Cinematische beelden en bijzondere portretten #MyTamronStory

#brandedcontent - In samenwerking met Transcontinenta B.V. – distributeur Tamron Nederland

Zelfs als je de nodige ervaring hebt met portretfotografie, blijken straatportretten best nog wel een uitdaging te zijn. Dat ondervond fotografe Maevik Coast toen ze speciaal voor een fotowedstrijd vanuit een dorp bij Leeuwarden afreisde naar Amsterdam. “Tot dat moment had ik alleen klanten, familie en bekenden gefotografeerd en nu was ik vastberaden om totaal vreemden aan te spreken. Dat is best spannend. Maar hier was ik speciaal voor naar Amsterdam gekomen en voelde de druk van de competitie, dus ik wilde er echt iets moois van maken.”

En dus stapte Maevik zomaar op een vreemde af. “Ik houd erg van extravagante mensen. Het leek mij het beste om met een compliment te beginnen als reden waarom ik foto’s wilde maken. Bij de foto van de man met de ringen zei ik daarom: ‘Wat heb je een mooie hoed op, ik ben fotograaf, mag ik een foto van je maken?’ Dat werkte goed, want hij zei meteen ja!”

Mooie hoed? Maar hoe zit het dan met die ringen? “Ik zag hem alleen van achteren en heb een zwak voor Western-hoeden. Dus liep ik om hem heen en toen pas zag ik zijn ringen. Die moesten natuurlijk ook op de foto” (zie hoofdfoto bovenaan het artikel).

Een fotoshoot met vreemden verloopt wel anders dan een geplande portretshoot. “Zodra iemand ja zegt, moet je razendsnel iets bedenken. Want meer dan een minuut of twee geduld hebben ze niet. Vandaar dat ik mij vooraf grondig heb voorbereid. Onder andere door naar ‘quick and easy’ poses te kijken. Daardoor kon ik hem meteen deze pose laten aannemen, met zijn armen gekruist voor zich waardoor je de ringen extra goed ziet.”

Hoe vind je de juiste instellingen als alles zo snel moet? “Zodra ze ‘klik’ horen, denken ze meteen dat je klaar bent en willen weer doorlopen. Terwijl ik het liefst twintig foto’s maak, waar ik achteraf de mooiste uit selecteer. Daarom moet je vooraf de belichting en AF-instellingen hebben uitgedacht. Je hebt echt maar heel even de aandacht.”

Het liefst werkt Maevik met een telelens. “Mensen zien er dan op hun best uit en je legt de nadruk extra op een geportretteerde doordat de drukke stadsachtergrond mooi vervaagt. Ik heb voor de Tamron 70-180mm f/2.8 Di III VXD gekozen vanwege de constante lichtsterkte. Want ik werk graag met natuurlijk licht, zoek de juiste hoek op en geef vervolgens aanwijzingen hoe mensen moeten gaan staan.”

Een egaal verlicht gezicht heeft namelijk niet haar voorkeur. “Liever laat ik het zonlicht op één zijde vallen, waardoor de andere zijde van het gezicht deels verborgen blijft in de schaduw.” Dat moet ze wel allemaal heel snel zien te regelen, gezien het ongeduld van de meeste voorbijgangers. “En dan wil ik niet dat zomaar ineens mijn diafragma verandert, omdat ik op het laatste moment besluit nog wat in of uit te zoomen.”

Ook de naam Maevik Coast heeft net als haar foto’s een mysterieus en raadselachtig tintje. “Je mag het zien als mijn artiestennaam. Want het is een anagram van mijn echte naam, speciaal bedoeld voor alles wat ik doe op fotografiegebied.”