerstvolgende reünie mee te kunnen praten ;) En passant treffen ik dan fotografen die me heel erg kunnen boeien. Naast anderen die me weinig tot niets zeggen. Dat je de foto niet kan vinden is ook niet zo belangrijk. Hoe langer ik er naar kijk en over nadenk hoe meer ik ga denken dat hij het hele gezinnetje niet spontaan ontmoet heeft maar gemakshalve bij een modellenbureau in Dubai geregeld heeft :)

:)

Thanks René, mooie woorden, blij mee! En favoriet, top! :)

Dank je Wil, heel blij met je mooie reactie! :)