Wat een enorme hoeveelheid aan instelmogelijkheden. So much to experience, so little time....
Hoezo handleiding...
.Wat doe je als eerste als je een nieuwe camera in je handen krijg? Juist! Vooral niet de handleiding pakken, maar ermee gaan spelen om te zien hoe intuïtief de camera is. Na de buitenkant te hebben bekeken en onder de indruk te zijn van de hoeveelheid knopjes en dials, de batterij erin en aanzetten....en vervolgens in eerste instantie verdrinken in de hoeveelheid menu opties die er zijn. De menustructuur was voor mij even wennen. Mijn Canon spiegelreflex werkt namelijk met kleurtjes en paginastructuur. De Panasonic niet. Het menu komt voor mij overeen met die van de compactcamera's die ik heb gehad en is weer even wennen. Voordat ik het doorheb, ben ik van het ene menu in het andere overgegaan. Zodra je een item in het menu selecteert, bijvoorbeeld video-instellingen, kom je wel gelijk bij de eerste optie uit die je kunt instellen, echter kan dit item halverwege een menupagina staan. Intuïtief had ik het gevonden als na het selecteren van de optie, deze optie dan bovenaan een pagina zou worden getoond. Dat is echter niet zo. Kortom, even wennen dus. Dat neemt niet weg dat je de instellingen zeer eenvoudig kunt selecteren en je binnen een mum van tijd de camera-instellingen zo hebt staan als je wilt en snel aan de slag kunt.
De Electronic Viewfinder
Mijn grootste vijand.... maar nu niet meer. Ik ben geen elektronische viewfinder gewend wat bij het testen van de GH5 voor de nodige frustratie zorgde aan mijn kant. De viewfinder op de G9 voelde eigenlijk gelijk vertrouwd aan, wat voor mij een aangename verrassing was. Het enige dat ik hier nog wel op aan te merken heb, is dat bij snel bewegende onderwerpen het beeld na het maken van een foto een fractie in beeld blijft staan waardoor het volgen van mijn onderwerp wat werd bemoeilijkt. Wellicht is dit via een menu-instelling te wijzigen, maar ik ben er niet meer aan toegekomen om dit verder uit te zoeken.
Display
In tegenstelling tot andere systeemcamera's komt Panasonic met een display bovenop de camera die te vergelijken is met hetgeen de DSLR ook heeft. Je kunt hier eenvoudig een aantal instellingen aflezen waardoor hij erg handig is in het gebruik. Zeker voor mensen die al een digitale spiegelreflexcamera bezitten en die hieraan gewend zijn, is dit een aangename bonus. Persoonlijk vind ik dit erg prettig werken en zeker een pluspunt van de camera.
ISO
ISO is voor mij altijd zo'n punt waarbij ik niet boven een waarde van 3200 ga, omdat ik dan al afwijkingen ga zien waar ik me persoonlijk aan stoor. Bij de Panasonic wilde ik toch eens uitproberen hoe deze zich zou houden in een setting met TL verlichting en hoge ISO waardes. Ik heb hierbij het maximale uitgeprobeerd en ben gegaan tot de maximale 25600 die de camera aan kan. Aangenaam verrast hoe de camera zich onder deze lichtomstandigheden hield.
ISO 3200-1 1160 f4.0 60mm
ISO 3200 uitsnede-2 1160 f4.0 60mm
ISO 25600 uitsnede 1-160 f4.0 op 60mm
ISO 25600 uitsnede 2 1500 f4.5 60mm
The sound of silence
...Ongeveer dan. Wat eigenlijk direct opvalt aan de camera is hoe stil hij is. Het feit dat het een systeemcamera is en de spiegel ontbreekt, scheelt enorm in de geluidsproductie van de camera tijdens het schieten. Dit gaat je uiteraard vooral voordeel opleveren als je schiet in een omgeving waarin je zo min mogelijk geluid wilt produceren en tegelijkertijd mooie plaatjes wilt schieten. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het fotograferen van een theatervoorstelling of (wilde) dieren die anders makkelijk schrikken van onnodige geluiden. Ondanks het feit dat ik erg gesteld ben op het klikgeluid dat mijn DSLR produceert, was ik toch wel erg gecharmeerd van de geluidsarme G9.
What do all these buttons do?
De buitenkant van de camera laat zich makkelijk bedienen. Zodra duidelijk is waar de knopjes voor zijn, is het af en toe toch nog even zoeken naar welk knopje ook alweer wat deed, een kwestie van wennen. Er kunnen meerdere instellingen gekoppeld worden aan een knop waardoor je echt een groot aantal (als het ware) snelkoppelingen kunt maken. Dit scheelt dan weer een hoop geneuzel in het menu.
Als gebruiker kun je hier een hoop dingen snel naar je hand zetten. Dit maakt het mogelijk om snel en eenvoudig te wisselen tussen instellingen.... zolang je zelf maar onthoudt welke instelling je waaraan hebt gekoppeld. Het is af en toe net memory. Maar ook dit went naarmate je de camera langer gebruikt.
