on his way

Ik lag laag bij de grond toen ik deze foto maakte, bijna met mijn neus tussen het mos. Voor mij zat deze kleine kikker, midden in zijn tocht naar het water. Het was zo’n moment waarop alles even stil lijkt te vallen in de natuur. Ik zag hem eerst nauwelijks. Zijn kleuren – een mengeling van zachte bruinen, warme roodtinten en een beetje groen – lieten hem bijna opgaan in de omgeving. Pas toen hij een kleine beweging maakte, viel hij me op. Hij zat op een klein eilandje van frisgroen mos, omringd door dunne sprietjes gras die als een miniatuurwoud om hem heen stonden. 🌱 Toen ik mijn camera dichterbij bracht, keek hij me recht aan. Zijn ogen waren groot, glanzend en helder, alsof hij me even wilde opnemen in zijn wereld. Dat directe oogcontact gaf het gevoel dat ik niet alleen een foto maakte, maar dat ik even onderdeel werd van zijn reis. Ik stelde me voor waar hij naartoe ging. Waarschijnlijk was hij onderweg naar het water – misschien een sloot, een plas of een rustig stukje beek verderop. Voor zo’n kleine kikker kan zo’n tocht best een avontuur zijn. Elke spriet gras kan een obstakel zijn, elke open plek een risico. Toch zat hij daar heel rustig, alsof hij even pauze had genomen voordat hij verder zou trekken. Wat mij vooral raakte, was zijn houding. Zijn voorpoten stonden stevig in het mos, bijna alsof hij zichzelf omhoog duwde om beter te kijken. Het gaf hem iets vastberadens. Niet zomaar een kikker die toevallig ergens zit, maar een kleine reiziger midden in zijn trektocht. 🐸 Het zachte licht maakte het moment nog mooier. De achtergrond werd een warme, rustige waas waardoor alle aandacht naar de kikker ging. Het voelde bijna alsof de wereld om hem heen vervaagde en alleen dit kleine moment overbleef: een kikker, een stukje mos, en een korte pauze op weg naar het water.