Torenvalken

Al jaren dwaal ik met mijn camera door de polders van Waverveen, Zevenhoven en De Meije. Het is een landschap dat nooit haast heeft, en misschien is dat precies waarom de torenvalk zich er zo thuis voelt. Hij hangt daar in de lucht alsof de tijd even stilstaat — biddend, zoekend, wachtend op dat ene perfecte moment. Soms heb ik het geluk om zijn paringsgedrag vast te leggen: twee valken die elkaar uitdagen, verleiden, cirkelen in de lucht alsof ze een choreografie hebben ingestudeerd. Andere keren zie ik hem bidden boven het land, roerloos in de wind, alsof hij aan een onzichtbare draad hangt. En als hij dan duikt — bliksemsnel, trefzeker Maar eerlijk is eerlijk: het vraagt geduld. Veel geduld. Uren wachten, turen, luisteren. Soms kom ik thuis met een kaart vol beelden. Soms met één foto die alles waard is. En soms… kom ik met helemaal niks thuis.