Ik vond het persoonlijk erg handig dat de focus optie via een knopje makkelijk te switchen was. Waar het focuspunt zich in de grit bevond was soms nog wel een uitdaging. Met de joystick (dat kleine bewegende vriemel knopje...ja die) kun je eenvoudig het focuspunt/focusvlak aanpassen. Enige punt hierbij is dat dit tijdens het shooten soms niet handig werkt, omdat dan letterlijk mijn gezicht in de weg zit...of mijn handen gewoon te groot zijn. Dit heeft er met name mee te maken dat ik met mijn linkeroog door de zoeker kijk en daardoor minder ruimte overhield. Dit dwong mij ertoe om vooraf een focus punt te kiezen en hiermee te schieten en vervolgens weer aan een de volgende situatie aan te passen. Je kunt overigens ook je focuspunt op de achterkant van de camera bepalen via het touch screen, echter is dit niet iets wat ik gewend ben en voelde het daarom voor nu nog wat ongemakkelijk. Daar moet ik wel bij zeggen dat het touch screen erg prettig en snel werkt.
Keuzewiel
Een handigheidje waar de Lumix ook over beschikt is de mogelijkheid om je de programmakeuze vast te zetten. Door op het knopje op je keuzewiel te drukken kun je je keuze vastzetten en weer ontgrendelen. Op deze manier kun je nooit per ongeluk je setting aanpassen en op een cruciaal moment je foto mislopen. Via het keuzewiel onder de programmakeuze heb je nog de mogelijkheid om via een tweede ring onder andere te kiezen voor One shot of Burst mode. Ik heb het al vaker genoemd, het is gewoon handiger en sneller dan zoeken in een menu.
4K Photo modus
Hoe kom ik zo snel mogelijk door de ruimte op mijn geheugenkaart heen? Elektronic shutter, de onzichtbare geheugenvreter.
Wat er gebeurt, is het volgende: Je drukt de ontspanknop in, hoort niets....ziet niets, laat de ontspanknop los en vervolgens begint de camera je foto (eigenlijk je filmpje) op te knippen en op te slaan. Je hebt nu een serie foto's die, als je ze achtereenvolgens bekijkt, een kort (ja, hangt ervan af hoe lang je de ontspanknop hebt ingedrukt) filmpje vormen. Het voordeel hiervan is dat er eigenlijk altijd wel een moment tussen zit wat je zoekt. Het nadeel is dat je als een bezetene door je geheugenruimte heen gaat... Maar ja, wat kost een geheugenkaart tegenwoordig nog. Ga je echter op vakantie met één kaartje en verwacht je hier voldoende aan te hebben voor de foto's die je gaat maken, dan is dit wel een puntje van aandacht. "Trigger happy" fotografen kunnen het hier nog moeilijk mee krijgen. Je bent dus gewaarschuwd!
Tracking
Zowel in de AF-mode als in de AF-punt modus heb je de mogelijkheid om een vorm van tracking te doen. We kennen wellicht allemaal de AI Servo / Continuous-Servo AF (AF-C) mogelijkheden waarbij de camera blijft focussen op een bewegend onderwerp zolang je de ontspanknop ingedrukt houdt. Deze mogelijkheid biedt de Lumix ook. Daarnaast biedt de Lumix echter nog een mogelijkheid om je onderwerpt in focus te houden. De zogenaamde Tracking welke te vinden is bij de AF-punt selectie. Zodra je de optie aanzet en een onderwerp markeert , door hierop te klikken op het touch screen, verschijnen er gele blokjes die aangeven dat het betreffende onderwerp wordt gevolg. Hiervoor hoef je verder niets te doen. Zolang het onderwerp in beeld is, houdt de camera het in focus. Wel belangrijk is dat het onderwerp voldoende moet afsteken tegen de achtergrond of omgeving omdat het anders voor de camera niet als zodanig te herkennen is. Zodra het onderwerp daar is waar je het wilt fotograferen, klik je op de ontspanknop en wordt de foto gemaakt. Dit is een ideale optie voor als je niet weet waar je onderwerp heen gaat en of je zelf snel genoeg bent om op dat moment op het onderwerp te focussen. Indien er echter een ander onderwerp voorlangs komt, is de kans erg groot dat je de focus kwijt bent, houdt hier dus rekening mee. Over het algemeen werkt het best goed en is het een erg leuke feature.
Tracking 12-60 mm lens op 54 mm
Tracking 12-60 mm lens op 54 mm 11000 f4.0
200 mm lens op 200 mm 1640 f5.6
12-60 mm lens op 54mm 11250 f4.0
Overall indruk
Panasonic biedt met de G9 een veelzijdige camera die zich met name richt op fotografie, maar zeker ook op het videografie vlak een ieder wat te bieden heeft. Hij is veelzijdig en levert resultaat. De camera is niet erg zwaar en ligt ook prettig in de hand, waardoor hij prettig te gebruiken is. De dubbele SD slot geeft je de mogelijkheid om meer op te slaan of tegelijkertijd je foto's op beide kaarten vast te leggen. RAW bestanden op de ene en Jpeg bestanden op de andere kaart. Hierdoor creëer je automatisch direct een back-up van alles wat je schiet.
De display is zowel draai- als kantelbaar waardoor je makkelijk uit verschillende hoeken iets kunt fotograferen zonder dat je jezelf in allerlei bochten moet wringen om bepaalde shots te maken. Het kantelbare scherm kan zeker ook gewaardeerd worden door mensen die met een stabilizer (zoals de DJI Ronin) werken omdat je op deze manier altijd makkelijk het scherm kunt blijven zien. Over stabilisatie gesproken zou ik bijna nog een coole feature van de camera vergeten. De camera beschikt namelijk over 'in body' stabilisatie. Indien gecombineerd met een Panasonic lens die ook beschikt over een stabilisatiesysteem, kan de winst oplopen tot zo'n 6.5 stop. Ook zonder een dergelijke lens is de winst voor zowel video als foto nog steeds aanzienlijk.
Opmerkingen